Colectivo Ártabra 21: 02.2009

O noso "Parque Carmelo Teixeiro"

20090228

Comité Cidadán de Emerxencia
-comitecidadan@gmail.com-
28 de fevereiro de 2009 01:21

Coa unánime decisión plenaria do Concello de Ferrol, que aprobou a denominación oficial de “Parque Carmelo Teixeiro” para o lugar anexo a ermida de Caranza, a iniciativa emprendida pola A. VV. “Ruíz de Cortázar” e a A.C. “Fuco Buxán” e apoiada por numerosas persoas, entidades e colectivos, acada un espazo público de lembranza e recoñecemento a personalidade de Carmelo Teixeiro Menéndez, na súa dimensión social, política, sindical, humana...

E tamén a súa loita, como primeiro Coordinador do Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol, na defensa da legalidade, do patrimonio laboral, cultural, medioambiental da nosa Ría e das nosas vidas, ante a irresponsabilidade e a amenaza da Planta de Gas na súa actual ubicación.

A nominación deste Parque Carmelo Teixeiro, é un eslabón máis nesta loita, e un recoñecemento, de xeito inequívoco, a cantas persoas e entidades, seguindo o exemplo de Carmelo, e coa mesma determinación, estamos a proclamar:

¡ PLANTA DE GAS FORA DA RÍA !

--
Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol
comitecidadan@gmail.com
http://comitecidadan.org
______________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 19:02 0 comentários Links para esta postagem

Carlos Morais e NÓS-Unidade Popular apresentárom denúncias contra a polícia espanhola e Galicia Bilingüe,respectivamente

NÓS-UP -imprensa@nosgaliza.org
28 de fevereiro de 2009 10:11

27 de Fevereiro de 2009

Na manhá de hoje, tal como anunciamos na passada semana, Bruno Lopes Teixeiro e Mauricio Castro Lopes em representaçom de NÓS-Unidade Popular apresentárom umha denúncia contra

a junta directiva de Galicia Bilingüe por delitos contra o exercício de direitos fundamentais recolhidos nos artigos 510 e 515 do Código Penal, incluindo a induçom à discriminaçom, ao ódio e à violência contra as pessoas, como se recolhe nos documentos audiovisuais existentes da manifestaçom convocada pola entidade antigalega no passado dia 8 de Fevereiro.

Gritos chamando à violência policial contra defensores da língua, insultos e provocaçons constantes fam parte de umha estratégia denunciável em termos de ódio étnico contra os galegos e as galegas, o que NÓS-Unidade Popular denunciou no Julgado de Instruçom nº 1 de Ferrol para que se tomem medidas legais contra a impunidade com que vem actuando a associaçom Galicia Bilingüe.

Por outra parte, o companheiro Carlos Morais, membro da Direcçom Nacional de NÓS-Unidade Popular, formalizou no Julgado de Instruçom nº 1 de Compostela umha denúncia contra os elementos da Polícia espanhola participárom na agressom e detençom de que foi vítima na referida manifestaçom, no dia 8 de Fevereiro, quando de maneira pacífica se manifestava em defesa do galego e acabou no hospital com traumatismo cránio-encefálico pola violenta actuaçom policial. Junto à denúncia o nosso companheiro aportou diverso material gráfico e audiovisual.

Os métodos da Polícia na referida jornada constituem, em opiniom do serviço jurídico de NÓS-Unidade Popular, um delito contra o exercício de direitos cívicos e de lesons.

Anexamos cópias das denúncias realizadas hoje mesmo em Ferrol e Compostela, com o intuito de dar a conhecer que a esquerda independentista nom vai ficar de braços cruzados perante a constante vulneraçom de direitos por parte da polícia e dos sectores ultras que incitam ao ódio e à violência contra os sinais de identidade do nosso povo.

Denúncia contra a polícia espanhola [+]

Denúncia contra Galicia Bilíngue [+]
____________________

Nós - Unidade Popular
___________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 18:41 0 comentários Links para esta postagem

Defender a língua nom é delito - Crónica do 8F

Reportagem sobre a repressom no 8F contra manifestantes pro-galego, que repostavam a umha marcha em Santiago pola limitaçom dos direitos dos galego-falantes

Fonte: GZVideos

GzVideos apresenta umha nova entrega dos materiais gravados durante a “marcha do odio” que contra a nossa língua organizou a entidade espanholista “Galicia Bilingüe” no 8F. Após a crónica de emergência que disponibilizamos às poucas horas de se producirem os factos e à superproducçom de 1 hora de duraçom em quatro capítulos “Sunday, Pottery Sunday” (em colaboraçom com Seioque.com) chega a video-crónica “Defender a Língua Nom é Delito”. Nela fai-se um percorrido cronológico desde o início das mobilizaçons até as detençons e posteriores concentraçons de solidariedade tanto em Compostela como em Vigo. Contém numerosas entrevistas com activistas do galego e manifestantes que no dia 8 contestarom a demonstraçom galegófoba da entidade que pretende limitar os direitos lingüísticos dos galego-falantes e legitimar de facto a impossiçom secular do espanhol.

De GzVídeos agradecemos a colaboraçom dos e das manifestantes que intervirom nesta reportágem e chamamos à distribuiçom maciça dos materiais ante a intoxicaçom contínua à que nos sometem certos medios interessados em criminalizar os manifestantes que saíram a defender o nosso idioma de diversas formas, sendo duramente reprimidos pola policia.

http://gzvideos.info/
________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 18:05 0 comentários Links para esta postagem

A ideoloxía do libre comercio

Por Juan Torres López 27.02.2009

Un profesor neoliberal con fama de estar entre os economistas máis sabios do lugar, Andreu Mas-Colell, escribe no diario El País un artigo no que ataca ao proteccionismo comercial e defende ao libre cambio como unha alternativa máis proveitosa para as nacións e os individuos.
Recorre á ciencia económica para argumentar do modo máis solemne as súas formulacións e di: "A teoría económica ao uso demostrou que un mundo informado polo libre comercio ofrece garantías dun resultado económico superior ao dun mundo dominado por barreiras ao comercio".

Calquera lector non estudioso da economía concluirá entón que non hai máis nada que falar. Se toda unha ciencia establece tal principio, non hai senón que aceptalo como unha verdade profunda e indiscutible.

O que ocorre é que o que di a análise económica respecto diso non é exactamente o que Mas-Colell predica.

A teoría económica demostra iso pero se e só se se dan unha serie de condicións. A saber:

a) Os mercados son de competencia perfecta, o que significa que neles ningún produtor nin ningún consumidor ten poder sobre os prezos; que o produto que se intercambia é homogéneo e que os produtores non poden diferencialo doutros; que a información de produtores e consumidores é perfecta e gratuíta sobre todas as condicións que afectan ao intercambio; e que non hai barreiras de entrada e saída ao mercado. Ademais, debe ocorrer que todos os custos xerados polos intercambios poidan ser tidos en conta no cómputo dos prezos.

b) Os efectos negativos sobre a renda dalgúns axentes que poida producir o libre comercio veranse sempre compensados, de maneira que as perdas globais sempre serán menores que as ganancias obtidas.

c) Os despedidos das industrias afectadas como consecuencia de que unha nación permita que os produtos de fóra entren libremente no seu interior atoparán traballo nas industrias con vantaxe respecto ao exterior, de modo que non se reducirán globalmente os ingresos.

d) Non deberán existir custos derivados do cambio estrutural necesario para axustarse ás condicións que impoña a competencia exterior (desmantelamento de fábricas, desprazamento de persoal...).

e) Os individuos han de cobrar en función das súas habilidades persoais en calquera que sexa a industria na que estean colocados. Dese xeito, suponse que se son trasladados a outro posto de traballo seguirán cobrando os mesmos salarios.

E agora díganme os lectores: cren vostedes que é posible que esas esixencias déanse na realidade? E entón, cren vostedes que de verdade pode dicirse que a teoría económica demostra que o libre cambio "ofrece garantías dun resultado económico superior ao dun mundo dominado por barreiras ao comercio"?.

É verdade que o demostra pero como un mero exercicio intelectual a partir de orzamentos teóricos que é imposible que se dean na realidade.

Trátase, pois, dunha ficción teórica, de pura ideoloxía. Aínda que grazas a ela pódense establecer imposicións políticas favorables aos máis ricos coma se en realidade fosen verdades científicas.

A proba disto último é que os países que teñen poder suficiente para facer o que queren e o que máis lles convén (Estados Unidos, Unión Europea e Xapón case exclusivamente) son proteccionistas e fórono sempre. É máis, non hai nin un só país na historia do mundo que logre converterse nunha potencia económica sen utilizar medidas proteccionistas.

Por que predican entón o librecambio?

Sinxelamente, porque o que lles convén aos poderosos é protexerse eles e obrigar a que os demais renuncien a calquera forma de protección.

Estados Unidos, a Unión Europea e Xapón obrigan a que os demais países eliminen calquera tipo de barreira proteccionista pero logo establecen aranceis sobre os produtos que non lle interesa que cheguen ao seu territorio a prezos máis competitivos.

O que queren é que os demais sexan librecambistas mentres eles protéxense ao máximo.

Desa forma é como se puideron quedar cos mercados onde antes non chegaban. E agora, cando xa os controlan todos, din que por fin van abrirse e que renunciarán ao proteccionismo. Agora que xa non teñen competencia ningunha porque arruinaron aos produtores aos que viñeron pechando as portas durante decenios.

O que necesita o mundo non é, xa que logo, reclamar a ideoloxía librecambista, que non practican os ricos nin están dispostos de verdade a practicala, salvo cando acaben con todo tipo de competencia.

O que se necesita é restituír e garantir o benestar efectivo de todos os seres humanos e iso require unha regulación global orientada por novos principios morais colectivos e non polo libre albedrío de só os máis ricos do planeta.

O que fai falta é unha nova regulación internacional orientada a protexer, si, a protexer explícita e expresamente aos países e industrias que foron criminalmente empobrecidos, a protexer o medio ambiente e a protexer aos seres humanos.

A defensa do librecambio é un simple discurso ideolóxico. Con el pódense encher ducias de lousas con brillantes ecuacións teóricas pero que nunca poderán reflectir ningunha realidade social e que, precisamente por iso, o único que fan é distraer a atención e evitar que se adopten as solucións políticas de restitución e de rexeneración que fan falta.

Agora estamos vivindo as consecuencias do fundamentalismo que levou a considerar que os mercados financeiros funcionaban mellor sen regulación, deixando que cada un fixese o que quixese.

Pero a pesar do seu fracaso tan inmenso, os teóricos que o urdiron non aprenden e se aprestan a redeseñar o mesmo fundamentalismo no campo do comercio, e especialmente no dos produtos alimentarios ou de recursos como a auga. Sen darse tempo nin para respirar, moito menos para rectificar, xa se puxeron a alimentar a próxima bomba de reloxería.

É necesario detela.

Sítio persoal de Juan Torres López
http://www.juantorreslopez.com/
_____________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 17:31 0 comentários Links para esta postagem

Que está ocorrendo en EE.UU.?

Vicenç Navarro acaba de publicar un artigo sobre o que está pasando en Estados Unidos: un pobo que quere ir lonxe [o que non din os medios de comunicación] e un Obama que non termina de aprenderse a letra das cancións que quere cantar o pobo. O transcribo abaixo e de paso poño este vídeo de Peter Seeger e Bruce Springsteen cantando o himno das esquerdas estadounidenses ao que alude Vicenç. Juan Torres López

Que está ocorrendo en EE.UU.?
Por Vicenç Navarro
Publicado no xornal dixital "El PLURAL"
20 Febreiro de 2009

A énfase que os medios de información deron á figura de Obama ocultou unha mobilización popular en EE.UU que adquiriu un ton claramente antiestablishment, que fixo posible a candidatura e vitoria de Obama. En contra do que se presenta, non é Obama o que creou un movemento senón o movemento de protesta fixo un Obama posible. Unha mobilización especialmente interesante foi a mobilización dos sindicatos que esixen unha expansión dos dereitos laborais moi restrinxidos en EE.UU.

A atención mediàtica cara á figura do candidato, agora Presidente Obama, presentándoo como o xerador dun movemento popular, significou que se descoñeza a gran mobilización popular que está existindo en EE.UU. e que fixo a elección de Obama posible.

O enorme descrédito das institucións políticas representativas que existe en EE.UU., consecuencia da percepción xeneralizada entre as clases populares de que tales institucións non representan os intereses da poboación senón os dos grupos financeiros, económicos e corporativos que financian as campañas electorais dos políticos, explica que todos os candidatos das últimas eleccións tivesen que presentarse como anti-Wáshington. Wáshington representa -aos ollos da maioría da cidadanía- a maridaxe da clase política co que se chama naquel país the Corporate Class, a clase empresarial que inclúe as grandes empresas do país.

Esta mobilización anti-Wáshington preséntase en formas diferentes. Unha delas é a mobilización dos sindicatos presionando ao goberno Obama para que pase unha lei [ao cal comprometeuse na campaña electoral] que facilite a sindicalización dos traballadores, un dereito moi restrinxido en EE.UU. debido ao enorme poder da Corporate Class. Segundo as últimas enquisas, nada menos que o 73% da poboación que traballa desexaría ter tal Lei. O 68% dos traballadores non sindicalizados desexarían estalo, pero temen facelo pois non é infrecuente que un traballador sexa despedido por intentar sindicalizar aos seus colegas no posto de traballo. O despedimento implica non só a perda do salario senón tamén a atención sanitaria do traballador e da súa familia. Hoxe o 62% dos cidadáns estadounidenses obteñen a súa cobertura sanitaria a través da súa empresa. Os empresarios negocian [os altamente descentralizados convenios colectivos] cos seus empregados e traballadores non só os salarios, senón tamén a cobertura sanitaria, pagando ás compañías de seguro sanitario a póliza para o aseguramiento privado. Esta é, por certo, a proposta de reforma sanitaria que fixeron en España os partidos conservadores e liberais, como o PP e o CIU, co obxectivo de facilitar o aseguramiento privado da sanidade [mediante a desgravación do aseguramiento privado colectivo]. En EE.UU. cando un traballador perde o seu traballo, perde tamén a súa cobertura sanitaria, o cal explica o enorme medo que ten o traballador a perder o seu posto de traballo. Estados Unidos é o país onde hai menos días perdidos como consecuencia de folgas. A disciplina laborar sostense en base a que os beneficios sociais [incluíndo os sanitarios] contrólanos os empresarios. Por iso é polo que as asociacións empresariais opóñanse á cobertura sanitaria universal [nas que sexa o goberno o que financie e garanta a cobertura sanitaria] pois lles privaría do poder controlar á forza de traballo. Explícase así porque os sindicatos foron os axentes sociais que presionaron máis parta conseguir a universalización dos beneficios sanitarios en EE.UU.

Pero outra demanda dos sindicatos é o poder conseguir o dereito de sindicalización. É dicir que o sindicato poida existir nunha empresa cando a maioría de traballadores así o pida. Este dereito tan elemental non existe en EE.UU. O empresario ten, na práctica, o poder de controlar o proceso das eleccións. Esta demanda sindical será un dos puntos de batalla na época Obama. O mundo empresarial loitará ata o último momento para que esta proposta non se converta en Lei.

Pero esta mobilización sindical está recuperando a historia da loita polos dereitos laborais en EE.UU. Figuras que eran prohibidas e que habían estado vetadas nos medios de comunicación durante todos estes anos están sendo agora recoñecidas. Un dos momentos máis emotivos nas festas de inauguración do Presidente Obama foi precisamente cando medio millón de persoas que asistiron ao concerto de Wáshington [o domingo antes do día da Inauguración] seguiron a última canción do concerto que, por petición popular, foi de Peter Seeger [que xunto con Woody Guthrie foran os fundadores da canción de protesta do mundo do traballo fronte á enorme explotación de clase que existe en EE.UU.] que estivo vetado nos maiores medios de información de EE.UU. por moitos anos. Peter Seeger cantou, xunto con Bruce Springsteen [que se referiu a Peter Seeger, de 89 anos, como o seu mestre e a súa inspiración], o himno das esquerdas estadounidenses This Land is your Land [Esta Terra é a túa Terra], utilizando a letra orixinal da canción que había estado prohibida durante todos estes anos. A multitude cantou ao unísono cunha gran emotividade. Era o principio do fin de McCartyismo. Non estaba programado, pero o acto foi dunha enorme emotividade. O Presidente electo Obama, sentado na primeira fila, sorría e se balanceaba ao ritmo da canción. Pero era obvio que non sabía a letra orixinal da canción, os seus beizos sorrían pero non podía seguir as palabras da canción. Era o ritmo da multitude o que facía mover a Obama, pero sen que este cantase aínda a mesma canción. Aí está o futuro reto da mobilización popular, que Obama aprenda a letra e o espírito daquela canción, ata hai pouco prohibida e marxinada naquel país.

Sítio persoal de Viçent Navarro López
http://www.vnavarro.org/wp/

Sítio persoal de Juan Torres López
http://www.juantorreslopez.com/

Sitio do Observatorio Social
http://www.observatoriosocial.org/
______________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 00:16 0 comentários Links para esta postagem

Ferrol, unha ría a recuperar: Hoxe venres, 26 de Febreiro, no Ateneo Ferrolán

20090227

Elena López -elenuli@hotmail.com-
27 de fevereiro de 2009 11:02

Venres 27 de Febreiro no Ateneo
18:30h. – Conferencia “Ferrol, unha ría a recuperar”
Estudio da situación actual da ría e das súas capacidades. Cunha superficie, entre flota e a pé de ata catro millóns de metros cadrados, cos principais bancos de marisqueo en A Malata e Caranza, nos que o 90 por cento da extracción corresponde a Ameixa babosa. Unha zona de producción que podería significar ata dez millóns cadrados de territorio aptos para o marisqueo, tralo seu saneamento. Impartida polo Biólogo da Cofradía de Barallobre e membro da SGHN Ferrol, Joan Ferreiro Caramés.

Charla dentro das:
XORNADAS SOBRE O MEDIO MARIÑO
Organizadas:
Pola Sociedade Galega de Historia Natural (Delegación Ferrol),
“Museo da Natureza” e Sección de “Mamíferos Mariños”

Sociedade Galega de Historia Natural
Dende1973 estudiando, divulgando e defendendo o medio natural galego
Delegación de Ferrol
Apartado de Correos n1 356 ; 15480 FERROL (A Coruña)
Tfno. (24 horas) e fax 981 35 28 20
mobil 616 388 935
web: http://www.sghn.org
correo-e: sghnferrol@terra.es
Blog da Delegación de Ferrol:
http://sghnferrol.blogspot.com
_______________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 12:56 0 comentários Links para esta postagem

Esquerda Unida sobre Consello Sectorial de Turismo

eu-ferrolterra@esquerdaunida.org
27 de Fevereiro de 2009 12:00

Estimad@s compañeir@s: achégase no arquivo nota de prensa. Grazas pola atención. Un saúdo, Ramiro Marier

Ferrol, venres 27 de febreiro de 2009

O GRUPO MUNICIPAL DE ESQUERDA UNIDA RECLAMA DO GOBERNO MUNICIPAL A CONVOCATORIA DO CONSELLO SECTORIAL DE TURISMO
A VOCEIRA DO GRUPO MUNICIPAL DENUNCIA A PARÁLISE QUE SOFRE A POSTA EN FUNCIONAMENTO DA EMPRESA MUNICIPAL DE TURISMO

O Grupo Municipal de EU reclama do Goberno Municipal a convocatoria do Consello Sectorial de Turismo, ferramenta creada en marzo do ano pasado pola anterior responsable da concellería como instrumento de participación cidadá, dos axentes sociais e económicos para a proposta, consulta, seguimento e información.

O Grupo Municipal Esquerda Unida estima que o Consello Sectorial de Turismo ten que xogar un papel animador neste eido, ao través das súas achegas en forma de estudos, propostas e suxestións.

Xunto a elo o Grupo Municipal manifesta a súa preocupación polo atraso que acumula a posta en funcionamento da empresa municipal de turismo, dende a expulsión dos edís de EU do Goberno Municipal. Non cabe cualificar senón dun fondo desinterese a xestión destes meses no eido turístico polo que toca ao Goberno Municipal, subliñou a Voceira do Grupo Municipal de Esquerda Unida.

Yolanda Díaz reclamou atención, recursos económicos e vontade política para desenvolver unha acción pública, en colaboración co sector privado, que mellore a estratexia turística da nosa cidade e os produtos turísticos asociados a ela.

Yolanda Díaz fixo fincapé no valor como elemento motriz de dinamización económica, e fonte de emprego que pode representar o turismo para a nosa cidade e polo tanto o Goberno Municipal ten que aprtoveitar para o ben xeral da cidade esta oportunidade.
________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 12:47 0 comentários Links para esta postagem

Zeitgeist

Presentamos un documentario de grande interese, trátase de Zeitgeist, que vai sobre tres dos, supostos, maiores enganos da historia, polo cal, a obra, divídese en 3 partes: a Relixión, o 11S e os bancos. O documental enteiro dura unhas 2 horas, mais paga a pena ve-lo.

... "A xeito de intrahistoria: intenta partir dunha análise da estratexia e cálculo político, de varias crenzas relixiosas e institucións políticas e económicas, en especial o cristianismo, os ataques do 11 de setembro, a guerra contra o terrorismo, a Reserva Federal e o sistema financeiro internacional. O propio título, Zeitgeist, é unha expresión alemá que quere dicir "espírito dunha época", aludindo á experiencia do clima cultural dominante" ...

Web do sitio da obra:

http://www.zeitgeistmovie.com/

No sitio de webislam pode-se ver umha entrevista co autor da obra Peter Joseph. Nesta entrevista o creador de Zeitgeist explica as motivacións que lle levaron a producir este documentario que xa tivo máis de 15 millóns de visitas en YouTube.

Entrevista a Peter Joseph, creador de Zeitgeist

23/02/2008

______________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 00:23 0 comentários Links para esta postagem

Os partidos galegos fronte ao teito do petróleo

20090225

En Galiza só os partidos minoritarios teñen propostas fronte ao teito do petróleo

Os programas electorais de PP, PSOE e BNG dependen de que haxa petróleo barato durante décadas

[Parte I de V]

Como xa vimos informando desde Altermundo, desde este blog e desde o FSGal, a cuestión da inminente chegada da produción mundial de petróleo ao seu cénit ou teito é unha cuestión política e social de máxima trascendencia e que debe estar enriba da mesa para saírmos da tixola da recesión actual sen caermos no lume do colapso enerxético.

Sobre todo porque segundo concordan os expertos (Informe Hirsch e outros), sería preciso poñer en marcha con anos de anticipación decididas medidas de transformación a todos os niveis do tecido social e económico para evitar as peores consecuencias deste límite físico ao medre continuado das sociedades industrializadas. Lembremos que a práctica totalidade do noso transporte é movido por derivados do petróleo, e que a agricultura convencional depende tamén en grande medida dos insumos fósiles para a mecanización, fertilización, control de pragas, etc. É dicir: o noso modelo enteiro de sociedade depende de que haxa sempre petróleo abundante e barato. Pero a partir da chegada ao denominado teito da produción mundial, cada ano se ha producir menos petróleo, este non chegará para todos os sectores nin para todos os países e será demasiado tarde para buscarlle un substituto que a día de hoxe simplemente non existe, nin para os niveis de consumo actuais nin para os previstos (aínda con destrución de demanda pola recesión).

Parecería lóxico esperar que os gobernos de todo o mundo estivesen tomando cartas sobre o asunto, a todos os niveis (estatais e sub-estatais). E o primeiro paso necesariamente debería ser o recoñecemento do problema; sen ir moi lonxe, o pasado mes de xaneiro o Goberno Vasco sumábase aos que xa deron ese paso ao analizaren nunha publicación monográfica os impactos para a economía vasca dos prezos do petróleo, traballando sobre varios escenarios de futuro a partir dunha constatación: Los síntomas de que nos acercamos, si no estamos ya, a un techo en la producción mundial de crudo parecen cada vez más claros. O informe engadía que basta conocer el destino final del contenido de un barril para comprender la gravedad potencial de la situación. E namentras aquí, as opcións electorais entre as que optarmos o 1 de marzo… que nos propoñen ao respecto? Témonos posto en contacto con esas principais opcións electorais e velaquí presentamos o que nos propoñen:

En primeiro lugar chama a atención a escasa atención que os tres principais partidos teñen amosado perante a nosa pregunta acerca de como abordaban esta cuestión nos seus programas. Os que responderon limitáronse a dicirnos onde descargar os seus PDFs correspondentes (o PP unicamente os PDF sobre economía e enerxía, quizáis entendendo que a cuestión enerxética non é absolutamente trasversal a todos os aspectos de goberno, como ben denunciaba hai pouco un artigo de Xoán Doldán para a Revista Galega de Economía). Isto resulta moi significativo do seu interese na cuestión e revelador do claras que teñen as súas ideas ao respecto do que significa o teito do petróleo.

Os partidos galegos fronte ao teito do petróleo (II - PP e PSOE) - domingo, febreiro 22nd, 2009

Os partidos galegos fronte ao teito do petróleo (III - BNG) - luns, febreiro 23, 2009

A evolución programática da enerxía no BNG - martes, febreiro 24, 2009

Os partidos galegos fronte ao teito do petróleo (IV - FPG e Nós-UP) - mércores, febreiro 25, 2009

______________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 23:11 0 comentários Links para esta postagem

O programa Atenea, emitirase en directo, en Rádio FilispiM no 93.9 da FM

Hoxe Mércores, 25 de Febreiro, en directo, emitirase o programa Atenea, na Rádio FilispiM no 93.9 da FM.

A nova grella filispiniana, inclúe o programa que vai realizar o Ateneo Ferrolán, "Atenea".

En principio, o programa terá unha periodicidade mensual, aínda que se a cousa funciona e a xente se anima, poderiamos chegar a semanal.

Desde o Ateneo Ferrolán, facemos un chamamento aos socios e socias para que, se lles interesa, se animen a participar nesta nova actividade radiofónica e axuden a facer o programa.

O programa Atenea, emitirase en Rádio FilispiM 93.9 da FM:
Luns: 21:00hs. - 22:00hs. [Diferido]
Mércores: 19:00hs. - 20:00hs. [Directo]
Sábados: 15:00hs. - 16:00hs. [Diferido]

Consulta a Grella Filispiniana

--
Ateneo Ferrolán, fundado en 1879.
www.ateneoferrolan.org
___________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 19:43 0 comentários Links para esta postagem

Sentença homofóbica de um juri popular de Vigo absolve ao assassino de dous homes

SENTENÇA HOMOFÓBICA DE UM JÚRI POPULAR DE VIGO ABSOLVE O ASSASSINO DE DOUS HOMENS

24-02-2009

CONCENTRAÇOM DE REPULSA À SENTENÇA JUDICIÁRIA E DE SOLIDARIEDADE COM AS FAMÍLIAS DAS VÍTIMAS:
QUARTA-FEIRA (MÉRCORES) 25 DE FEVEREIRO ÀS 20:00 NA PRAÇA DO TOURAL DE COMPOSTELA.

Raiva, impotência, tristeza, ... Isto é o que nos provoca a recente sentença absolutória a Jacobo Pinheiro Rial por assassinar com 57 punhaladas Isaac Peres Trivinho e Júlio Anderson Luciano e posteriormente prender lume à casa dos mesmos para eliminar as evidências.

As pessoas que fazemos activismo LGBT somos conscientes de que muitas vezes até as próprias leis estám à frente da sociedade, mas contodo, nom podemos deixar de ficar horrorizadas e horrorizados ante esta decisom de um júri popular em Vigo.

Continua:

Perguntamo-nos sem encontrarmos fácil resposta sobre as motivaçons desse veredicto. Estas nom som outras que a mais crua homofobia, o ódio ao diferente e o desprezo absoluto da vida humana quando se tratar de "maricas".

O "medo a ser violado" e a "defesa própria" fôrom os argumentos utilizados polo advogado do assassino e ratificado por um júri popular que considera que a nossa orientaçom sexual, diferente à majoritária, nos fai seres perversos. As nossas vidas nom tenhem valor e torturar-nos, assassinar-nos a sangue frio e queimar-nos depois som actos toleráveis e gratuitos.

Consideramos estes factos gravíssimos e tememos que sejam indicador de umha sociedade ainda muito atrasada e intolerante. Decisons como estas encontram-se bem mais próximas de tempos inquisitoriais e totalitários que de umha sociedade que se di avançada e do século XXI.

Do Colectivo Gay de Compostela, integrado na Federaçom de associaçons LGBT da Galiza ATURUXO, queremos mostrar a nossa mais forte repulsa a todo tipo de manifestaçons de ódio que denigram e desprezam as vidas das pessoas pola sua orientaçom sexual ou identidade de género.
Solidarizamo-nos profundamente e compartimos a dor das famílias de Isaac e Júlio e exigimos que o peso da justiça caia sobre o assassino dos nossos companheiros.

Nem um crime homofóbico impune!
Dignidade e justiça para Isaac e Júlio.

A notícia nos jornais:
http://www.lavozdegalicia.es/galicia/2009/02/21/0003_7544485.htm?idioma=galego
http://www.farodevigo.es/secciones/noticia.jsp?pRef=2009022100_9_299157__SUCESOS-jurado-popular-absuelve-asesinato-autor-confeso-jovenes

aturuxo.info@gmail.com

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 01:10 0 comentários Links para esta postagem

Ciclo cine en Esteiro

ASOCIACION VECIÑAL FONTELONGA
-avvfontelonga@mundo-r.com-
24 de Fevereiro de 2009 19:27

[Clicar acima da imaxe para ampliar]

Enviámosvos cartel anunciador do ciclo de cine que a Asociación Veciñal de Esteiro "Fontelonga" imos realizar durante catro xoves, tres de marzo e o primeiro xoves de abril, nos cines Duplex de Esteiro con entrada de balde.

Agradecemos a difusión do mesmo e estades convidados
____________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 01:04 0 comentários Links para esta postagem

Progresismo e memoria

20090224

Por Ariel Xerez e Emilio Silva [*]
24.02.2009

Juan Alberto Belloch non ten reparos en lanzar un bochornoso crossover de imaxinarios ideolóxicos e culturais para pescar en caladoiros conservadores e postularse ao Goberno de Aragón. Utilizando a Lei da Memoria Histórica, expón cambiar o nome dunha rúa cun dos xenerais encargados de atacar Catalunya na Guerra Civil -o xeneral Sueiro- polo do fundador do Opus Dei, José María Escrivá, un dos responsables de controlar as almas e as mentes durante boa parte do franquismo (por algo recibe do ditador a Gran Cruz en 1960 e 1964). Para promover a patria moza, o ex xuíz chega a equiparar a súa popularidade universal coa de Luís Buñuel e a chamar sectarios aos críticos do seu partido, expresando sen andrómenas que "a un home non se lle pon por consenso unha rúa, senón por méritos, e un santo ten méritos, nada menos que iso, ser santo". Boa parte do rueiro é exemplo de falta de conciencia de como os marcos simbólicos e discursivos constrúen realidade política e histórica todos os días.

Sen dúbida é difícil pensar que pode ser a cultura progresista no complicado e mediático mundo que nos tocou vivir. Ante os múltiples movementos que acompañan unha crise de dimensións civilizatorias, as esquerdas están desorientadas e desarmadas en todo o mundo, sen unha axenda complexa de transformación. Pero en poucos sitios existe tan pouca conciencia estratéxica do que se xogan no ámbito cultural como nas disputas de memorias, onde se están librando loitas pola hexemonía ideolóxica moito máis complexas que os maniqueos manifestos de intelectuais e artistas ao uso.

Os "pragmáticos" pactos da transición ben puideron ser necesarios dada a correlación de forzas desa delicada conxuntura e ademais posibilitaron a modernización social e económica que fixo que a España non a recoñecese "nin a nai que a pariu". Pero, pasadas tres décadas, cabe preguntarse se as forzas progresistas quedámonos presas tanto deses pactos como do discurso propagandístico co que se vendeu ao mundo nosa exemplar transición. Respecto dos pactos teremos que seguir dicindo que son pesados e que o seu gravitación segue limitando as dinámicas emancipadoras. No campo político, un sistema electoral que descompensa o cleavaxe esquerdas/dereita "a única unificada de toda Europa, sen ultradereita, pero que nos fai -comulgar- con ministros autoproclamados de centro cando pertencen a seitas como os Lexionarios de Cristo ou o Opus Dei" garante aos conservadores un importante poder de veto político. No social, un modelo económico planificado pola banca e o empresariado forxados no franquismo desenvolven un aparello produtivo dominado por unha construción altamente especulativa, xerando o "benestar insuficiente" e a "democracia incompleta" que un dos nosos socialdemócratas coherentes, Viçenc Navarro, non dubida en relacionar cos problemas de memoria.

Pensamos como esa propaganda da transición pactada servía para non pensar nas consecuencias do "pacto de esquecemento"? Aínda que posiblemente era necesario "aparcar" un tema incómodo por unha cuestión de tempos políticos, claramente non era necesario na esfera pública negalo como viñeron facendo durante tanto tempo a inmensa maioría de políticos, xornalistas e académicos. Son moitos os representantes da xeración do 68 que ultimamente coincidiron cos argumentos dos revisionistas, aceptando o remozamiento das teses franquistas (equiparación das responsabilidades, as violencias e as vítimas) e lanzando advertencias por pór en perigo o pactado por "todos", remover o pasado e espertar un secular odio fraticida.

Isto é unha mostra do fabuloso éxito das políticas de memoria do franquismo e do absoluto fracaso das postas en marcha pola democracia, que tentou bloquear a memoria e, cando a xeración dos netos recupéraa, xoga a saturala e confundila. Pode ser aínda por medo a dificultade de abrir un debate digno de tal nome e non empezar a tramitar a institucionalización dun trauma colectivo?

Se non se pode falar tras tres décadas de constitución democrática dunha guerra de fai 70 anos, algo falla na nosa ejemplaridad, máis aló de que os analistas mainstream salienten a nosa tendencial "normalización" nos estudos que nos comparan coa nosa contorna europea. O interese mostrado polo xornalismo internacional sobre o particular fai evidente que no "estranxeiro" consideran que estas preguntas teñen sentido "democrático" e están sen contestar na sociedade española. E o "morbo" informativo non só é porque Franco fose do bando de Hitler e Mussolini, senón porque hai certa conciencia de que a loita antifascista española e o exilio republicano constituíron un importante vector na globalización da cultura e o pensamento progresistas.

Ante dirixentes socialistas que reclaman homenaxes para integristas católicas en sede parlamentaria, ou que perden as formas democráticas en cazarías elitistas de evocación retrograda, parece necesaria a reconstrución de imaxinarios e debates cidadáns con preguntas pendentes como: que significa en termos de pensamento crítico ter tres xeracións socializadas baixo o franquismo? Como a cultura autoritaria pesa en representación simbólica do democrático e o público, campo clave para balizar potencialidade da participación e crítica democráticas? Que conciencia histórica de cidadanía pode haber coa negación da República e dos seus defensores antifranquistas? Que significa na nosa subxetividad colectiva o non recoñecer a dor destas vítimas? As dificultades da identidade nacional española "bandeiras contestadas, himno sen letra, encaixe autonómico" non teñen nada que ver con todo isto?

[*]
Ariel Jerez é Profesor de Ciencia Política da Universidade Complutense de Madrid
Emilio Silva, Asociación para a Recuperación da Memoria Histórica

Fonte: Público
_______________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 18:01 1 comentários Links para esta postagem

Pedaleando: Masa Crítica, Xoves 26 de Febreiro desde o Inferniño

Como todos os últimos Xoves de cada mes, pedaleando coa Masa Critica Ferrolán, este 26 de Febreiro, ás 20:15 hras, desde a Praza do Inferniño en Ferrol sairá a marcha en bici, non faltes, é unha convocatoria aberta a toda persoa que queira reivindicar un medio de transporte saudábel.

A Masa Crítica, é unha reunión de ciclistas que se reunen unha vez ao mes. En miles de cidades e pobos do mundo, un grupo de ciclistas saen en marcha para reivindicar o uso da bici como medio de transporte saudábel e non contaminante.

Usa a bici todos os días, celebrao unha vez ao mes !
_________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 17:50 0 comentários Links para esta postagem

Sentenza xudicial, en Catalunya, contra a segregación escolar pola lingua

O Tribunal Superior de Xustiza de Catalunya propinou un severo revés ás entidades e partidos españolistas

F. Casas
Barcelona 23.02.2009

O Tribunal Superior de Xustiza de Catalunya propinóou o luns un severo revés ás entidades e partidos españolistas que, como o PP ou Cidadáns, promoven a segregación do alumnado pola lingua materna. A sentenza do TSJC, ante o que apelou a nai dunha alumna dun centro concertado de Sabadell, avala atender de forma individual aos que pidan ser educados en castelán e rexeita a dividir ao alumnado.

Os últimos datos sinalan que pouco máis de vinte pais pediron que os seus fillos non fosen educados en primaria co catalán de lingua vehicular. A sentenza si ampara á nai ao afirmar que nos impresos de preinscrición deberíase preguntar a lingua habitual. A sentenza sinala que o actual modelo de inmersión lingüística en catalán, que recibiu o aval do Consello de Europa, é "constitucionalmente lexítimo".

O fallo afirma que a atención individualizada a quen non queren o catalán é un "corolario" do sistema de conxunción lingüística. A denunciante considerou este sistema de atención "aberrante, discriminatorio e mesmo humillante", uns cualificativos que para os xuíces son "desaforados".

Axustada á lei

A sentenza sinala que a atención personalizada para os que a piden axústase á lei á vez que garante que ao final da primaria o alumno en cuestión póidase sumar normalmente ao resto do grupo, que viría usando normalmente o catalán.

Para o TSJC, que emitiu o fallo cun voto particular parcial en contra, é necesario "que se evite a separación en grupos por unha razón de lingua". O tribunal afirma que o dereito á educación non garante "ningún dereito de libre opción a recibir o ensino exclusivamente nunha soa das linguas oficiais".

A nai de Sabadell pediu ademais que o colexio non lle remitise só en catalán as comunicacións ao que o tribunal acláralle que este asunto é só unha decisión libre do centro

Fonte: público
_____________________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 17:11 0 comentários Links para esta postagem

Comeza en Francia o xuízo polo accidente da planta química AZF

Toulouse - 23.02.2009

Case oito anos despois os habitantes de Toulousse non esquecen. Vítimas e antigos traballadores da planta química AZF se han manifestando polas rúas da localidade antes da apertura do xuízo a unha das maiores catástrofes industriais dos últimos anos en Francia.

Esperan que o proceso despexe as incógnitas que deixou o accidente: "Queremos saber a verdade. Aínda que non creo que a saibamos, queremos saber como ocorreu e por que, aínda que me sorprendería" di un afectado. "Eu quero que reconstrúan a miña casa e algún tipo de compensación, hai oito anos que espero" comentaba unha muller.

No banco dos acusados só senta Serge Biechlin, que dirixía a fábrica no momento do accidente, e Grande Paroisse, a empresa dona da planta, filial do grupo petroleiro francés Total.

O concello de Toulousse prestou unha sala ao Tribunal Correccional para celebrar este xuízo sen precedentes, con 1.800 acusacións particulares, medio centenar de avogados e decenas de expertos. O veredicto non se espera antes do mes de novembro.

Fonte: http://www.euronews.net
_______________

Enlace coa Información detallada dos feitos do 21 de Setembro de 2001 en Toulouse:

Utilizando o traductor google do francés para o galego:

AZF - 21 setembro 2001 - 10:18 - Toulouse : Unha investigación paralela á luz do proceso judicial e do campo !

Sitio web orixinal en Francés:

AZF - 21 Septembre 2001 - 10H18 - Toulouse: Une enquête parallèle à la lumière du dossier judiciaire et du terrain !
___________________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 00:23 1 comentários Links para esta postagem

Entre vencer e convencer

Por Xosé A. Perozo
23.02.2009

Se alguén pensaba que a división interna do PP, os casos de corrupción de Madrid e Valencia, os episodios dos espías dos conselleiros de Esperanza Aguirre ou os escuros negocios do cabeza de lista de Ourense ían cambiar o voto do electorado galego de dereitas, estaba errado. As enquisas dan a razón ós que concordan en que a dereita galega ten unha fortaleza que está por riba das razóns e das estratexias. A dereita galega rende culto á fidelidade e conténtase coa demagoxia habitual dos conservadores. Feijóo sabe que non necesita convencer os seus, o obxectivo das súas propostas é vencer inducindo os contrarios a non participar. Pola contra a esquerda ten a necesidade de convencer os votantes propios e os indecisos. E entre vencer e convencer hai un deserto inmenso, un territorio cheo de trampas, no que as propostas e ilusións non sempre chegan ós oasis. A Touriño e Quintana réstanlle só cinco días para cruzar ese deserto.

Enlace Orixinal en Galicia - Hoxe
______________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 00:16 0 comentários Links para esta postagem

Cobraronche de máis na túa factura da Luz ?

paulina lopez brage
paulinalopezbrage@yahoo.es
23 de fevereiro de 2009 11:44

Rede de Consumidores en Acción escribiu:

Cobraronche de máis na túa factura da Luz ?

FACUA-Consumidores en Acción desenvolveu unha aplicación na web http://simuladores.facua.org para comprobar se a túa compañía eléctrica cobrouche de máis e que cantidade debes reclamar que che devolvan.

Desde novembro de 2008, as eléctricas emiten unha factura mensual, pero seguen lendo os contadores cada dous meses. Isto provoca que a metade dos recibos non recollan o consumo real, senón unha estimación que se compensa na seguinte facturación.

Por iso, é posible que a túa última factura con lectura real inclúa enerxía consumida a finais do ano pasado que non se computou no anterior recibo e que agora che cobran aplicando as novas tarifas, máis caras, vixentes desde xaneiro.

O 28 de xaneiro, FACUA presentou unha denuncia ante o Ministerio de Industria sobre as irregularidades nas facturas, que motivou unha investigación que está a levar a cabo a Comisión Nacional da Enerxía (CNE).

FACUA reclamou que se impoña ás eléctricas a devolución do diñeiro cobrado de máis aos usuarios e a imposición de sancións se se avalía que se vulnerou a lexislación coa metodoloxía de cálculo das lecturas estimadas.

http://www.facua.org
____________________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 00:09 0 comentários Links para esta postagem

Só homes en paro?

20090223

Por Juan Torres López
23.02.2009

A imaxe da esquerda é a portada do suplemento dominical de "El País", cuxo tema central dedícase ao desemprego. O título ("En paro") di claramente o que analiza e a foto o prexuízo con que o fai.

Nela aparecen catro homes cando a realidade é que os últimos datos da Enquisa de Poboación Activa indican que en España hai 1,688 millóns de homes desempregados (cunha taxa de paro do 12,96%) e 1,519 millóns de mulleres (cunha taxa do paro do 15,14% maior, por tanto, que a masculina).

É dicir, aínda que practicamente a metade dos parad@s son mulleres, na foto transmítese explicitamente a idea de que só son homes os que están "en paro".
A explicación desa distorsión paréceme que é evidente: o paro que preocupa é o dos homes porque aínda predomina a idea de que o seu emprego é o importante mentres que o das mulleres concíbese como algo secundario e accesorio ao masculino.

Se os homes están en paro é un problema do que se preocupan os medios. Se son as mulleres as paradas non pasa nada: vanse á súa casa, que é o seu sitio, a lavarlle os calcetíns e pasarlle o ferro as camisas ao marido e así aforran en servizo doméstico.

A través de imaxes como esta de "El País", é como os medios de comunicación coaxudanuvan a fomentar estes prexuízos e a desigualdade e a discriminación entre homes e mulleres.

E a pesar diso, como subliño sempre, aínda hai que xente que pensa que as mulleres xa teñen as mesmas oportunidades laborais que os homes e que as políticas de acción positiva ao seu favor xa non son necesarias.

http://www.juantorreslopez.com
____________________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 23:54 0 comentários Links para esta postagem

"Debería ser un día de festa e converteuse nun día de terror"

10 febreiro 2009
Testemuños

Testemuño recollido en Doruma, 30 de decembro de 2008

Os feitos ocorreron o 24 de decembro de 2008, nunha aldea na zona de Batande, a sete quilómetros ao norte de Doruma, en Haut Uélé. Este testemuño foi recollido en Doruma o 30 de decembro de 2008.

Ese día, un gran número de persoas da aldea reuniuse para compartir a cea de Noiteboa na capela do CK20, un movemento evangélico moi popular nesta parte da República Democrática do Congo. Entre 60 e 70 persoas fixeran a viaxe sen saber o que lles esperaba.

M.B. non puido deixar o seu traballo no campo. El foi testemuña do ocorrido:
_______

"Atopábame aproximadamente a un quilómetro da aldea cando de súpeto escoitei berros que en pleno día procedían da igrexa. Enseguida deixei as miñas ferramentas e fun a ver o que estaba ocorrendo.

O pesadelo empezara.

Avancei polo camiño que conduce ao centro da aldea, escondido entre as altas matogueiras. Sentinme impotente para intervir e impedir a morte do meu propio pai. Dous homes armados esmagaron o seu cranio cun pau a uns poucos metros de onde eu estaba, matándolle case ao instante.

Quedeime totalmente paralizado polo horror e permanecín escondido entre os arbustos. Os homes fóronse e avancei entre a maleza cara á aldea. Un gran número de homes armados, quizá 60, rodearan a pequena igrexa. Todos os habitantes da aldea atopábanse dentro. Non sabía quen eran eses homes.

Aínda que a maioría dos homes rodeaban a igrexa, moitos outros sacaban ás persoas fose do edificio unha por unha, levándollas precipitadamente ás matogueiras para sistematicamente executar á maioría esmagándolles o cranio pero ás veces cunha machada ou un coitelo.

Isto durou o que pareceron horas. Non se salvou ninguén. Nenos, bebés, mulleres embarazadas, anciáns, todos foron asasinados. Máis de 60 persoas.

Non puiden facer nada".
_____________

M.B. non puido seguir falando. Máis tarde soubemos que permanecera escondido todo o tempo. Cando os homes armados fóronse, descubriu o cadáver da súa esposa. Foi asasinada a pesar de estar embarazada. Máis tarde atopou o corpo sen vida do seu único fillo.

Outros dous sobreviventes reuníronse con el máis tarde. O primeiro, un neno de sete anos, conseguiu fuxir cando a súa choza foi atacada. O seu pai foi asasinado diante dos seus propios ollos. O segundo sobrevivente era un ancián que vivía fóra da aldea.

M.B. púxose a enterrar á súa esposa, ao seu fillo e ao seu pai. Durante os cinco días seguintes cavou unha fosa común e enterrou a 50 persoas, incluíndo a máis de 20 nenos.

Cada noite, el e os outros dous sobreviventes permaneceron escondidos entre as matogueiras.

Non foi ata o 29 de decembro cando un habitante de Doruma foi a visitar ao seu tío en Batande. O seu tío tamén fora asasinado. Tras axudar a M.B. a enterrar os cadáveres que quedaban, todos dirixíronse a Doruma.

O neno de sete anos quedou ao coidado dunha familia de acollida. Pasou varios días xunto aos corpos dos seus pais e o día da entrevista aínda estaba traumatizado polo que presenciara.

Un grupo local apoiado por MSF, a AJDI (Asociación de Mozas para o Desenvolvemento Integral) que axuda nenos que experimentaron incidentes traumáticos parecidos, estalle axudando.

M.B. non pode durmir pola noite. sente mal e non sabe se algún día poderá regresar a Batande.

Hoxe unha nena de catro anos foi ingresada no hospital de Doruma. Homes armados intentaron estrangulala pero sobreviviu. Outra nena de sete anos tamén sobreviviu a pesar de varias puñaladas no seu corpo. Outros nenos sobreviviron ao ser dados por mortos polos homes armados que aterrorizan a rexión e que moitos creen están afiliados ao Exército de Resistencia do Señor (Lord's Resistance Army en ínguas).

http://www.condition-critical.org/es/
___________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 00:49 0 comentários Links para esta postagem

MSF publica o informe "As dez crises humanitarias máis desatendidas de 2008"

20090222

Médicos sen Fronteiras saca á luz unha decena de crises humanitarias que, durante o 2008, afectaron a millóns de persoas en todo o mundo sen que houbese a repercusión necesaria nos medios de comunicación.

Foto: © © Voitek Asztabski / MSF

Segundo o informe "As dez crises humanitarias máis desatendidas de 2008", publicado por Médicos Sen Fronteiras en España, os países e enfermidades máis desatendidos polos medios son:

Somalia
Myanmar
Zimbabue
República Democrática do Congo
Desnutrición
Etiopía
Paquistán
Sudán
Iraq
Co-infección VIH/TB e previr e tratar a desnutrición infantil

Por MSF
15.01.2009

As organizacións humanitarias apenas poden responder ás necesidades de millóns de persoas afectadas polas guerras en Somalia, RDC ou Sudán e enfermidades como a desnutrición ou a sida.

Desprazamentos masivos de poboación civil, violencia, e necesidades médicas sen cubrir na República Democrática do Congo (RDC), Somalia, Iraq, Sudán, Etiopía e Paquistán, xunto a urxencias médicas esquecidas en Myanmar ou Zimbabue, son algunhas das urxencias máis graves rexistradas no mundo o ano pasado, segundo o informe "As dez crises humanitarias máis desatendidas de 2008", publicado hoxe por Médicos Sen Fronteiras en España. A falta de atención global á crecente prevalencia da coinfección VIH-tuberculose e a crítica necesidade dun maior esforzo para previr e tratar a desnutrición infantil completan a lista.

"Detrás deste informe están millóns de persoas afectadas por guerras e por enfermidades, cuxas necesidades de saúde máis inmediatas ven relegadas ao esquecemento e cuxo sufrimento a miúdo pasa desapercibido. Son crise de gran magnitude, nas que os actores implicados ou con capacidade de influencia ignoran á poboación civil, mentres que as organizacións humanitarias apenas poden cubrir unha pequena parte das enormes necesidades ou ás veces nin sequera conseguen acceder a quen requiren axuda urxente", explica a presidenta de MSF España, Paula Farias.

Somalia e a República Democrática do Congo (RDC) son os dous países do informe que arrastran conflitos de máis longa duración, máis de quince anos de crises que en 2008 experimentaron graves agravamentos da violencia; en ambos os casos, miles de persoas víronse obrigadas a fuxir das súas casas, sen acceso a atención sanitaria, comida, auga ou refuxio. Do mesmo xeito que en Sudán -Darfur e o Sur do país seguen sendo escenario de dúas graves urxencias, con miles de afectados-, mentres a comunidade internacional enrédase en interminables discusións, a poboación civil queda a mercé da desnutrición ou enfermidades prevenibles e tratables como a malaria, o sarampión ou a meninxite.

A asistencia tamén é urxente para as poboacións atrapadas polos enfrontamentos entre Exército e grupos rebeldes en Ogadén, a Rexión Somalí de Etiopía, onde a falta de asistencia é flagrante e rexistráronse preocupantes taxas de desnutrición en varias áreas, así como en Iraq, onde a debilidade do sistema sanitario impide que os feridos polos bombardeos e a violencia sectaria reciban unha atención rápida e eficaz. Contextos como o iraquí ilustran ademais que o espazo para unha axuda humanitaria independente, imparcial e neutral é cada vez máis reducido.

Por unha banda, as organizacións operan en situacións de crecente inseguridade, en contornas xeralmente máis perigosos, e por outra en conflitos moi politizados e volátiles, onde MSF viu limitada a súa capacidade de responder directamente ás considerables necesidades médicas. "En 2008 agraváronse os ataques deliberados contra as organizacións humanitarias, obrigando a suspender as operacións en distintos recunchos do mundo -explica Paula Farias-. Miles de persoas quedan entón sen asistencia e caen ademais no máis absoluto dos esquecementos e a mercé de abusos dos que ninguén é testemuña".

En Somalia, a escalada de violencia, incluíndo ataques e ameazas contra os traballadores humanitarios, obrigou a MSF a reducir algunhas das súas operacións en 2008, tendo ata que retirar ao seu persoal internacional, coa redución que iso supón na asistencia proporcionada a unha poboación xa de seu debilitada. En Paquistán, centos de miles de persoas fuxiron dos ataques aéreos e os bombardeos dunha campaña contrainsurgente no noroeste do país a principios do ano. Tras as ameazas, agresións e secuestros perpetrados contra traballadores humanitarios, MSF reduciu o número de traballadores internacionais nos seus proxectos.

En lugares como Myanmar e Zimbabue "onde os gobernos non priorizan a atención sanitaria ou non ven con bos ollos a presenza de ONG", as organizacións humanitarias ven obrigadas a limitar o tipo de asistencia prestada ou deben facer fronte en solitario a abafadoras crises sanitarias. En Myanmar, onde MSF é a única institución que se ocupa da atención aos enfermos de VIH/Sida, centos de miles de persoas morren innecesariamente debido á falta de tratamento, mentres que o Goberno apenas fai nada para axudar á súa propia poboación e os doantes internacionais miran para outro lado.

Os responsables e os financiadores dos programas internacionais de axuda alimentaria tamén mostran pouco compromiso na loita contra a desnutrición aguda severa, causa subxacente da morte de 5 millóns de nenos cada ano, a pesar de existir unha resposta médica eficaz, os Alimentos Terapéuticos Listos para Usar (RUTF). Ás veces son os propios Gobernos quen obstaculizan esta loita: en Níxer, en 2008, o Goberno obrigou a MSF a pór fin ao seu programa nutricional infantil na rexión de Maradi, onde decenas de miles de nenos padecían desnutrición aguda.

Finalmente, o informe destaca a urxente necesidade dun maior investimento na loita contra a coinfección de Sida e Tuberculose, tendo en conta que a incidencia desta última triplicouse en países cunha alta prevalencia do VIH nos últimos quince anos. De feito, a tuberculose é unha das principais causas de morte entre as persoas seropositivas, e con todo nin existen ferramentas de diagnóstico sensibles á coinfección nin tratamentos adaptados ás necesidades específicas destes pacientes.

http://www.msf.es/
___________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 23:27 0 comentários Links para esta postagem

NÓS-Unidade Popular vai denunciar na Junta Eleitoral assédio da polícia espanhola nas comarcas do Condado e Trasancos

nosup-trasancos@nosgaliza.org
22 de fevereiro de 2009 20:06

Já decorrida a primeira semana de campanha, a militáncia e simpatizantes de NÓS-Unidade Popular, que venhem desenvolvendo os labores próprios da mesma nas ruas galegas, estám a deparar com o assédio policial que tenta obstaculizar a difusom da mensagem independentista e de esquerda nos espaços públicos do País.

Em concreto, as companheiras e companheiros de Trasancos e o Condado informam dos seguimentos, das identificaçons e inclusive da requisa de material propagandístico por parte de elementos da Polícia espanhola e da Guarda Civil, dificultando ainda mais a já complicada presença da mensagem independentista no meio da voragem propagandística das milionárias três forças com representaçom parlamentar.

O último capítulo da intolerável perseguiçom policial ao trabalho de campanha da candidatura de NÓS-UP aconteceu ontem no concelho de Narom, onde vários integrantes de um grupo que colavam cartazes e realizavam murais pedindo o voto para NÓS-UP nos lugares habituais em que o fam as restantes forças políticas, fôrom retidos durante quase umha hora, identificados, ameaçados com denúncias e o material de campanha requisado por elementos policiais.

NÓS-Unidade Popular vai proceder de maneira imediata à preceptiva denúncia pola constante atitude de perseguiçom contra a nossa campanha eleitoral por parte da Polícia espanhola e a Guarda Civil. Esperamos que a Junta Eleitoral tome as medidas necessárias para que cessem essas práticas que pretendem evitar que a campanha de NÓS-Unidade Popular poda desenvolver-se com normalidade, apesar dos já impostos limites económicos que impossibilitam qualquer concorrência com as campanhas milionárias do PP-PSOE-BNG.

Financiadas de maneira desproporcionada com o dinheiro de todas as galegas e galegos, bem como graças a inconfessáveis doaçons empresariais privadas, só as campanhas dos partidos institucionais gozam de total liberdade para garantir o reparto da maioria dos votos entre elas. Já só faltava que as forças policiais impidam a presença da esquerda independentista nas ruas da Galiza durante esta campanha.

http://www.nosgaliza.org
___________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 23:01 0 comentários Links para esta postagem

Actualizado o Blog "Praza da Porta Nova"

20090221

"Praza da Porta Nova"
Noticiário sobre a Praza da Porta Nova de Ferrol - Boletín de Traballo do Colectivo Ártabra 21.
[Foto de Cesar Toimil]

http://portanovaexpress.blogspot.com/

É un Blog de Traballo do CA21, onde se pretende recolher a información e enlaces necesarios para a observación de todo o relacionado coa construción e reforma da Praza da Porta Nova, chamada oficialmente "Praza de España".

O Colectivo Ártabra 21, xunto con outras organizacións e asociacións denunciou o planeamento urbanístico do anterior goberno conservador PP-IF con respecto ao proxecto de Praza que querían impor na zona emblemática de Ferrol. Houbo mobilizacións e até a través da Federación Veciñal "Roi Xordo", o asunto chegou á fiscalía do TSXG [Neste momento o asunto debe de estar no Tribunal Supremo, dado que o Sr. Juncal -o anterior Alcalde- agora é Senador], onde se lles imputou aos concelleiros conservadores un delito por irregularidades urbanísticas. Así foi como na actualidade están imputados Juan Manuel Juncal Rodríguez, Marta Cerdido Pintos, Vicente Lorenzo Luque, Rosa Novoa, José Manuel Rey Varela, Amador Rodríguez Silvar e José Manuel Vilariño do PP; e o concelleiro tránsfuga de IF Manuel Bustabad (que se pasou ao PP), e José Manuel Couce, Juan Fernández, Leopoldo Ibáñez e Francisco Pita-Romero [que daquela era o concelleiro de urbanismo]. O asunto foi toda unha epopeia e o das obras pasan xa de seis anos [Maio de 2002]. Podemos falar do tunel toda unha obra-despropósito que aos dous días da súa inauguración tivo que ser pechado, para súa reforma ... e pechado de novo por inundacións e outra vez máis, e sigue e seguirá ... E ao final cos cartos de tod@s [a cidadanía] indenizamos con varios millóns de euros a empresa ABECONSA, cando tiña que ser esta xunto aos concelleiros responsábeis de semellante despropósito os que pagaran co seu património tanta irresponsabilidade.

Agora queremos ter un seguimento do que pretende facer o actual goberno coa Praza. Non entendemos os gastos millonarios en infraestruturas de "ocio e deportivas" soterradas baixo cemento !, nos tempos de crise, non haberá outros investimentos necesarios ?. Nunha cidade coa poboación tan envellecida como a de Ferrol [*], non haberá que pensar en infraestruturas de atención as persoas maiores ? O deporte e o ocio podese praticar nas múltiples instalacións deportivas infrautilizadas que hai nas escolas e institutos, nas prais e parques. Ese proxecto que nós non compartíamos nen compartimos, mais dentro da súa [a deles] lóxica do imaxinario do pensamento único, era para tempos de bonanza económica, mais agora que aínda non se sabe o alcance da crise, pensamos que compre unha maior reflexión ao respecto, pois non cremos que estexamos para malgastar os fondos que haxa, Nen para hipotecar-se ... Tampouco estamos de acordo coa privatizacións dos servizos públicos, ... Fai falta un seguimento e unha posición do movimento social e veciñal ao respecto. Non tanta presa. ...

Ao fazer o centro de "Ocio e Deportivo", esta-se hipotecando a posibilidade de reformar o tunel e regular o tránsito soterrado, como estaba deseñado todo o conxunto nun principio. Está iso reflexionado ou este asunto vaise pechar en falso ?

Agúns confunden progreso con construír máis, máis crecimento, máis productividade, ter máis, e máis, ... ao principio do su mandato o Alcalde Sr. Irissarri soñaba cunha cidade de máis de 100.000 habitantes como obxectivo, ainda ten que estar esas palabras nas hemerotecas, Sr. Alcalde, progreso non será aumentar a calidade de vida, acadar un maior benestar, ter saúde, ser mais feliz, ... ter máis convivencia entre a veciñanza, aprender a vivir mellor con menos, aprender a gozar da natureza, da nosa contorna, da nosa Ría. ...

[*] Algúns datos Estatísticos

En 2007 indice de envellecimento : 151,9

Por cada 100 persoas de menos de 15 anos hai 152 maior de 65

En 2008 a poboación de Ferrol era de 74.696 persoas, das cais maiores de 65 anos eran: 16.920 persoas.

O 22,65 % dos habitantes de Ferrol teñen máis de 65 anos

Fote: Instituto Galego de Estátistica
_____________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 12:22 0 comentários Links para esta postagem

Encarcerar aos nenos por diñeiro

Por Amy Goodman
18.02.2009

Case 5.000 nenos en Pensilvania foron achados culpables, e 2.000 deles foron encarcerados por dous xuíces corruptos que recibiron subornos de empresas construtoras e propietarias de cárceres privados que se beneficiaron dos encarceramentos. Ambos os xuíces declaráronse culpables, nun sorprendente caso de avaricia e corrupción que apenas comeza a revelarse. Os xuíces Mark A. Ciavarella Jr. e Michael T. Conahan recibiron 2,6 millóns de dólares en subornos por enviar a prisión a nenos que, na maioría dos casos, non tiñan acceso a un avogado. O caso ofrece unha mirada extraordinaria á vergoñosa industria dos cárceres privados que está florecendo en Estados Unidos.

Vexan por exemplo a historia de Jamie Quinn. Cando tiña 14 anos de idade, estivo presa durante case un ano. Jamie, que agora ten 18, describiu o incidente que causou o seu encarceramento:

"Púxenme a discutir cunha das miñas amigas. E todo o que sucedeu foi unha simple pelexa. Ela deume unha labazada e eu devolvinlla. Non houbo marcas, nin testemuñas, nada. Foi só a súa palabra contra a miña".

Jamie foi levada a unha dos dous cárceres polémicas, PA Child Care e logo paseárona por outros centros carcelarios. Estar en prisión durante 11 meses tivo un impacto devastador nela. Díxome: "A xente mirábame diferente cando saín, pensaban que era unha mala persoa, porque había estado en prisión xa que logo tempo. A miña familia comezou a separarse … porque estaba fóra de casa e encerráronme, e estaba, pensei, xa sabes, que estaba sendo castigada polo que fixera, e creo que non debería ser así. Aínda teño dificultades no colexio, porque o sistema escolar neste tipo de centros de detención é espantoso".

Comezou a facerse cortes, e dixo que era resultado da medicación que lle obrigaban a tomar: "Nunca estiven deprimida, nunca antes déronme medicación. Fun alí, e comezaron a darme medicación e nin sequera sabía o que era. Dixeron que se non a tomaba, non estaba seguindo o meu programa". Foi hospitalizada tres veces.

Jamie Quinn é tan só unha de miles de nenos e nenas que foron encerrados polos dous xuíces corruptos. O Centro de Dereito de Menores (Juvenile Law Center) con sede en Filadelfia, involucrouse no caso cando Hillary Transue foi enviada a prisión por tres meses por crear un sitio web que parodiaba ao subdirector da súa escola. Hillary claramente indicou que a páxina era unha broma. Aparentemente, o subdirector non o achou divertido e Hillary tivo que enfrontarse ao xuíz Ciavarella, coñecido pola súa severidade.

Como me dixo Bob Schwartz, do Centro de Dereito de Menores: "Hillary, sen sabelo, asinara un documento, e a súa nai asinara un documento, renunciando ao seu dereito a un avogado. Isto provocou que a audiencia de 90 segundos que tivo ante o xuíz Ciavarella fose unha farsa". O Centro de Dereito de Menores (JLC, polas súas siglas en inglés), descubriu que na metade dos casos de menores no Condado de Luzerne, os acusados renunciaran ao seu dereito a un avogado. O Xuíz Ciavarella descoñeceu, en reiteradas ocasións, as recomendacións de indulxencia tanto dos fiscais como dos oficiais de liberdade condicional. A Corte Suprema de Pensilvania oíu o caso de JLC e o FBI comezou unha investigación, que terminou a semana pasada coa firma de ambos os xuíces, de acordos para declararse culpables de evasión fiscal e fraude electrónica.

Está previsto que cumpran unha condena de sete anos nun cárcere federal. Presentáronse dúas demandas colectivas independentes en representación dos nenos e nenas encarcerados.

O escándalo involucra a tan só un condado de Estados Unidos e a un cárcere privado relativamente pequena. Segundo The Sentencing Project, "Estados Unidos é o líder mundial en encarceramentos, actualemente hai 2,1 millóns de persoas nas prisións ou cárceres do país, o que representa un aumento do 500% nos últimos trinta anos". O Wall Street Journal informa que "as empresas que xestionan cárceres privados estanse preparando para unha onda de novos negocios, xa que a recesión económica dificulta cada vez máis que os funcionarios do goberno, tanto a nivel federal como estatal, constrúan e administren os seus propios cárceres". As empresas que xestionan cárceres con fins de lucro como Corrections Corporation of America e GEO Group (anteriormente coñecida como Wackenhut) están situadas para obter máis ganancias. Aínda non está claro que impacto terá a lei de estímulo que se acaba de aprobar na industria dos cárceres privados (por exemplo, a lei dispón 800 millóns de dólares para a construción de cárceres, pero recortou millóns de dólares para a construción de escolas).

O Congreso aínda está avaliando proxectos de lei para mellorar as políticas da xustiza de menores. A lexislación proposta, segundo a Unión Estadounidense polas Liberdades Civís, está "construída en base a probas claras de que os programas comunitarios poden ser moito máis exitosos na prevención da delincuencia xuvenil que as xa desacreditadas políticas de encarceramento excesivo".

Os nosos nenos necesitan educación e oportunidades, non encarceramento. Deixemos que os nenos do Condado de Luzerne, que foron encarcerados por xuíces corruptos para obter ganancias, déannos unha lección. Como dixo a moza Jamie Quinn sobre [o xuíz corrupto e] os 11 meses que estivo en prisión, "Faime cuestionar realmente outras figuras do poder e á xente a quen supostamente deberiamos admirar e en quen deberiamos confiar".

Escoitar [En Español]
_____

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

[*] Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!", un noticiero internacional diario dunha hora de duración que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. En 2008 foi distinguida co "Right Livelihood Award", tamén coñecido como o "Premio Nobel Alternativo", outorgado no Parlamento Sueco en decembro.

Texto en inglés traducido por Laura Pérez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

_______________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 02:04 0 comentários Links para esta postagem

Nacionalizacións

Por Juan Torres López
20.02.2009

Sobre a posibilidade ou conveniencia de levar a cabo nacionalizacións bancarias.
Paréceme que serán imprescindibles pero que non son o suficiente.

"A nacionalización é a única resposta. Estes bancos están, efectivamente, en bancarrota?". Son palabras do Premio Nobel Joseph Stiglitz. O xornalista pregúntalle "Os economistas Nouriel Roubini e Nassim Taleb, quen predixeron o descenso da economía global, fixeron un chamado para a nacionalización dos bancos a fin de deter o desastre económico, Está vostede de acordo?" e a contestación de Stiglitz non deixa lugar a dúbidas: "O certo é que os bancos están en moi mala situación. O goberno de EE.UU. verteu centos de miles de millóns de dólares con moi poucos resultados. Os cidadáns norteamericanos convertéronse en propietarios maioritarios dun gran número de bancos importantes. Pero non teñen o control. Calquera sistema que teña unha separación da propiedade e o control é unha receita para o desastre. A única resposta é a nacionalización. Eses bancos certamente están en bancarrota".

As autoridades non o queren dicir pero o que ocorre é iso: os bancos están en bancarrota e tratan de saír ás furtadelas da situación co diñeiro dos cidadáns. Primeiro fóronse ao casino cos seus aforros e agora acoden a eles para que lle financien a festa.

Vivimos non só o maior desastre financeiro da historia senón tamén a desvergoña económica máis incrible: nunca na historia tan poucos pretenderon quedar, como agora, co diñeiro de tantos.

Os gobernos e os bancos centrais non paran de axudar aos bancos coa escusa de que o sistema bancario é imprescindible para que a economía funciones pero os bancos que as reciben non as usan para exercer como financiadores da actividade económica porque o seu buraco é moito máis que inmenso.

Seguen sendo, pois, imprescindibles estes bancos?

Por suposto que non. O é o sistema financeiro para calquera economía pero os bancos dedicados á especulación e a financiar o casino global son perfecta e deseablemente prescindibles.

O si hai que facer é salvar o financiamento da economía pero non ao sistema financeiro corrupto e á banca irresponsable que afundiu á economía mundial que o que fai é xustamente o contrario, que se paralice a actividade económica.

Pero como facelo?

Stiglitz vén dicir con razón que os bancos están xa nacionalizados de facto pero que o control segue estando en mans dos irresponsables: un dobre escándalo ao que se debe pór fin e que non pode confundirse co que debese ser a intervención adecuada dos estados.

A cuestión é complexa porque, por unha banda, a nacionalización seguramente vai ser inevitable a medida que ao buraco váiase abrindo, como é de esperar que suceda. Pero, por outro, a mera nacionalización tampouco é unha alternativa que resolva todo por si mesma mentres non se modifiquen algunhas cuestións esenciais.

A primeira delas, o modo de funcionamento do investimento financeiro que se ha instituido nos últimos anos contando, non o esquezamos, co visto e prace de gobernos, bancos centrais e organismos internacionais.

Se se quere acabar co cancro que corroe á economía mundial hai que terminar para sempre coa especulación financeira que detrae recursos da actividade económica que crea riqueza e postos de traballo. Hai que pór fin aos paraísos fiscais, controlar os movementos de capital e establecer impostos sobre as operacións que non estean vinculadas coa economía real.

A segunda, o réxime en que vén dando a actividade bancaria baseada nunha capacidade practicamente ilimitada para crear diñeiro a través de procedementos que son peligrosísimos para a estabilidade macroeconómica e para a propia solvencia do sistema financeiro, tal e como estamos vendo.

Hai que ir restrinxíndoa ata chegar a un sistema de plenas reservas. Gústelle ou non aos banqueiros, esta crise será o principio do fin da banca que coñecemos ata agora. Non hai máis remedio e o tempo dirao.

A terceira cuestión á que hai que facer fronte é ao desgoberno mundial, ou mellor devandito, ao goberno exercido soamente polos poderes financeiros. É preciso crear institucións mundiais representativas e democráticas para que os mecanismos nacionais coordínense e o financiamento flúa de modo eficiente. As actuacións que hoxe día leven a cabo a nivel nacional, salvo no caso de Estados Unidos e en menor medida a Unión Europea que poden externalizar os seus custos, están condenadas ao fracaso se non se dispón desa coordinación global.

E, por suposto, hai que cambiar a orientación das políticas económicas que trouxeron consigo unha desigualdade crecente que está na raíz dos problemas financeiros dos nosos días.

Estase ocultando obcecadamente que a causa última da crise é a acumulación extraordinaria de beneficios en mans dos grupos sociais máis ricos que se produce loxicamente á conta das rendas máis baixas.

O ex Secretario de Traballo de Clinton, Robert Reich, recordábao fai uns días nun artigo: a fracción do crecemento das rendas que se apropia o 1% máis rico pasou de ser o 45% na etapa de Clinton ao 73% na de Bush. E ao mesmo tempo sinalaba que non podía ser unha simple casualidade que esta concentración chegue a ser tan grande como a que había en 1928.

Para combater de raíz a crise é necesario incrementar a capacidade potencial de crecemento sostible, o que non debe entenderse como o aumento da produción de "males" que hoxe día predomina senón no sentido de ampliar a gama de fontes de satisfacción humana, unha idea, xa que logo, que non só non é incompatible coas teses do decrecimiento senón que as reforza aínda que se exprese doutro xeito. Para o que resulta imprescindible que se asuma un cambio radical na pauta de distribución e que se acepten principios de equidad que hoxe día rexeitan os poderosos e que son radicalmente incompatibles coas rebaixas fiscais ou a eliminación de impostos que veñen realizando.

En consecuencia, nacionalizar os bancos mantendo a mesma lóxica financeira ata agora existente non resolverá moitas cousas porque nin sequera así se garante que os bancos nacionalizados poidan actuar a medio prazo nun sentido diferente a como o fan agora. Xa o vimos claramente no caso das caixas de aforros españolas. Trátase, certamente, dunha medida de urxencia, que evitará novos desmáns a curto prazo e que polo menos garante que os cidadáns sexan donos daquilo que efectivamente se capitaliza cos seus recursos. Pero non moito máis, aínda que non sexa pouco.

O que se necesita non é só pasar a porcallada bancaria a mans do estado, nin crear o "banco malo" do que se fala (unha idea sinxelamente utópica cando se está estimando que só na Unión Europea pódense acumular 18 billóns de euros en produtos financeiros tóxicos). O que se necesita é un espazo financeiro de novo tipo, cunha banca, que pode ser ata pública ou privada pero comprometida realmente co investimento real e coa posta en marcha doutro tipo de políticas económicas e, sobre todo, cun control social moito máis democrático e efectivo que o que ata agora se realizou ata no propio sector público.

Respecto de España, é pronto para saber se a curto prazo haberá algúns bancos na mesma situación que os dos demais países con bancarrota bancaria. A situación dalgunha caixa de aforros xa obrigou a iniciar un proceso de fusión acelerado e acabamos de asistir ao primeiro "corralito" protagonizado pola banca privada do Banco de Santander.

Dada a morosidade que se vai incrementando, a débeda inmobiliaria que pesa sobre moitos deles e os efectos da crise global que aínda non se manifestaron en toda a súa extensión non se pode descartar nada.

Pero no caso das caixas de aforro estaríase a tempo de modificar derívaa na que foron nos últimos anos. Deberían pasar a ser a base dese novo espazo ou polo financeiro de novo tipo e canto máis se tarde en cambiar de rumbo máis difícil será chegar a bo porto.

http://juantorreslopez.com/

Enlace co artigo e comentarios na web do compañeiro Juan Torres López

___________________________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 00:37 0 comentários Links para esta postagem

NÓS-Unidade Popular apoia a proposta “Se resides, decides” sobre a reforma da Lei Orgánica de Regime Eleitoral Geral

NÓS-UP -imprensa@nosgaliza.org-
20 de Fevereiro de 2009

Nom é o único contra-senso nem a única fonte de irregularidades antidemocráticas na legislaçom eleitoral em vigor na Galiza. No entanto, é evidente que o sistema que regula a participaçom nas votaçons de pessoas totalmente desligadas da realidade Galiza, com residência permanente no estrangeiro, é tam injusto como a negaçom desse direito às pessoas que, sem terem nascido no nosso país, trabalham nele e fam parte, portanto, da nossa comunidade nacional.

Achamos, além do mais, lamentável o espectáculo que, de diferente maneira e por idênticos motivos eleitoralistas, as três forças parlamentares actuais venhem dando em relaçom ao chamado “voto emigrante”. É reveladora disso a discussom sobre o número de geraçons que, a partir de um galego ou umha galega que abandonou o País há décadas, podem continuar a influir, com o seu voto, na orientaçom política-institucional da Galiza autonómica.

Como força democrática, contrária a essencialismos historicistas ou sanguíneos, e partidária da integraçom em pé de igualdade da cada vez maior colectividade imigrante na Galiza, NÓS-Unidade Popular reclama que a residência efectiva no nosso país seja o único critério para o reconhecimento do direito ao voto. Rejeitamos portanto limitar o debate, como tenhem feito nos últimos meses o PP, o PSOE e o BNG, à habilitaçom de urnas no seio da comunidade emigrante galega espalhada polo mundo.

É claro que existem outros muitos aspectos em que a discriminaçom da populaçom imigrante é igualmente denunciável mas, existindo umha iniciativa cívica sobre esta questom como “Se resides, decides”, NÓS-UP nom quer deixar de manifestar a sua adesom à mesma e o seu rejeitamento aos critérios arbitrários e xenófobos utilizados na actualidade na Galiza e no conjunto da Uniom Europeia em relaçom ao direito ao voto.

Permanente Nacional de NÓS-Unidade Popular

Galiza, 20 de Fevereiro de 2009
____________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 00:12 0 comentários Links para esta postagem

Boletin Democracy Now! - Venres, 20 de Febreiro de 2009

20090220

Os titulares do Programa Informativo "Democracy Now!" do Venres 20 de Febreiro de 2009

ESCOITAR [En Espanhol]

O RESTO DA HORA DE DEMOCRACY NOW!

Dirixentes sindicalistas acusan Stern de conspirar para controlar o único banco estadounidense onde o sindicato é dono

Na súa última columna do New York Daily News, o co-presentador de Democracy Now! Juan Gonzalez escribe, "Só durante o pasado ano, as ganancias do banco Amalgamated Bank deron máis de 23 millóns de dólares para UNITE HERE para cubrir os gastos diarios de operación. Algúns líderes do sindicato acusan a un dos líderes máis poderosos do país, Andy Stern, do Service Employees International Union, de conspirar para tomar control do banco nunha toma similar ás tomas de corporacións.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Obama enfróntase cunha decisión sobre a detención indefinida co encarceramento do residente estadounidense Ali a o_Marri

Porá en marcha o presidente Obama un novo tipo de detención preventiva para sospeitosos de terrorismo? A resposta pode presentarse co caso de Ali Saleh Kahlah ao-Marri, o último combatente inimigo enviado á prisión por Estados Unidos. Falamos con Jane Mayerla, xornalista de investigación da revista The New Yorker.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

A pesar do peche de Guantanamo e a prohibición contra a tortura, goberno de Obama coincide con varias políticas de Bush na chamada “guerra contra o terrorismo”

Despues dun mes no cargo, o goberno de Obama sorprendeu a moitos dos seus partidarios ao acoller ou mostrarse receptivo con partes esenciais da estratexia antiterrorista do goberno de Bush. Estas políticas inclúen a detención indefinida, secuestro e traslado, e ata invocar o privilexio de "segredos de estado". Acompáñannos o blogger de Salon.com Glen Greenwald e Jane Mayer de The New Yorker para falar sobre o tema.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Os suicidios nas forzas militares de EE.UU. alcanzan unha marca histórica; un informe descobre que a maioría das mortes ocorridas nunha soa base de Colorado eran evitables

Ata 143 soldados quitáronse a vida o ano pasado, o maior número de suicidios da historia das tropas estadounidenses. Falamos co correspondente de Salon.com Mark Benjamin, coautor dunha investigación exhaustiva sobre os suicidios ocorridos nunha base do exército en Colorado.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Centos de persoas protestan contra unha caricatura do New York Post considerada como unha representación racista de Obama

Continúan hoxe as protestas no exterior das oficinas do New York Post tras a publicación dunha caricatura que segundo os detractores representa ao presidente Obama como un chimpancé executado. Despois de que un número de activistas e organizacións de defensa dos dereitos civís pedisen que se boicotease o xornal, o Post emitiu onte á noite unha especie de desculpa. Escoitamos a algunhas das persoas participantes na protesta do xoves, incluíndo ao líder do movemento dos dereitos civís, o reverendo Al Sharpton.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

_________

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

___________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 23:08 1 comentários Links para esta postagem

Nace, en Francia, o Novo Partido Anticapitalista

O Novo partido reúne á maioría da Liga Comunista Revolucionaria (LCR), que aprobou súa propia disolución para crear a nova organización, alén de militantes comunistas, socialistas e ecoloxistas. Segundo un dos principais líderes do NPA, as referencias programáticas do novo partido son a ruptura co capitalismo e a independencia total en relación ao Partido Socialista francés. A "Esquerda da esquerda" francesa cre que xa ten o 15% de votos.

Por Louis Weber [*]
17.02.2009

O Novo Partido Anticapitalista (NPA) tivo seu congreso fundador coa presenza de Olivier Besancenot entre 5 e 8 de Febreiro de 2009. Na véspera, a Liga Comunista Revolucionaria [LCR] votara súa disolución, con 87% de votos, despois de corenta anos de existencia.

Mais non se trata dunha simple mudanza de nome. O NPA non se adherirá, por exemplo, á Cuarta Internacional [trotskista]. O partido pretende enraizar-se especialmente entre a mocidade, para quen a "base de adhesión son aqueles a quen Sarkozy chama de -ralé- e que recoñecen Besancenot como a única personalidade de esquerda de verdade", como explica Alain Krivine, o líder histórico da LCR. A partir de agora, o NPA conta con 9000 adhesións, quere dicir, tres veces máis que a LCR, que chegaba a ter pouco máis de 3000 membros.

Para continuar aumentando a súa base, o NPA quere "seguir o mellor das tradicións do movemento dos traballadores, sexan eles trotskistas, socialistas, comunistas, libertários, guevaristas, ou envolvidas na ecoloxía radical", como o afirma Olivier Besancenot. A referencia identitária será polo tanto menos unha doutrina política que a "ruptura co capitalismo" e a "independencia total do Partido Socialista".

Esa última cuestión estivo no centro das preocupacións da minoría "Unir", da LCR, que votou contra a súa disolución, e para quen esta é a única maneira de expresar súa oposición á creación do NPA nas condicións fixadas pola dirección. Esa cuestión está tamén no centro das discusións das forzas políticas que, no contexto francés, constitúen a esquerda da esquerda, quere dicir, rexeitan calquera acomodo co liberalismo dominante na Francia e na Europa. Trata-se de isso ...

A esquerda da esquerda está lonxe de ser unha cantidade negligenciábel no plano electoral: unha pescuda recente acaba de mostrar que se ela presenta-se listas unidas nas próximas eleccións para o Parlamento Europeo [en xuño de 2009], podía esperar, mesmo antes de facer campaña, algo como 15% dos votos. O Partido Comunista e o novo Partido de Esquerda fundado por Jean-Luc Mélenchon, que deixou o Partido Socialista na ocasión do recente congreso do partido en novembro de 2008, de agora en diante xa decidiran constituír unha fronte de esquerda para esas eleccións.

A maioría dos grupos e colectivos que foron creados na batalla de 2005 para rexeitar o proxecto do tratado constitucional europeo están prontos a se xuntar a esa Fronte, cuxa campaña será baseada na rexeita absoluta da Europa liberal actual e na demanda por unha reorientación radical da construción europea. Mais as discusións co NPA aínda non alcanzaran e receian un pouco a volta do escenario desastroso das eleccións presidenciais de 2007, con pouco menos de seis candidatos reivindicando o antiliberalismo. Ningún de entre eles obtivo máis do que 4% dos votos.

Cal a dificultade, agora? A nascente fronte de esquerda non ten a intención de facer calquera acordo co Partido Socialista para as eleccións europeas. Mais "a independencia total do Partido Socialista" defendida polo NPA quería dicir que o Partido Comunista, por exemplo, renuncia á alianzas que lle permiten participar, cos socialistas e outros, da xestión da case totalidade das rexións francesas e de numerosas prefecturas.

Ese tipo de alianza é rexeitada por diversas razóns, mais principalmente porque o NPA non concibe súas accións políticas sen buscar exercer as responsabilidades políticas. O que non é concebível, no contexto francés, sen alianza cos socialistas, que é o que o NPA rexeita neste momento. Pureza revolucionaria e rexeita de pór as "mans na graxa" da xestión ... Trátase de se beneficiar da notábel popularidade de Olivier Besancenot e de así legitimar o NPA no plano político ... Pretexto para se presentar só á eleccións europeas, levando en conta as vantaxes simbólicas e materiais que un mandato parlamentario europeo viabiliza ... Posición de negociación cos outros compoñentes da esquerda da esquerda, antes dun acordo ou dunha posición de principio durável ... O futuro permitirá a resposta a esas cuestións.

[*] Louis Weber é membro da Attac/Francia e secretario de redacción da revista de socioloxía Savoir/Actuar.
_____________

Novo Partido Anticapitalista - NPA
Nouveau Parti Anticapitaliste - NPA
http://www.npa2009.org/
_____________________________

Enlaces de Interese:

Entrevista con Alain Krivine sobre o NPA e un artigo de Louis Weber na revista "Savoir-agir", trimestral da asociación "Raisons d´agir"
O Novo Partido Anticapitalista, LCR-bis, ou apertura a todas as correntes da outra esquerda
Louis Weber / Alain Krivine
10-10-2008

LCR - Francia : http://www.lcr-rouge.org/
______________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 22:51 0 comentários Links para esta postagem

Día 20: Homenaxe a Maria Manuela en TVG - Día 21: O Recuncho, 10º Programa 93.9 FM

Fuco Buxán Asoc. Cultural - Ferrol
-fucobuxan@gmail.com-
20 de fevereiro de 2009 17:31

sábado 21 de Febreiro, de 11 a 13 horas,
10º programa de "O Recuncho"
dende o estudo de Radio Filispim.
No que abordaremos os seguintes temas:

Manifestación en Santiago de Compostela da Rede "Galicia non se vende".
Entrevista con Nanina da revista feminista "Andaina".
Semblanza e poesías de Eduardo Galeano.
Conferencia do historiador Bermejo Barrera.
Falaremos en directo con César Fraga, traballador de Megasa.
Teremos uns especiais musicais.
En directo, no plató, José Torregrosa, mestre, escritor, crítico de cine e directivo da A.C. Fuco Buxán.

Sen máis, esperamos encontraros nas ondas filispinianas ou no noso blog www.recunchofuco.blogspot.com
"O recuncho", o programa da Asociación Cultural Fuco Buxán en Radio FilispiM, 93.9 FM e Radio Piratona de Vigo.

Hoxe, venres, día 20/02/2009 as 12 da noite na TVG

Pódese ver a Homenaxe que ferrolterra e Galicia tributaron a MARIA MANUELA o pasado Decembro no Teatro Jofre e que leva por título "HABEMOS DE IR" e que reunira a unha trintena de cantantes e músicos galegos que quixeron acompañar a artista ferrolá neste día tan especial.

Nesta velada musical, María Manuela entregou á súa cidade natal o mellor da súa obra e, ao mesmo tempo, recibiu do conxunto da cidadanía un recoñecemento público pola traxectoria vital e musical que, xunto con seu home Miguel Varela xa falecido-, mantiveron sempre ao carón da xente e a prol da lingua e da cultura galegas.

--
fuco buxán, a.c.
Aptdo Correos 240 C.P. 15400 Ferrol
Telef. 981325492
www.fucobuxan.com
fucobuxan@yahoo.es
____________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 22:15 0 comentários Links para esta postagem

O Pleno do Concello de Ferrol, rexeita a "proposta de aprobación inicial do anteproxecto de construción e explotación do centro deportivo" ...

O Pleno do Concello de Ferrol, rexeita a "proposta de aprobación inicial do anteproxecto de construción e explotación do centro deportivo" da Praza da Porta Nova

A Xunta Local de Goberno de Ferrol, levaba ao Pleno Municipal de hoxe, 20 de Febreiro de 2009, que se reuneu en sesión extraordinaria, a "proposta de aprobación inicial do anteproxecto de construción e explotación do centro deportivo" que se localizará baixo o cemento da Praza da Porta Nova [Praza de España], este ponto xa fora retirado do Pleno Ordinario anterior, para dar tempo para o seu estudo polo resto dos grupos municipais. Mais non puido ser, os grupos municipais da oposición deron-lle as costas ao anteproxecto, PP, IF e EU-IU, votando en contra e o BNG coa abstención. A oposición alegou motivos electorais do PSOE, o de intentar aprobar o anteproxecto agora, sen que a oposición teña mais tempo para estudar o asunto.

Segundo informaron os responsabeis municipais, o anteproxecto "foi elaborado por un equipo multidisciplinar que traballou baixo a coordinación do Xefe de Planeamento do Concello de Ferrol (isto é, o técnico xefe da Sección de Patrimonio, o de Urbanismo e o de Deportes). As instalacións ocuparán máis de 4.500 metros cadrados de superficie, así como que nelas se disporá unha pista polivalente, unha piscina e unha zona spa, entre outros servizos. Tamén salas para a realización de exercicios cardiovasculares e salas de musculación". Segundo o concelleiro de Urbanismo, Angel Mato a construción desta infraestrutura "permitirá contribuir á revitalización socio-económica do barrio da Magdalena", ademais de "dar resposta á actual e futura demanda dos cidadáns de Ferrol en infraestruturas deportivas".

Continuará ...
_______________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 14:00 0 comentários Links para esta postagem

O galego deixa de ser unha lingua en perigo no Atlas da UNESCO

Atlas interactivo das Linguas en Perigo no Mundo
©UNESCO

19/02/2009

O galego non figura xa na terceira edición do Atlas das Linguas en Perigo no Mundo, elaborado pola Organización da ONU para a Educación, a Ciencia e a Cultura (UNESCO), porque deixou de ser unha das linguas 'en perigo'.

Na edición do Atlas do 2001 o galego xunto co eúscaro atopábanse dentro do grupo de linguas 'en perigo' e o catalán 'potencialmente en perigo', segundo informou o filólogo finlandés Tapani Salminen, encargado en elaborar parte deste informe.

No novo Atlas o eúscaro mantense entre as 2.500 linguas en perigo no mundo, dentro da categoría 'vulnerable', mentres que o catalán converteuse na lingua minoritaria máis forte de Europa e o galego protexeuse pola súa proximidade ao portugués, indicou Salminen.

A vulnerabilidade do idioma

De acordo coa definición proposta pola UNESCO, un idioma é 'vulnerable' cando a maioría dos nenos fálano pero o seu uso está restrinxido a determinados ámbitos, ''o que é claramente a avaliación máis exacta do eúscaro'', explicou o filólogo finlandés.

Tapani Salminen, encargado da parte do informe onde se trata a situación do eúscaro e no que se basea o Atlas da UNESCO, considerou que a pesar da alta protección oficial que ten esa lingua no País Vasco, a súa posición é ''máis débil'' dentro de España en Navarra e, ademais, en Francia.

O experto comentou a fortaleza do catalán (ao que cualificou como a lingua minoritaria máis forte de Europa) e do galego, protexido ademais pola súa proximidade ao portugués. Estas dúas linguas non están incluídas na clasificación da UNESCO xa que non están en risco.

No anterior Atlas da UNESCO, de 2001, que clasificaba as linguas de acordo con outros criterios, o eúscaro e galego atopábanse na categoría 'en perigo' e o catalán estaba 'potencialmente en perigo'.

Linguas con risco

No entanto, o eúscaro non é a única lingua con risco no territorio español, xa que o Atlas da UNESCO recolle a situación 'perigosa' do aragonés e do asturiano-leonés, e inclúe así mesmo o gascón (no suroeste de Francia) na mesma categoría.

O informe revela que dos 6.000 idiomas existentes no mundo, máis de 200 extinguíronse nas últimas tres xeracións, 538 están ''en situación crítica'', 502 ''seriamente en perigo'', 632 ''en perigo'' e 607 ''en situación vulnerable''.

Eses catro son os niveis 'de vitalidade' das linguas nas que estas se clasifican no Atlas.

Países cunha gran diversidade lingüística como Estados Unidos, Brasil, Indonesia e México son aqueles que teñen máis linguas en perigo, segundo constata o estudo.

Con todo, tamén se pode verificar que Papúa Nova Guinea (con 800 linguas, o país con maior diversidade do mundo) é un dos que ten menos perigo proporcionalmente, o que resta alarmismo ao estudo.

O atlás lingüístico

''Sería inxenuo e simplista afirmar que as grandes linguas antigamente coloniais, talles como o inglés, o francés e o español son sempre as responsables da extinción doutras, débese a un sutil xogo de forzas", comentou o lingüista australiano e redactor xefe do Atlas, Christopher Moseley.

O Atlas interactivo que a UNESCO pon a disposición de todo o mundo na súa páxina web foi elaborado por máis 30 lingüistas de todo o mundo e permitirá actualizalo de xeito constante grazas ás achegas dos usuarios.

Fontes: Galiciae-efe
________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 11:20 0 comentários Links para esta postagem

Nevarada

Nove Ondas
Por Rosa Aneiros [*].
17/02/2009

As nevaradas escorregaron polas levadas de febreiro e descubriron a paisaxe que habitaba muda baixo o xeo. E estoura, coas violencia estridente das mimosas, a luz de marzo.

Un día alguén berrou: Galicia non se vende! e unha pintada nunha parede contestoulle: Non se vende, regálase! Os famosos 500 metros para a construción no litoral supuxeron un paso que foi excesivo para uns e escaso para outros.

A toma de conciencia dos valores paisaxísticos e patrimoniais dun país non é exercicio doado. A crítica debe ser sa e, sobre, todo, útil. Han turrar os intereses e hase encontrar a vía do diálogo para conciliar posicionamentos. Os cidadáns teñen o deber de amosar a súa actitude crítica coas decisións nas que non están de acordo.

O servilismo -ás siglas por un lado e aos votos polo outro- só pode empobrecer os discursos e urxe a discrepancia dentro do respecto para avanzar. Iso si, cómpre non deixarse cegar nunca polo fume das decepcións que fagan esquecer o punto de partida real. O que recuamos. O que avanzamos.

Por iso, e trala nevarada da campaña, a primavera post-eleccións, o momento en que todos veremos o que había tanxible abaixo de tantas promesas de xeo. Os votos non se venden nin se regalan. Gáñanse. Velaí a verdadeira democracia.

Enlace co artigo orixinal en Galicia-e

Licenza Creative Commons 2.5
________________

[*] Rosa Aneiros (Meirás-Valdoviño, 1976) é xornalista e traballa no Consello da Cultura Galega. Colabora habitualmente en distintos medios de comunicación impresos e dixitais, entre eles culturagalega.org (sección Agardando as lagarteiras), Diario de Pontevedra, El Progreso, Galicia Hoxe, Diario de Ferrol (a través da axencia AGN), El País, Grial, Fadamorgana ou Casa da gramática, ademais do programa “Un día por diante” da Radio Galega. En 1999 presentou a súa primeira novela, Eu de maior quero ser á que seguiron Corazóns amolecidos en salitre (2002), Resistencia (Xerais, 2003), O xardín da media lúa (Galaxia, 2004), o volume recompilatorio de artigos literarios Agardando as lagarteiras (culturagalega.org, 2003) e Veu visitarme o mar (Xerais, 2004). Ten publicados relatos nos volumes colectivos Narradoras (Xerais, 2000); Relatos (1999), Relatos gañadores do Pedrón de Ouro 1998-1999-2000 (2001) ), Seis ferroláns (2003), Alma de beiramar perdida (2003), Botella ao mar (2003) ou Narradio (Xerais, 2003). Conta no seu haber con recoñecementos como o Modesto Rodríguez Figueiredo (Pedrón de Ouro, 1998); o Manuel Lueiro Rey (1996); o Manuel Murguía (2001), o Carvalho Calero (2001), o Premio Arcebispo Juan de San Clemente (2003), o Premio Careón 2006 ou o Premio da Crítica Losada Diéguez (2005), ademais do Premio Caixanova Francisco Fernández del Riego en 2007 polo artigo xornalístico “A última vaca”. Ao pé do abismo (Xerais, 2007) recolle a súa obra xornalística.[Fonte: Edicións Xerais]
____________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 11:06 0 comentários Links para esta postagem

Desconvocada a Folga Xeral na Sanidade: A Consellería paraliza o Decreto da CPO e está disposta a negociar

Cig Saúde Ferrol -cigsaudeferrol@gmail.com-

Conquerida a paralización da tramitación do Decreto sobre a Carreira Profesional Ordinaria

Grazas as mobilizacións efectuados polo persoal do Sergas, a consellería de Sanidade ven de anunciar a paralización da tramitación do decreto [Carreira Profesional Ordinaria] e confirma a convocatoria dunha Mesa Sectorial para o día 6 de marzo para reiniciar e establecer un calendario de reunións onde se abordaran os aspectos reinvindicados pola Plataforma Sindical:

1.- Enlace réxime extraordinario

O SERGAS obriga a un periodo de permanencia de 3 anos a pesar de ter os requisitos esixidos.

2.- Funcionarios e Laborais

O Servizo de Saúde incumpre no decreto cos acordos asinados e xa publicados no DOG, que recollen o acceso ao réxime ordinario sen integración previa.

3.- Promoción interna

O decreto da carreira profesional non recoñece a promoción interna para licenciados e diplomados sanitarios.

4.- Persoal OPE 2006

O SERGAS non acepta que este persoal que reúna os requisitos á entrada en vigor da carreira poida solicitar o recoñecemento dos graos que lle correspondan.

5.- Persoal interino

Só poderán solicitar o grao inicial (non retribuído) non podendo pedir o Grao I até que sexan fixos, pero sempre e cando leven cinco anos neste grao inicial.

6.- Criterios de avaliación

Exixencia por parte do SERGAS dun mínimo de avaliación en cada apartado, mínimo que rexeita a plataforma sindical dada a dificultade de acadar en moitos lugares.

As organizacións sindicais integrantes da Plataforma Sindical, CCOO, CESM, CIG-SAÚDE, CSIF, SAE e UGT, por unanimidade deciden desconvocar as mobilizacións previstas, dado que o seu obxetivo, precisamente, era conquerir a convocatoria inmediata da mesa sectorial para dar continuidade ás negociacións rotas pola consellería o pasado 19 de decembro.

IMPOSICIÓNS NON, NEGOCIACIÓN SÍ!!!

CIG-Saúde Ferrol
981334566
www.cigsaudeferrol.blogspot.com
_____________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 09:24 0 comentários Links para esta postagem

Análise das Propostas Electorais para a Lingua Galega

O futuro inmediato
O que as organizacións políticas queren facer coa lingua na vindeira lexislatura

Análise: por Nel Vidal Barral 18-02-2009

Co obxectivo de dar a coñecer as posturas lingüísticas das organizacións políticas e os proxectos de política lingüística para a vindeira lexislatura, ofrecemos aquí, de xeito esquemático, unha análise das propostas en materia de lingua dos programas que as distintas formacións presentan de cara ás eleccións ao Parlamento galego do 1 de marzo.

Podes descargar esta análise en formato .pdf [190 KB]

Podes descargar os programas de lingua completos das distintas organizacións políticas para as eleccións do 1 de marzo de 2009 [.pdf, 4,88 MB]

BNG

Igualdade xurídica de galego e castelán no novo Estatuto, rede territorial consorciada de servizos de normalización e medidas en todos os ámbitos e desde todas as áreas do goberno
-Apartado: “Lingua”, dentro de “Avanzando no ensino, a lingua e a cultura”.
-Localización: no medio do programa, entre desenvolvemento económico e ordenación territorial.
-Páxinas: 5 de 210 (ademais de moitas outras medidas transversais recollidas en practicamente todos os apartados do programa). [2,4%]
-Idioma: galego.
-Análise xeral do programa:

* O BNG presenta un amplo programa de política lingüística, cunha análise crítica da acción do goberno na lexislatura 05/09, da que se di que houbo “tépedos avances ligados a consellarías gobernadas por nacionalistas”, mais que non houbo un verdadeiro cambio transformador, debido en gran parte á “actitude pasiva, de inanición total e mesmo ás veces contraproducente, da Secretaría Xeral de Política Lingüística”. Deste xeito, o BNG considera que esta foi “unha lexislatura practicamente perdida que cómpre recuperar impulsando a SXPL para que cumpra os obxectivos para o que foi creada”.

* Co obxectivo de “normalizarmos a situación da lingua e estendermos a toda a sociedade o uso do galego”, o BNG presenta un completo programa de obxectivos e medidas estruturadas en 12 puntos, baseándose en que a normalización debe ser un compromiso de todo o goberno e non unha materia en exclusiva dun departamento: administración, novas tecnoloxías, mocidade, comunicación, economía, deporte, cultura, xustiza, relixión, migración, achegamento ao ámbito galego-portugués e galego exterior.

-Algunhas das propostas máis salientábeis:

* Igualdade xurídica do galego co castelán no novo Estatuto de Nación para Galiza.

* Cumprimento dos obxectivos do PXNLG como paso inicial de normalización social da lingua.

* Creación dunha rede estruturada e coordinada de servizos de normalización lingüística de carácter territorial, unha estrutura nacional consorciada que concite os esforzos das diferentes administracións públicas e entidades privadas.

* Vinculación de todas as contratacións e axudas públicas de todos os ámbitos ao uso da lingua galega.

PPdeG

Bilingüismo, derrogación do Decreto de promoción do galego no ensino e oficina para a defensa dos dereitos lingüísticos de falantes de castelán e galego
-Apartado: “Lingua”, dentro de “Lingua, cultura e patrimonio”, dentro do programa de “Autogoberno”.
-Localización: último apartado do programa, despois de relacións institucionais e acción exterior.
-Páxinas: 10 de 320 (ademais dalgunha referencia xeral nalgúns apartados concretos). [3,1%]
-Idioma: galego.
-Análise xeral do programa:

* O programa de lingua do PP comeza cunha ampla introdución na que se critica a política lingüística do bipartito, que “ao servizo dos intereses dunha minoría nacionalista pretende impoñer o monolingüismo, apostando pola substitución das políticas de fomento e de promoción, a favor de políticas de imposición e de sanción”.

* No seu programa o PP recoñece que para a normalización da lingua “aínda queda terreo por percorrer nalgúns ámbitos públicos e sociais: a xustiza, a empresa, as novas tecnoloxías e os medios de comunicación, entre outros”, para o que aposta por un “bilingüismo integrador baseado no coñecemento por todos de ambas as linguas e no dereito da libre opción lingüística”.

-Algunhas das propostas máis salientábeis:

* Derrogación do Decreto de fomento do uso do galego no ensino para garantir o libre uso das linguas galega e castelán nas relacións entre profesorado e alumnado nos exames, textos e materiais.

* Creación dunha oficina de dereitos lingüísticos para tramitar queixas en relación co uso do galego e do castelán.

* Homoxeneización, a través un único Centro de formación, da obtención dos coñecementos de galego e expedición de títulos.

* Aplicación a empresas da exención fiscal prevista na Lei de normalización lingüística e no PXNLG.

PSdeG-PSOE

Fomento dos valores do plurilingüismo, promoción da diversidade lingüística e Consello Social da Lingua
-Apartado: “Política lingüística”, dentro de “A cultura: un dereito de todos e todas”.
-Localización: no medio do programa, entre universidade e sanidade.
-Páxinas: 1/2 de 225 (ademais dalgunha referencia xeral nalgúns apartados concretos). [0,2 %]
-Programa en galego.
-Análise xeral do programa:

* No escaso espazo dedicado á política lingüística, o programa do PSdeG-PSOE considera que “o galego é o noso patrimonio singular, como o español é un patrimonio compartido e ás institucións e aos cidadáns de Galicia, correspóndelles a responsabilidade de garantir e estimular o seu coñecemento e uso a través dun modelo de educación plurilingüe e aberto”.

* O programa do PSdeG-PSOE baséase no “fomento do multilingüismo” e nos “valores do plurilingüismo en Galicia, España e Europa”.

-Algunhas das propostas máis salientábeis:

* Elaboración dun Plan estratéxico de política lingüística que delimite as prioridades de actuación.

* Creación dun Consello Social da Lingua Galega.

* Fomento dos valores do plurilingüismo e promoción da diversidade lingüística en España e Europa.

EU-IU

Ensino comprometido coa lingua galega
-Apartado: non hai un apartado específico de política lingüística, tan só algunhas referencias xerais nos apartados de educación e cultura.
-Localización: -
-Páxinas: 0 de 160. [0%]
-Idioma: galego.
-Algunhas das propostas máis salientábeis:

* A única proposta relacionada coa lingua que se fai en todo o programa é: ensino comprometido coa lingua galega, respectando de forma firme o decreto de normalización lingüística.

FPG

Monolingüismo social, inmersión lingüística no ensino e introdución do galego en todos os ámbitos
-Apartado: “Política lingüística”.
-Localización: é o último apartado do programa, despois de política cultural e educativa.
-Páxinas: 2 de 30. [6,7%]
-Idioma: galego.
-Algunhas das propostas máis salientábeis:

* Plan integral de inmersión lingüística en todos os niveis do ensino obrigatorio.

* Introdución do galego en todos os ámbitos.

* Retirada de apoio a publicacións non escritas en galego maioritariamente e mais a propostas alleas á normalización.

NÓS UP

Plena hexemonía do galego, retirada da condición de oficial ao español e unidade lingüística galego-luso-brasileira
-Apartado: “Direitos nacionais e lingüísticos”.
-Localización: no medio do programa, entre dereitos democráticos e dereitos laborais.
-Páxinas: 1/8 de 1. [12,5%]
-Idioma: galego (norma reintegracionista)
-Algunhas das propostas máis salientábeis:

* Oficialidade única do galego e progresiva retirada da condición de oficial ao español.

* Recoñecemento oficial da unidade lingüística galego-luso-brasileira.

Tega

Bilingüismo de verdade, deber de coñecer os dous idiomas e cumprimento da Lei de normalización lingüística
-Apartado: “Língua”, dentro de “Rexeneración social”.
-Localización: penúltimo apartado do programa, antes de medio ambiente.
-Páxinas: 1 de 59. [1,7%]
-Idioma: galego.
-Algunhas das propostas máis salientábeis:

* Dereito de usar e deber de coñecer as dúas linguas oficiais por parte de toda a cidadanía.

* Cumprimento da Lei de normalización lingüística.

UPyD

En contra da promoción do galego, derrogación de todas as normas que a apoian, división do alumnado segundo a lingua e introdución do castelán en toda a administración e na RTVG
-Apartado: “La lengua: un problema artificial”, dentro de “Unión”.
-Localización: primeiro apartado do programa, despois da presentación.
-Páxinas: 4 de 62 (ademais de moitas outras referencias en case todos os apartados do programa). [6,5%]
-Idioma: só en castelán.
-Algunhas das propostas máis salientábeis:

* Derrogación do decreto de fomento de uso do galego no ensino, da Lei de normalización, dos artigos lingüísticos da Lei de función pública, etc.

* Disolución dos equipos de normalización e dinamización lingüística.

* Eliminación da necesidade de coñecemento de galego para traballar na administración.

* Introdución do castelán na RTVG e en todas as institucións.

Consulta tamén a análise da acción de política lingüística desde o goberno galego nos últimos catro anos e propostas para a vindeira lexislatura

Ligazóns relacionadas

O futuro inmediato. O que as organizacións políticas queren facer coa lingua na vindeira lexislatura [.pdf, 190 Kb]

___
Fonte:

Enlace coa noticia orixinal na web da Coordinadora de Traballadoras e Traballadores de Normalización da Lingua
_____________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 08:54 1 comentários Links para esta postagem

Desastre financeiro, crise sistémica?

por Samir Amin [*]
09.12.2008

A crise financeira era inevitable

A brutal explosión da actual crise económica non nos pillou desprevidos. Ademais, eu evocáraa fai uns meses, cando os economistas convencionais se esmeraban en minimizar as súas consecuencias, particularmente en Europa. Para entender a súa xénese, convén abandonar a actual definición do capitalismo, que hoxe día se adoita definir como "neoliberal globalizado". Esta cualificación é enganosa e oculta o esencial. O sistema capitalista actual está dominado por un puñado de oligopolios que controlan a toma de decisións fundamentais na economía mundial. Uns oligopolios que non só son financeiros, constituídos por bancos ou compañías de seguros, senón que son grupos que actúan na produción industrial, nos servizos, nos transportes, etc. A súa característica principal é a súa financiarización. Con iso convén comprender que o centro de gravidade da decisión económica foi transferido da produción de plusvalía nos sectores produtivos cara á redistribución de beneficios ocasionados polos produtos derivados dos investimentos financeiros. É unha estratexia perseguida deliberadamente non polos bancos, senón polos grupos "financiarizados". Máis aínda, estes oligopolios non producen beneficios, sinxelamente apodéranse dunha renda de monopolio mediante investimentos financeiros.

Este sistema é sumamente proveitoso para os segmentos dominantes do capital. Logo non estamos en presenza dunha economía de mercado, como se adoita dicir, senón dun capitalismo de oligopolios financiarizados. Con todo, a fuxida cara adiante nos investimentos financeiros non podía durar eternamente cando a base produtiva só crecía cunha taxa débil. Iso non resultaba sostible. De aí a chamada "burbulla financeira", que traduce a lóxica do sistema de investimentos financeiros. O volume das transaccións financeiras é da orde de dous mil trillones de dólares cando a base produtiva, o PIB mundial só é duns 44 trillones de dólares. Un xigantesco múltiplo. Fai trinta anos, o volume relativo das transaccións financeiras non tiña ese tamaño. Esas transaccións destinábanse entón principalmente á cobertura das operacións directamente esixidas pola produción e polo comercio nacional e internacional. A dimensión financeira dese sistema dos oligopolios finaciarizados era - xa o dixen - o talón de Aquiles do conxunto capitalista. A crise debía pois estalar por un desastre financeiro.

Detrás da crise financeira, a crise sistémica do avellentado capitalismo

Pero non basta con chamar a atención sobre o desastre financeiro. Detrás deste esbózase unha crise da economía real, xa que a actual deriva financeira mesma vai asfixiar o desenvolvemento da base produtiva. As solucións achegadas á crise financeira só poden desembocar nunha crise da economía real, isto é, unha estagnación relativa da produción e o que esta vai carrexar: regresión dos ingresos das traballadoras e traballadores, aumento do paro laboral, alza da precariedade e empeoramento da pobreza nos países do Sur. En diante debemos falar de depresión e xa non de recesión.

E detrás desta crise perfílase á súa vez a verdadeira crise estrutural sistémica do capitalismo. A continuación do modelo de desenvolvemento da economía real, tal e como o vimos coñecendo, así como o do consumo que lle vai emparellado, volveuse, por primeira vez na historia, unha verdadeira ameaza para o porvir da humanidade e do planeta.

A dimensión maior desta crise sistémica concierne o acceso aos recursos naturais do planeta, que se volveron moitísimo máis escasos que fai medio século. O conflito Norte/Sur constitúe, polo tanto, o eixo central das loitas e conflitos por vir.

O sistema de produción e de consumo/malgasto existente fai imposible o acceso aos recursos naturais do globo para a maioría dos habitantes do planeta, para os pobos dos países do Sur. Outrora, un país emerxente podía reter a súa parte deses recursos sen ameazar os privilexios dos países ricos. Pero hoxe día xa non é o caso. A poboación dos países opulentos - o 15% da poboación do planeta - acapara para o seu propio consumo e malgasto o 85 % dos recursos do globo e non pode consentir que uns recentemente chegados accedan a estes recursos, xa que provocarían graves penurias que porían en perigo os niveis de vida dos ricos.

Se Estados unidos fixáronse como obxectivo o control militar do planeta é porque saben que sen ese control non poden asegurarse o acceso exclusivo de tales recursos. Como ben se sabe, China, a India e o Sur no seu conxunto tamén necesitan eses recursos para o seu desenvolvemento. Para Estados Unidos trátase imperativamente de limitar ese acceso e, en última instancia, só existe un medio: a guerra.

Por outra banda, para aforrar as fontes de enerxía de orixe fósil, Estados Unidos, Europa e outras nacións desenvolven proxectos de produción de agrocombustibles a gran escala, en detrimento de a produción de víveres, aínda afectados polo alza dos prezos.

As respostas ilusorias dos poderes vixentes

Os poderes vixentes, ao servizo dos oligopolios financeiros, non teñen outro proxecto senón o de volver pór en pé este mesmo sistema. Que son esas intervencións estatais senón as que lles esixe a mesma oligarquía? Con todo, non é imposible o éxito desta posta en pé se as infusións de diñeiro resultan suficientes e se as reaccións das vítimas - as clases populares e as nacións do Sur - non deixan de ser limitadas. Pero neste caso o sistema só retrocede para mellor saltar e un novo desastre financeiro, aínda máis importante, será ineludible, xa que as "adaptacións" previstas para a xestión dos mercados financeiros e monetarios resultan amplamente insuficiente, pois non pon en cuestión o poder dos oligopolios.

Por outra banda, resultan divertidísimas estas respostas á crise financeira mediante a inxección de fondos públicos astronómicos para restablecer a seguridade dos mercados financeiros: privatizados xa os beneficios, en canto resultan ameazadas os investimentos financeiros se socializan as perdas. ¡Cara: gaño eu; cruz: perdes ti!

As condicións dunha resposta positiva aos desafíos

Non basta con dicir que as intervencións dos Estados poden modificar as regras do xogo, atenuar derívalas. Tamén é necesario definir as súas lóxicas e os seus impactos sociais. Desde logo, en teoría, poderíase volver a fórmulas de asociación dos sectores públicos e privados, fórmulas de economía mixta como ocorreu durante os "trinta anos gloriosos" (os anos 1945/1975) en Europa e durante a era de Bandung, en Asia e en África, cando o capitalismo de Estado dominaba amplamente, acompañado por políticas sociais fortes. Pero este tipo de intervención do Estado non está á orde do día. E están as forzas sociais progresistas encondicións de impor unha transformación desta amplitude ? Aínda non, opino eu.

A verdadeira alternativa pasa polo derrocamento do poder exclusivo dos oligopolios, o cal é inconcibible sen, finalmente, a súa progresiva nacionalización democrática. Fin do capitalismo ? Non o creo. Creo en cambio que son posibles unhas novas configuracións das relacións de forzas sociais que obriguen ao capital a axustarse ás reivindicacións das clases populares e os pobos. A condición de que as loitas sociais aínda fragmentadas e á defensiva, no seu conxunto, consigan cristalizar nunha alternativa política coherente. Con esta perspectiva, resulta posible o comezo dunha longa transición do capitalismo ao socialismo. Os avances nesa dirección, está claro, sempre serán desiguais dun país a outro e dunha fase do seu despregamento a outra.

As dimensións da alternativa desexable e posible son múltiples e conciernen a todos os aspectos da vida económica, social, política. Evocarei a continuación as grandes liñas desta resposta necesaria.

A reinvención por parte dos traballadores de organizacións apropiadas que fagan posible a construción da súa unidade co fin de transcender a súa dispersión asociada ás formas de explotación vixente (paro laboral, precariedade, informalidade).

A perspectiva é a dun espertar da teoría e da práctica da democracia asociada ao progreso social e ao respecto da soberanía dos pobos e non disociada destes.

Liberarse do virus liberal fundado no mito do individuo, que xa pasou a ser tema histórico. Os rexeitamentos frecuentes dos modos de vida asociados ao capitalismo (múltiples alleamentos, consumismo e destrución do planeta) sinalan a posibilidade desta emancipación.

Liberarse do atlantismo e do militarismo que lle está asociado, ambos os destinados a facer aceptar a perspectiva dun planeta organizado sobre a base do apartheid a escala mundial.

Nos países do Norte o desafío implica que a opinión xeral non se deixe encerrar nun consenso de defensa dos seus privilexios con respecto aos pobos do Sur. O internacionalismo necesario pasa polo antimperialismo, non polo humanitarismo.

Nos países do Sur, a estratexia dos oligopolios mundiais leva consigo o facer recaer o peso da crise sobre os seus pobos (desvalorización das súas reservas de cambio, baixa dos prezos das materias primas exportadas e alza dos prezos dos produtos importados). A crise ofrece a ocasión do renacemento dun desenvolvemento nacional, popular e democrático autocentrado, que someta as relacións co Norte ás súas esixencias, isto é, a desconexión. O cal implica:

O control nacional dos mercados monetarios e financeiros

O control das tecnoloxías modernas en diante posible,

A recuperación do uso dos recursos naturais,

A derrota da xestión globalizada, dominada polos oligopolios (a OMC) e a do control militar do planeta por Estados Unidos e os seus aliados,

Liberarse das ilusións dun capitalismo nacional autónomo no sistema e dos mitos do pasado.

A cuestión agraria, en efecto, está no centro das opcións por vir nos países do Terceiro Mundo. Un desenvolvemento digno de chamarse así esixe unha estratexia política agrícola baseada sobre a garantía do acceso á terra para tod@s @s campesiñ@s (a metade da humanidade). En contrapartida, as fórmulas preconizadas polos poderes dominantes - acelerar a privatización da terra agrícola e transformar a terra agrícola en mercancía - levan consigo o éxodo rural masivo que ben vimos coñecendo. Como o desenvolvemento industrial dos países afectados non pode absorber dita superabundante man de obra, esta concéntrase nas barriadas miserables dos arrabaldes cidadáns ou se deixa tentar polas tráxicas aventuras dunha fuxida en balsa polo Atlántico. Existe unha relación directa entre a supresión da garantía do acceso á terra e o aumento das presións migratorias.

A integración rexional, ao favorecer o surgimiento de novos polos de desenvolvemento, pode constituír unha forma de resistencia e de alternativa? A regionalización é necesaria, talvez non para xigantes como China e a India ou ata para Brasil, pero seguramente si para outras moitas rexións, no sueste asiático, en África ou en América Latina. Este continente está un pouco por diante nese terreo. Venezuela, oportunamente, tomou a iniciativa de crear o Alba (Alternativa bolivariana para América Latina e o Caribe) e o Banco do Sur (Bancosur), ata antes da crise. Pero o Alba - un proxecto de integración económica e política - aínda non recibiu a adhesión de Brasil nin a de Arxentina. En cambio, o Bancosur, que supostamente debe promover outra forma de desenvolvemento, asocia igualmente a estes dous países a pesar de que, ata hoxe, sigan tendo unha concepción convencional do papel que ha de desempeñar un banco.

Os avances nesas direccións tanto no Norte como no Sur, que son a base do internacionalismo dos traballadores e dos pobos, constitúen as únicas garantías de reconstrución dun mundo mellor, multipolar e democrático, única alternativa á barbarie do envellecido capitalismo.

Máis que nunca, a loita polo socialismo do século XXI está á orde do día.

Fonte: http://altereconomia.org/
___________________________

[*] Samir Amin, O Cairo, 3 de Setembro de 1931); economista exipcio. É un dos pensadores neomarxistas máis importantes da súa xeración. Desenvolveu os seus estudos sobre política, estatística e economía en París. Na actualidade reside en Dakar (Senegal).

Entre 1957 e 1960 traballou na administración exipcia do desenvolvemento económico. Desde ese ano e ata 1963 desempeñouse como conselleiro do Goberno de Mali. En 1970 convértese en director do Instituto Africano de Desenvolvemento Económico e Planificación con sede en Dakar, Senegal. Actualmente é director do Foro do Terceiro Mundo, unha asociación internacional formada por intelectuais de África, Asia e América Latina, destinada a fortalecer os esforzos intelectuais e os lazos entre os países do terceiro mundo, tamén con sede en Dakar.
___________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 02:19 1 comentários Links para esta postagem

Boletín Informativo "Democracy Now!" do Xoves 19 de Febreiro de 2009

Os Titulares do 19 de Febreiro de 2009

ESCOITAR

O RESTO DA HORA DE DEMOCRACY NOW!

Aseguran que unha caricatura na que se executa a un chimpancé é unha velada referencia racista a Obama

Organizáronse para hoxe varias manifestacións ante a sede do New York Post para condenar a publicación dunha caricatura que, segundo os detractores, representa ao presidente Obama como un simio. Falamos co senador de Nova York Eric Adams e co organizador e investigador do Instituto de Estudos Políticos (IPS, polas súas siglas en inglés) Dedrick Muhammad, ex Director Nacional da National Action Network do reverendo Ao Sharpton.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Estado do Soño 2009: un informe determina que a xente de cor en Estados Unidos padece unha depresión económica silenciosa

A taxa de desemprego segue sendo máis alta entre a xente de cor. Entre eles, o desemprego supera xa o 12,6 % e entre os mozos negros a cifra é considerablemente maior. Falamos con Dedrick Muhammad, coautor do novo informe ?State of the Dream 2009: The Silent Depression? (Estado do Soño 2009: a depresión silenciosa), publicado por United for a Fair Economy (Unidos por unha Economía Xusta).
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Poderá frear as execucións hipotecarias o plan de axuda para propietarios de vivendas, que ascende a 275.000 millóns de dólares ?

O presidente Obama revelou o seu primeiro plan concreto para enfrontar a grave crise de vivenda que existe no país: trátase dunha medida de 275.000 millóns de dólares que podería axudar a que ata 9 millóns de propietarios eviten a execución das súas vivendas e reduzan os seus pagos hipotecarios. Axudará o plan a aqueles que o necesitan? Falamos con Josh Zinner, da organización con sede en Nova York Neighborhood Economic Development Advocacy Project.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Activistas canadenses instan a Obama a que non acepte a extracción de petróleo das areas bituminosas de Alberta polo destrutivo do proceso para o medio ambiente

O presidente Barack Obama diríxese hoxe a Canadá con motivo da súa primeira visita ao estranxeiro como presidente. Unha coalición de grupos ambientalistas está pedindo a Obama que reduza a dependencia estadounidense do petróleo extraído das areas bituminosas de Alberta, Canadá. Greenpeace afirma que ditas areas xeran de tres a cinco veces máis contaminación en forma de gases de efecto invernadoiro que a extracción convencional de petróleo.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

[Información completa no Blog Difundindo Democracy Now! desde Galiza]

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 01:49 0 comentários Links para esta postagem

Este Sábado 21 de Febreiro, O Recuncho nº 10, en Radio Filispim no 93.9 da FM

Emisión en directo: Sábado de 11:00hs. a 13:00hs.
Repetición en diferido: Mércores, de 15:00hs. a 17:00hs. e Domingos, de 20:00hs. a 22:00hs.

O Recuncho nº 10
19 de fevereiro de 2009 21:21
Micki -ser_tb_algo_mas@yahoo.es-

Moi boas dende "O Recuncho". Este sábado 21 de Febreiro, de 11 a 13 horas, novo programa dende o estudo de Radio Filispim.

Neste noso xa décimo programa abordaremos os seguintes temas:

Manifestación en Santiago de Compostela da rede "Galicia non se vende".
Entrevista con Nanina da revista feminista Andaina.
Falaremos e escoitaremos poesías de Eduardo Galeano.
Conferencia do historiador Bermejo Barrera.
Falaremos en directo con César Fraga, traballador de Megasa.
Teremos uns especiais musicais.
En directo, no plató, José Torregrosa, mestre, escritor, crítico de cine e directivo de Fuco Buxán.

Sen máis, esperamos encontraros nas ondas filispinianas ou no noso blog www.recunchofuco.blogspot.com

"O recuncho", o programa da asociación cultural Fuco Buxán
en Radio FilispiM, 93.9 FM e Radio Piratona de Vigo.
______________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 01:25 0 comentários Links para esta postagem

Adianto da Programación do Ateneo Ferrolán para Marzo de 2009

20090219

MARTES DE CINE no ATENEO FERROLÁN

CICLO “CINE OBREIRO”

As proxeccións serán os MARTES ás 19:00hs.

no Salón de Actos do Ateneo Ferrolán

(entrada é de balde)

3 MARZO - PAN Y ROSAS

ANO 2000 DURACIÓN 110 min

DIRECTOR Ken Loach. GUIÓN Paul Laverty. MÚSICA George Fenton FOTOGRAFÍA Barry Ackroyd.

REPARTO Pilar Padilla (Maya), Adrien Brody (Sam), Elpidia Carrillo (Rosa), Jack McGee (Bert), George Lopez (Perez), Alonso Chavez (Ruben), Monica Rivas (Simona), Frankie Davila (Luis), Tim Roth (él mismo).

SINOPSE: Maya e Rosa son dúas irmáns mexicanas que traballan de limpadoras para unha gran empresa en Hollywood; ate que coñecen a Sam, un defensor dos traballadores que espertará nelas a forza para levantarse en contra da súa marxinal situación en pos dunha mellora da súa condición social. Trátase da loita das clases baixas e inmigrantes contra os poderes empresariais que lles someten.

10 MARZO - ROSETTA

ANO 1999 DURACIÓN 91 min.

DIRECTOR Jean-Pierre Dardenne , Luc Dardenne GUIÓN Jean-Pierre Dardenne & Luc Dardenne MÚSICA Varios FOTOGRAFÍA Alain Marcoen REPARTO Émilie Dequenne, Fabrizio Rongione, Olivier Gourmet, Anne Yernaux

SINOPSE: Rosetta es una joven de 17 años que vive en una caravana con su madre alcohólica y que no desea otra cosa que un trabajo digno. Rosetta es el demoledor grito de libertad de un ser desesperado que navega a la deriva.

17 MARZO - EN LA PUTA CALLE

ANO 1997 DURACIÓN 95 min.

DIRECTOR Jean-Pierre Dardenne , Luc Dardenne GUIÓN Jean-Pierre Dardenne & Luc Dardenne MÚSICA Varios FOTOGRAFÍA Alain Marcoen

REPARTO Émilie Dequenne, Fabrizio Rongione, Olivier Gourmet, Anne Yernaux

SINOPSE: Xoan, un electricista que se mudou do País Vasco a Madrid en busca de mellores perspectivas laborais, atopase sen traballo, sen poder pagar a pensión na que vivía e, polo tanto, "na puta calle". Na súa nova condición de sen emprego e sen fogar, terá como compañeiro de desventuras a outro emigrante, vido do outro lado do charco.

24 MARZO - LA SAL DE LA TIERRA

ANO 1954 DURACIÓN 93 min.

DIRECTOR Herbert J. Biberman

REPARTO David Sarvis, Mervin Williams

SINOPSE: En Novo México, un grupo de mineros do zinc sofren discriminación en condicións de vida e de traballo con respecto aos seus compañeiros anglos. Tras un accidente sucedido na mina, os obreiros mexicanos deciden ir á folga e esixir igualdade. Sen embargo, esa mesma igualdade é a que esixen as mulleres dos folguistas, que néganse a quedarse en casa sen tomar parte na protesta. Por fin, os traballadores comprenden que traballando todos xuntos é cómo conseguirán facer fronte ás desigualdades entre patrón e obreiro, entre brancos e mexicanos, entre maridos e mulleres...

31 MARZO - LA LINEA RECTA

ANO 2007 DURACIÓN 154 min.

DIRECTOR José María De Orbe

REPARTO Ferrán Madico, Aina Calpe Serrats, Alejandro Cano, Blanca Apilanez, Sergi Ruiz

SINOPSE:

Noelia aínda non cumplíu os trinta anos. Vive nun barrio periférico de Barcelona. De noite, traballa nunha gasolineira. De día, reparte publicidade polos portais. Non ten tempo libre. Noelia deixa o seu traballo nocturno. Abandona a casa que comparte con Rosa. Nunca se despide de ninguén. Non deixa pistas nin pegadas. Non busca nin ten amigos. Noelia é un personaxe anónimo. Unha máis entre os miles de mozos dunha grande cidade. Ao seu redor, Rosa, Lucas, Nico, o xefe. Todos cos seus pequenos conflitos, as súas pequenas ilusións, loitando por sobrevivir día a día.

A liña recta é unha historia urbana na que a protagonista, Noelia, comportase como a propia cidade na que habita, crece e avanza nunha liña recta imaxinaria que a leva dun traballo a outro, dunha vivenda a outra, sen rumbo fixo, sen deterse, sen descansar, sen saber a ónde vai.

CLUB DE LECTURA

Martes día 3 de marzo ás 19,30 horas.

Dende o ano 2002 que formamos no Ateneo Ferrolán o noso CLUB DE LECTURA, segue levándose a cabo Todos os primeiros MARTES DE CADA MES.

Encontros coa LECTURA onde xúntanse uns 20 socios e socias todos os primeiros martes de cada mes para reflexionar e comentar un libro guiados pola profesora ANXELES SEOANE.

SÁBADO día 7 de marzo ás 20 horas.

CONCERTOS EN DIRECTO

Miguel Alonso
contacto@miguelalonso.tk

XOVES 12 Marzo ás 20 horas.

CONFERENCIA / PRESENTACIÓN DO LIBRO:

"Auge y decadencia. Desarrollo económico, cultural y educación en Ferrolterra durante el Antiguo Régimen"

Lugar: Ateneo Ferrolán - Ferrol
Hora: 20.00 h

Imparten a conferencia:
EDUARDO PARDO DE GUEVARA. Director do Instituto de Estudios Galegos Padre Sarmiento

ALFREDO MARTÍN. Autor do libro

EXPOSICIÓNS MARZO

EXPOSICIÓN COLECTIVA PINTURA:

Asociación Galega de Arte e Cultura (AGAEC),

Do día 13 de marzo ao 2 de abril.

16 Marzo – CONFERENCIA / PRESENTACIÓN DO DOCUMENTAL: “ASTANO, A FORXA DUN SOÑO”

Documental producido por Zenit Tv que narra a historia do estaleiro ferrolán.

O documental contou coa participación da Consellería de Cultura da Xunta de Galicia, NAVANTIA e o Concello de Fene.

A HISTORIA DUN GRAN PROXECTO INDUSTRIAL

“ASTANO, A FORXA DUN SOÑO” conta a historia dun dos máis grandes proxectos industriais galegos: ASTANO.

A industria naval é unha das máis globalizadas, complexas e estratéxicas do mundo. En Galicia existe construción naval artesanal desde a noite dos tempos, e Vigo e Ferrol foron os polos deste desenvolvemento naval. No caso de Ferrol existen desde o século XVIII uns estaleiros militares, xerme do que máis tarde serían BAZÁN e ASTANO, e actualmente é NAVANTIA.

Desde a perspectiva actual, parece que os xigantescos estaleiros de ASTANO foron unha fantasía, case unha lenda, unha realidade esquecida polos que viviron hai máis de vinte anos a súa crise, e descoñecida polas novas xeracións que escasamente saben da súa importancia por referencias.

O documental “ASTANO, A FORXA DUN SOÑO” recupera esta historia, unha historia fermosa da que se pode aprender para o futuro. ASTANO naceu como un soño: crear unha gran industria naval civil nun momento difícil, en plena II Guerra Mundial. O seu fundador José María González-Llanos, un experto enxeñeiro naval, decidiu afrontar no ano 1941 esta aventura empresarial con modestos recursos. ASTANO constituíuse como sociedade limitada e iniciou a súa andaina cunha trintena de traballadores, moitos deles socios fundadores.

Tras estes modestos comezos, nos que se construían pesqueiros de madeira, o éxito sorriu por fin á empresa. Nos anos sesenta ASTANO rivalizou cos grandes estaleiros do mundo.

A pesar da crise que sufriu o estaleiro a partir dos anos setenta, a historia de Astano é brillante, chegando a ser unha empresa innovadora e influinte no campo da construción naval. Ademais, creou unha gran riqueza, convertendo a Ferrolterra na comarca máis próspera de Galicia, e fixo que centos de galegos do rural conseguisen un traballo digno e unha capacitación profesional preto dos seus fogares, nun momento en que a emigración cara a Europa e o resto de España asolaba o campo galego.

O contexto histórico

A sucesión de imaxes e as intervencións que recordan o liderado de Ferrol na construción naval mundial naqueles tempos, é definitiva para dar fe da magnitude dos logros acadados por un grupo de homes e mulleres nunha zona onde ninguén podería imaxinar unha empresa similar. As grandes moles rompendo a ría de Ferrol, a presenza de expertos de todo o mundo nas botaduras, e a valoración de expertos en construción naval do que significou Ferrol para a industria, definen a magnitude da propia historia que se narra no documental.

MÉRCORES día 18 ás 20 horas: CÍRCULO DE PENSAMENTO “CIRPÉN” no ATENEO FERROLÁN

A filosofía é a ciencia que trata da esencia, propiedades, causas e efectos das cousas naturais.

Círculo de pensamento filosófico do Ateneo. Reúnense un bo número de persoas a reflexionar sobre as distintas realidades da vida, profundizando nelas, en busca da razón.

MÉRCORES 25 ás 19 horas.

A nova grella filispiniana, inclúe o programa que vai realizar o Ateneo Ferrolán, "Atenea".

En principio, o programa terá unha periodicidade mensual, aínda que se a cousa funciona e a xente se anima, poderiamos chegar a semanal.

Desde o Ateneo Ferrolán, facemos un chamamento aos socios e socias para que, se lles interesa, se animen a participar nesta nova actividade radiofónica e axuden a facer o programa.

O programa Atenea, emitirase en Rádio FilispiM 93.9 da FM:
Luns: 21:00hs. - 22:00hs. [Diferido]
Mércores: 19:00hs. - 20:00hs. [Directo]
Sábados: 15:00hs. - 16:00hs. [Diferido]

VENRES día 27 de marzo ás 20 horas.

DÍA INTERNACIONAL DO TEATRO

CONCERTOS EN DIRECTO : NELSON QUINTEIRO ofrece un recital-monólogo baseado na voz.

Encadrado dentro da música tradicional fai unha reinterpretación intrahistórica sobre as letras do cancioneiro tradicional acompañadas de monólogos e xogos de interacción co público.

Cunha potencia de voz moi destacable e unha sólida actividade escénica e creativa, Nelson Quinteiro ofrece un concerto íntimo con músicas que van dende José Afonso e cantigas portuguesas a cantigas tradicionais que falan de conserveiras, de redeiras, de canteiros ou outros gremios da nosa tradición.

Musicalmente basease no sampleado de instrumentos e voces rítmicas e melódicas en directo mediante pedais de loops, delays e efectos sonoros, ademais de gravacións de sons artificiais.

Neste concerto amósase a verquente máis íntima e personal deste artista, que noutros eidos destaca como director de iniciativas como o Festival Galego de Cabaré ou da Compañía Femme Fatale.

+ Info en www.myspace.com/cantareiro

Consulta a Grella Filispiniana

--
Ateneo Ferrolán
Un lugar de encontro para a cultura desde 1879Ateneo Ferrolán, fundado en 1879.
www.ateneoferrolan.org
__________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 13:26 0 comentários Links para esta postagem

O mundo ao revés

Por Juan Torres López
18.02.2009

Na prensa:

O presidente do FMI, Dominique Strauss-Khan fixo un chamamento para "pór fin á distribución de dividendos" e reclamou o apoio dos países para "reaccionar con dinamita" contra os paraísos fiscais e despedir aos executivos das institucións financeiras que provocaron a crise".

¡Comunista, pedazo de comunista, iso é o que é!

http://juantorreslopez.com
_______________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 13:02 0 comentários Links para esta postagem

Denuncian os atrasos nos pagamentos dos salarios que se están a producir con respecto ao personal que atende os comedores escolares públicos

eu-ferrolterra@esquerdaunida.org 18 de fevereiro de 2009 13:41
Prezad@s compañeir@s: vaivos no arquivo un comunicado de prensa do Consello Local de Esquerda Unida acerca dos comedores escolares. Grazas pola atención. Un saúdo, Ramiro Marier

Ferrol, mércores 18 de febreiro de 2009

O CONSELLO LOCAL DE ESQUERDA UNIDA DENUNCIA OS ATRASOS NOS PAGAMENTOS DOS SALARIOS DAS TRABALLADORAS DOS COMEDORES ESCOLARES PÚBLICOS

ESQUERDA UNIDA ENTENDE QUE É NECESARIO UNHA MELLORA SUSTANCIAL DO CONVENIO VIXENTE NO QUE ATINXE A HORARIOS E REMUNERACIÓNS

O Consello local de EU quere denunciar os atrasos nos pagamentos dos salarios que se están a producir con respecto ás traballadores e traballadores e monitores dos comedores escolares públicos, e monitores de actividades extraescolares, nunha situación que reproduce a que aconteceu no remate do ano pasado e que semella inadmisible.

Esquerda Unida lembra a importante tarefa social que cumpren as traballadoras dos comedores e máis os monitores escolares e os monitores das actividades extraescolares. O ensino público precisa dunha oferta de servizos complementarios que a faga atractiva para atender as necesidades sociais de hoxendía. As condicións nas que as e os traballadores prestan o servizo afectan á calidade do mesmo e, xa que logo, teñen que ser especialmente coidadas polos responsables públicos do servizo.

Para o Consello local supón unha situación en extremo preocupante e que nos leva a reclamar unha actuación inmediata do Goberno Municipal que permita aboar os salarios e garantir que non se repitan os atrasos.

O Consello Local demanda tamén do Goberno Municipal unha revisión das condicións laborais das traballadoras, no canto de conquerir unha mellora dos horarios laborais e das retribucións, circunstancias ambas manifestamente mellorables.
____________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 12:52 0 comentários Links para esta postagem

Ábrese o prazo de solicitude de subvencións para a edición de materiais didácticos en lingua galega

A Secretaría Xeral de Política Lingüística financia esta convocatoria de axudas cunha partida de 1.050.000 euros
Este ano incentivaranse, prioritariamente, os libros de texto e os recursos complementarios de distintos ciclos de formación profesional, de novas materias de bacharelato e de programas de atención á diversidade e de educación infantil, entre outros

Santiago, 19 de febreiro de 2009.- A Secretaría Xeral de Política Lingüística vén de anunciar a convocatoria de subvencións para a edición en lingua galega de recursos didácticos curriculares e complementarios destes para os niveis non universitarios. Segundo publica o Diario Oficial de Galicia de hoxe, o financiamento das axudas será de 1.050.000 euros.

Establecéronse dous criterios preferentes de concesión da subvención: a calidade da obra e a súa orixinalidade. Como elementos para valorar a calidade teranse en conta a adaptación dos contidos da obra ao currículo establecido, o tipo de actividades, a motivación, o tratamento dos valores democráticos, a adecuación da linguaxe ao nivel académico do alumnado, a adecuación á realidade cultural e social de Galicia e a calidade lingüística. No relativo á orixinalidade da obra, valoraranse as obras de creación propia sobre as refundidas ou adaptadas.

Enlace coa Información detallada

__________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 12:45 0 comentários Links para esta postagem

Axuda urxente para a asociación da Coruña, de atención a inmigrantes, Viraventos

De: BRASILIA LOURO LAGO -comitedefensariasaltas@hotmail.com-
Para: artabra21@gmail.com
Data: 18 de fevereiro de 2009 20:42
Asunto: Solicitude de Axuda

Solicitude de Axuda

Ola, compañeiros/as, reenvío esta mensaxe do grupo de defesa dos dereitos humanos VIRAVENTOS ...
Graciñas.
Brasilia

Calquera axuda, idea ou suxerencia, por favor, avisade a súa presidenta, Malena tamén.

ONGD Viraventos -ongviraventos@yahoo.es-

AXUDA URXENTE

Como sabedes diriximos a ONG Viraventos adicada á atención de inmigrantes e á Cooperación Internacional.

Necesitamos axuda urxente para poder continuar prestando asistencia a 350 inmigrantes e as súas familias que residen na nosa cidade.

Debemos reunir polo menos 2000 euros antes do día 28 de febreiro ou verémonos na dolorosa situación de pechar o noso local e cesar as actividades que vimos realizando.

Ante a avalancha de peticións de axuda dos nosos usuarios, os nosos recursos económicos esgotáronse literalmente. Por este motivo tivemos mesmo que recorrer ás achegas económicas dos nosos voluntarios.

A falta de axudas da Administración Pública e o retraso nos pagos leváronnos a esta situación.

Como sabedes nunca pedimos axuda económica, pois non queriamos comprometer os nosos amigos nunhas accións solidarias, que forman parte dunha convicción persoal. Pero hoxe vémonos obrigados polas circunstancias, a facer un chamamento dende o desespero e a non saber a quen máis recorrer para non abandonar ás persoas que dependen da nosa axuda e que consideran á ONG Viraventos a súa casa e a todos nós a súa familia.

¿Como podes axudar?

.Facendo un donativo único ASOCIACIÓN ONG VIRAVENTOS BBVA 0182 0619 91 0201554140

Facendote soci@ por 15 euros ao mes (0,50 euros ao día) ONG VIRAVENTOS A CAIXA 2100 5496 28 0200022812

Facilitándonos contactos de músicos, artistas, etc que queiran colaborar nun concerto solidario, exposicións ou calquera actividade benéfica que sirva para recadar fondos. Ponte en contacto connosco e estudaremos calquera axuda posible.

Moitas grazas pola túa colaboración.

Contactos:

Malena Andrade [Presidenta]: 657 113 527
Patricia Ares [Vicepresidenta]: 657 051 269
ONG Viraventos: 881 889 460

http://www.viraventos.org/
____________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 12:27 0 comentários Links para esta postagem

O Centro de Día de Caranza estará construído a comezos de 2010

De: Correo electronico BNG -bng@ferrol.es-
Para: artabra21@gmail.com
Data: 19 de fevereiro de 2009 10:24 Asunto: O Centro de Día de Caranza estará construído a comezos de 2010

O Centro de Día de Caranza estará construído a comezos de 2010

O Bloque Nacionalista galego de Ferrol quer informar que o Consorcio Galego da Igualdade e o Benestar publica hoxe a licitación do concurso para a adxudicación das obras de construción do Centro de Día de Caranza, o primeiro dos acordados no protocolo asinado entre o Concello e a Vicepresidencia da Xunta para a dotación de servizos de igualdade e benestar na cidade de Ferrol. O equipamento terá capacidade para a atención diúrna de 80 persoas maiores e contará cun cadro de persoal duns 15 profesionais.

O custo das obras suporá un investimento, con cargo aos orzamentos do Consorcio Galego de Servizos de Igualdade e Benestar, superior a 1,3 millóns de euros, e o período de execución non poderá superar os nove meses desde o comezo das obras, que segundo os prazos establecidos, será a mediados do vindeiro mes de abril.

Deste xeito, o Centro de Día de Caranza estará construído nos primeiros días do vindeiro ano 2010, e poderá comezar a dar servizo a un total de 80 persoas maiores e/ou dependentes que recibirán atención terapéutica integral e plural durante o día a cargo dunhas 15 persoas profesionais neste ámbito (traballadoras/es sociais, fisioterapeutas, enfermeiras/os, xerocultoras/es, etc.), contribuindo así a conciliar a vida familiar e laboral das familias.

O edificio sitúase nunha parcela cedida polo Concello en zona urbana de equipamentos comunitarios, e a pesar do marcado entorno urbano da parcela, rodeada de grandes edificacións, este equipamento consegue resolver un espazo de parcela exterior axardinado, ben orientado e cunha adecuada relación interior-exterior. A suave topografía do terreo permite ademais unha zona de esparcimento exterior moi accesible e cómoda para as persoas usuarias.

Ferrol a 18 de febreiro de 2009

Bloque Nacionalista Galego de Ferrol

Adxuntamos Vía Correo electrónico imaxes virtuais do centro
_________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 12:24 1 comentários Links para esta postagem

Por que furar Ferrol ?

20090218

A propósito dos estacionamentos subterráneos e a calidade de vida

Un pouco de historia.

A Praza do Concello, oficialmente Praza de Armas [que outros xa a re-nomearon como "Praza da Paz" durante os 13 días de Folga de Fame do noso compañeiro Xosé Álvarez Crucio], segundo técnicos municipais necesitaba unha remodelación, xa que había informes municipais que alertaban do seu progresivo deterioro.

Cando gobernaba o bipartito conservador [PP e IF], procedeuse á convocatoria dun concurso público para a presentación de ofertas de reforma, a cambio da concesión de máis espazo de negocio, en sentido vertical claro.

O concurso, foi anulado nun pleno municipal [a pesar de que IF -Pita Romero- teimaba en que fora aprobado - o porqué saben-no eles - "negocios" ?], parece ser que debido a que o prego de condicións establecido, non cumpría o Plano Urbanístico Municipal de Rehabilitación para o bairro da Magdalena, o que provocou que a empresa implicada -única licitante-, Ferrolxest [unha das de Isidro Silveira], presentase unha demanda contencioso-administrativa contra o Concello ferrolán. O xulgado, finalmente, deu a razón ao Concello, nunha sentenza coñecida en Outubro de 2007.

A situación era óptima para retomar o asunto da Praza, obrigar a Isidro Silveira a cumprir coas súas responsabilidades como empresa concesionaria e senón fora así, revocar a concesión do estacionamento e locais comerciais [algún deles fechado desde hai anos], rescatando a mesma -se fora posíbel expropiando -alegando interese público- como así o é, para unha posterior reforma e rehabilitación da Praza e estacionamento, conforme ao citado Plano Urbanístico. E porque non, posteriormente ofertar a concesión ou aluguer de prazas individuais a residentes do barrio.

Ao asunto, con argumentos

Os nosos responsábeis municipais pretenden demostrarnos que os estacionamentos subterráneos están feitos para facilitar a vida urbana e mellorar a súa calidade de vida. Alega-se que hai que devolver ao "peón" o espazo que até agora ocupaban os coches. Todo un tópico que non se corresponde coa realidade. A realidade é todo o contrario, o que se pretende e facer-lle máis espazo, dentro da cidade, ao vehículo particular motorizado privado, pois xa non collen nas rúas. Na vez de limitar paulatinamente a entrada destes vehículos no centro da cidade.

A construción dos estacionamentos subterráneos no centro das cidades

A simple vista, os estacionamentos subterráneos permiten deixar os coches baixo terra, desculpas polo "lapsus", quixemos dicir baixo cemento, na cidade, facéndo-os desaparecer das rúas e gañar espazo para a xente da pé. Mais, deixando para despois o máis significativo da súa perversidade, os efectos perniciosos da súa construción están á vista para o medio ambiente urbano. De entrada, como é un negocio, o aproveitamento ao máximo do espazo converte-se en premisa fundamental, arrasando con todo o verde e o pouco arborado existenten nas cidades. Para, logo, re-urbanizar a maior parte das prazas e rúas, para de seguido ocupa-las polo asfalto e cemento, por regla xeral sen árbores ou no mellor dos casos xardineiras diseminadas pola superficie. Perante a súa construción, ruídos e molestias ao comercio e á cidadanía da súa contorna. Maquinaria pesada, grúas, innumerábeis camións formigoneiras, ... Utilización de cantidades enormes de cemento.

O Caso da Praza do Concello de Ferrol

No caso do da Praza do Concello, imaxinemos tres andares e remodelación da Praza. O máximo lucro do negocio, como antes mencionabamos, leva ás empresas concesionarias a ocupar a práctica totalidade da praza e rúas que a ladean, instalando nas beirarrúas, ramplas de acceso e outras de saída, casetas para escaleiras e ascensores na superficie, ... E agora imaxinemos un grande furado diante da casa do Concello, con obras de duración superior ao ano e medio ou dous anos. Di-se que tamén se quere beneficiar ao comercio do Centro, máis se lle vai castigar sen 100 estacionamentos, mentres duren as obras. Xa non falemos do colapso do tránsito motorizado e das xa mencionadas molestias e ruídos. Dentro da súa lóxica, non parece lóxico. Os negocios máis débiles resentiran-se e até pode que cheguen a un deterioro económico irreparábel.

Máis a nosa oposición, non é só polo dano ao medio ambiente urbano, nunha zona sensíbel como é o bairro histórico da Magdalena. Outro motivo é continuar coa privatización dun servizo público municipal. Gastar no seu rescate case dous millón e medio de euros, para voltar a privatizar, parece un despilfarro económico, cando só faltaban uns poucos anos [din que 10 anos] para o fin da concesión.

Animando a utilizar o vehículo motorizado particular privado

Doutra banda, a desaparición dos coches estacionados baixo a superficie, non supón, por iso, un menor tránsito motorizado pola cidade, senón máis ben o contrario, unha maior circulación de vehículos que, animados pola existencia de lugares para aparcar, non terán tantos reparos para adentrarse no casco histórico da Magdalena no centro da cidade. Polo que, en lugar de desanimar aos motorizados para que non collan o coche ou non entren con el na cidade, ante as dificultades para poder estacionar no centro e, deste xeito, favorecer o uso doutras formas máis ecolóxicas de desprazarse [a pé, en bicicleta ou collendo o transporte público], anímaselles a utilizar o vehículo motorizado. Circulación motorizada que se agrava e que vai continuar agravando-se na medida que a cidade se expande innecesariamente pola actual zona rural a través de numerosos plans parciais, como polo de agora permite o actual e de urxente reforma PXOM [para exemplo o Plano Sectorial de Menáncaro que se non chega a ser pola loita firme e consecuente da Comunidade Menáncao e os colectivos ecoloxistas, hoxe teríamos unha urbanización de luxo no lugar, coa conseguinte desaparición do valioso espazo natural] e mentres o centro urbano de Ferrol baléira-se e as distancias desde o lugar de residencia ao do traballo, administracións ou zona comercial, aumentan.

Deste xeito, atopamo-nos ante a degradación das condicións de vida da cidade, onde cada día máis xente vai ao centro de Ferrol, para facer algún tipo de xestión, comprar ou a locais culturais ou de ocio, para o que se utiliza o coche particular que necesita, á súa vez, unha praza de estacionamento, o que provoca, unha maior contaminación acústica e atmosférica das rúas, pola afluencia continuada de vehículos motorizados.

A nós, non nos cabe a menor dúbida de que a construción de estacionamentos subterráneos no centro da cidade, vai na dirección de potenciar o uso do vehículo particular motorizado privado, non na súa redución no centro de Ferrol.

Saúde

Estamos a falar dunha cidade pequena, onde as distancias son curtas, todo queda perto, ao lado, a poucos minutos. Ampliar o estacionamento da Praza do Concello vai contra toda lóxica e sobre todo contra un futuro saudábel. Hoxe en día, cando a OMS [Organización Mundial da Saúde] chama a cambiar os hábitos pouco saudábeis de vida, establecendo a "Estratexia Mundial sobre Réxime Alimentario, Actividade Física e Saúde", concretado na Galiza no "Programa Pasea" que pretende abordar en conxunto unha estratexia de concienciación e mobilización comunitaria fronte ao problema de saúde colectivo, promovendo hábitos saudábeis que condicionen un cambio global no estilo de vida. Demos 10.000 pasos ao día e o corpo no lo agradecerá.

Colectivo Ártabra 21
_________________

Enlace relacionado:

Colectivo Ártabra 21: No Pleno Municipal de hoxe, en Ferrol, vai-se hipotecar parte do futuro da cidade ...
__________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 13:16 0 comentários Links para esta postagem

Democracias e caraduras

Por Juan Torres López 17.02.2009

En Venezuela acábase de aprobar por referendum unha medida que permite que quen queira que sexa Presidente preséntese cantas veces desexe á reelección.

Facendo provisión de cinismo e malo sangue, os medios de comunicación dos ricos e os políticos de dereitas din que iso mostra que o presidente Chávez é un ditador que quere perpetuarse no poder e afirman, en consecuencia, que en Venezuela non hai democracia.

Esquécense, ou ocultan, que para seguir de Presidente terá que gañar unhas eleccións que deberán ser especialmente limpas posto que alí haberá cando se celebren (como ocorreu ata agora) centos de observadores internacionais, moitos deles desexosos de atopar o máis mínimo fallo para denuncialo.

Pola contra, os mesmos que descualifican a democracia de Venezuela pon como exemplo a Estados Unidos, onde Bush chegou a Presidente con menos votos que o seu adversario e despois de que no Estado onde goberna o seu irmán votáseno moitos mortos e de que non puidesen votar moitos dos vivos que non o querían como Presidente.

Que dirían se o Tribunal Supremo de Venezuela nomease presidente ao candidato con menos votos?

Tamén pon de exemplo a España, onde os presidentes poden igualmente presentarse á reelección cantas veces queiran sen que ninguén ouse chamalos ditadores e onde non se permite que os cidadáns decidamos concretamente se queremos que o Xefe do Estado sexao para sempre e con carácter hereditario.

E iso, por non falar da claridade e a democracia real con que se fala dun e outro nos medios de comunicación.

Que dirían se Chávez fixese baixo o seu mandato a metade da fortuna que fixo o rei Juan Carlos?
Poden dicir o que queiran pero hai que ter moita cara dura para descualificar a Venezuela cando pasan as cousas que todos sabemos que pasan nos demais países.

E engado: por que non se menciona que en Venezuela quen non estean de acordo cun cargo electo, e entre eles co presidente, poden convocar un referendum para revogalo a metade do mandato? Tamén iso é propio dunha ditadura?

Recomenda-se entar no artigo orixinal do compañeiro Juan Torres con interesantes comentarios
____________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 02:03 0 comentários Links para esta postagem

Boletín Informativo Democracy Now ! do Martes 17 de Febreiro de 2009

Os Titulares do Martes 17 de Febreiro de 2009

ESCOITAR

O RESTO DA HORA DE DEMOCRACY NOW!

Xuíces de Pensilvania decláranse culpables de aceptar subornos a cambio de enviar a mozos a cárceres privados

Un caso de corrupción xudicial sen precedentes está tendo lugar en Pensilvania. Varios centos de familias presentaron unha demanda conxunta contra dúas ex xuíces que se declararon culpables de aceptar subornos a cambio de enviar a mozos a cárceres privados. Crese que os xuíces Mark Ciavarella e Michael Conahan recibiron 2,6 millóns de dólares por garantir que novos sospeitosos fosen encarcerados en prisións xestionadas polas empresas PA Child Care e a súa xemelga Western PA Child Care. Algúns dos mozos foron encarcerados a pesar das obxeccións dos funcionarios encargados de vixiar a liberdade condicional. Aproximadamente 5.000 mozos foron condenados por Ciavarella desde que a trama de corrupción comezou en 2002. Falamos con dous dos mozos condenados por Ciavarella e con Bob Schwartz, do Juvenile Law Center (Centro Legal Xuvenil).
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Beverly Eckert (1951-2009): viúva a causa do 11-S, defensora da paz e das vítimas do 11-S

Durante a emisión de onte recordamos a vida de Alison Deas Forges, unha das principais expertas no mundo sobre Ruanda. Deas Forges atopábase entre as cincuenta persoas que morreron no accidente do voo Continental Flight 3407 preto de Buffalo, Nova York o xoves pasado. Hoxe repasamos a vida doutra das vítimas, unha muller que se converteu en defensora da paz e das vítimas do 11-S tras perder ao seu marido no atentado ás Torres Xemelgas. Beverly Eckert era co-presidenta de Voces do 11 de Setembro e traballaba estreitamente co grupo Familias do 11-S por un Mañá de Paz (September 11th Families for Peaceful Tomorrows). O seu marido, Sexan, morreu cando se atopaba traballando no piso 98 da torre sur do World Trade Center.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

Martin Khor fala sobre a crise económica global: “Poderiamos chegar a ter mil millóns máis de persoas sumidas na pobreza nos países en desenvolvemento por mor desta crise”

O presidente Obama ten previsto converter en lei hoxe en Denver o plan de estímulo económico de 787.000 millóns de dólares. Mañá, Obama acudirá a Phoenix e espérase que aborde a crise hipotecaria e presente un plan para pór fin ao desproporcionado aumento do número de execucións hipotecarias. Aínda que se falou moito nos medios sobre o estado da economía estadounidense, que pasa no resto do mundo? Desde Grecia ata Guadalupe, de Italia a Indonesia, desde Chile ata China e de Exipto a India, os países de todo o mundo senten a presión da recesión que empezou fai máis dun ano en Estados Unidos. Falamos co economista Martin Khor, da sede en Malaisia da Rede do Terceiro Mundo.
Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 01:44 0 comentários Links para esta postagem

No Ano de Darwin - 150 anos depois da publicação das Origens das Espécies

No Ano de Darwin

Por Adela Figueroa 15.02.2009

150 anos depois da publicação das Origens das Espécies.

Celebra-se este ano o centenário da morte de Charles Darwin e também o 150 aniversario da Publicação da obra pela que é conhecido universalmente.

O interessante da teoria de Darwin é que coloca á nível do público a expressão científica da grande diversidade que os seres vivos manifestam. E que isto não se deve ao capricho de nenhum Ser Superior. Pelo contrario, esta diversidade reflete á necessidade de sobreviverem melhor que outros no meio em que se encontram. As novas idéias tenham, sempre, que se abrirem caminho através dos Paradigmas teóricos dominantes no seu momento. Pero case nunca aparecem como feitos isolados. A mudança conceptual tem que superar a inércia das idéias dominantes porque a sociedade, como a vida, é conservadora.

A evolução do pensamento é sempre gradual , porque a sociedade rejeita as inovações, como a vida rejeita as mutações que impliquem fortes mudanças estruturais que não encontrem o seu lugar no ambiente. Porque este muda aos poucos, ao mesmo tempo que mudam algumas particularidades das espécies.

No caso que nos ocupa, podemos afirmar que o fermento ideológico estava botado na sociedade. Antes que Darwin, já Lamarck enunciara uma teoria da Evolução. O mérito do francês foi romper com o esquema filosófico da época, mas não conseguiu formular uma seria explicação ao motivo da evolução.

Na Inglaterra Victoriana, que iniciava um modelo social devido á industrialização e, depois das teorias de Marcuse que relacionava o crescimento da população humana com a disponibilidade de alimento, imaginar um mecanismo pelo qual as espécies vivas mudam pela pressão do ambiente resultava facilitado. Não quero tirar-lhe o mérito a Darwin, mas si colocar a sua aportação no pensamento da sua época.

Lembremos também que Wallace, tinha chegado á mesma conclusão que Darwin antes que este fizesse públicas as suas idéias, e que já em 1788 Hutton, em Edimburgo, enuncia a sua Teoria sobre a Terra em que introduze a idéia de mudança permanente sentando as bases do que hoje conhecemos como Ciclo dos Fenômenos Geológicos.

Por tanto, as idéias evolucionistas estavam no ambiente. Só aguardavam que uma mente preclara e rigorosa as aplicasse para entendermos porque existe tal diversidade de seres vivos, cada um representando a melhor estratégia para obter o máximo rendimento do alimento e das condições do ambiente .

Hoje não falamos apenas de evolução biológica, mas da evolução conjunta dos seres vivos e o seu meio. Segundo Lynn Margulis, “desde que apareceu a vida, a Terra já não voltou ser a mesma”, porque os seres vivos não só se adaptam para melhorar as suas estratégias de alimentação ou para fugir melhor dos seus predadores, conseguindo assim terem mais descendência, mas também interatuam com o seu ambiente modificando-o até conseguir um equilíbrio com ele. Este equilíbrio é global ( Os animais respirando deitam CO2 a atmosfera, que é utilizado pelas plantas para fazerem a fotosintesse).

A Hipótese Gaia de Lovelock e Margulis considera á Terra como um sistema integrado que funciona á semelhanza dos viventes reagindo face os câmbios e adaptando-se permanentemente num equilibrio dinámico, em constante mudança .

O motor da evolução já não se coloca ,exclusivamente, em uma “natureza de dente e garra” , mas em mecanismos de cooperação inter específicos como a simbiosse entre bacterias. Margulis vai mais longe com a sua s teorias afirmando que a simbiogenese é o motor principal das variaçoes na evoluçao .

Estes câmbios conceptuais tenhem grande importancia na aceptaçao dos ecosistemas como os lugares em que a vida se desenvolve. Nao evoluem apenas os seres vivos mas os ecosistemas. Os pinzons de Darwin evoluiram para adaptarem os seus peteiros ao alimento disponivel em cada uma das ilhas das Galapagos. Mas as sementes das que se nutriam iriam encontrando novos lugares para a sua germolaçao ao serem diseminadas pelos passarinhos. Isto até onde o espaço disponivel o permitisse. O que hoje chamamos a capacidade de carga do ecosistema. Todas as especies que conformam um ecosistema competem entre sim, mas também cooperam aportando dejectos que outras aproveitam ou servindo de alimento aos predadores que controlaram assim os excedentes de povoaçao .

A evoluçao caminha sempre hacia a maior complexidade possível dos ecossistemas, incrementando a Biodiversidade, de maneira a facilitar uma melhor circulaçao da materia e a energia de geito que nunca se produza um “atasco” (o que chamariamos acúmulos de refugalhos).

A herdança que Darwin nos deixou foi transcendente. Ele enunciou a teoria, e deu uma explicaçao científica e razonada da mesma.

Por essa porta aberta puderam passar outros e outras que conseguiram formular as causas e a natureza dos sistemas viventes como sistemas integrados entre os que a materia e a energia circula sempre. Cando esta circulaçao se interrompe, ou cando hai uma mudanza ambiental forte os seres vivos entram em crise, desaparecem especies e os sistemas simplificán-se tornando-se mais vulneraveis.

Nos, como especie viva estamos submetidos tambem as leis da natureza. Mas conseguimos, por vertude da cultura gerar ambientes adaptados a nos .

A cultura e o conhecemento sao as nossas armas evolutivas. De grande eficacia, somos a especie mais extendida do Planeta. Porem, a que mais interfire com o seu ambiente.

A inteligencia de Darwin foi explicar o mecanismo da evoluçao, por selecçao natural dos individuos mais aptos. A nossa inteligencia é comprender os limites do ecossistema Terra, para evitarmos que entre em crise, nao superando a sua capacidade de carga por sobre-exploraçao dos recursos ou pela acumulaçao dos refugalhos que os ecossistemas nao possam reciclar.

Adela Figueroa Panisse

Fonte: MundoGaliza
__________________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 00:50 0 comentários Links para esta postagem

Urxen economías máis amigables co planeta

20090217

16 de febreiro, 2009 O Programa de Nacións Unidas para o Medio Ambiente destacou este luns que se necesitan con urxencia acciones para reducir os niveis de emisión de gases de efecto invernadoiro a través de economías máis amigables co medio ambiente.

No seu anuario 2009, tamén alerta sobre a crecente preocupación dos científicos pola liberación de gases como o metano proveniente do desxeo do Ártico e o derretimiento do chan permanentemente xeado.

O PNUMA advirte que o manto de xeo de Groenlandia, está perdendo actualmente 100 quilómetros cúbicos de xeo ao ano.

Estímase que os niveis do mar poderían aumentar ata en 2 metros no próximo século debido unicamente ao desxeo de Groenlandia.

Esta situación podería desprazar a máis de 100 millóns de persoas en Asia, 14 millóns en Europa e 8 millóns en África e América Latina respectivamente.

O anuario destaca que o sector do transporte contabiliza máis do 20% das emisións globais de gases de efecto invernadoiro.

Indica que en 2005 circulaban uns 650 millóns de vehículos. Espérase que esa cifra duplíquese para 2030.

Fonte: Centro de Noticias de Nacións Unidas

___________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 23:32 0 comentários Links para esta postagem

24 persoas mortas, 15 deles crianzas, ao envorcar unha patera fronte á illa de Lanzarote

O número de inmigrantes mortos na costa de Teguise (Lanzarote) elévase xa a 24 persoas, dos que polo menos 15 son menores. Do total, 21 corpos foron rescatados tras envorcar a patera coa que intentaban chegar onte a terra, mentres que os servizos de procura intentar recuperar outros dous corpos localizados nunha zona de difícil acceso, segundo informaron fontes de Cruz Vermella.

Entre os falecidos hai 15 nenos e dúas mulleres, unha delas embarazada

Do total de persoas falecidas, 15 son menores e dúas mulleres, das que unha estaba embarazada de oito meses. As mesmas fontes sosteñen que o patrón do barco, un home, faleceu, o que se engade aos dous desaparecidos no mar e que están "enganchados" nunha zona rochosa.

Así mesmo, aínda que Cruz Vermella cre que só un fuxiu a pé, fontes policiais apuntan a que dúas ou tres persoas podían saír fuxindo tras naufragar, sobre as 18.30 horas de onte, a embarcación duns cinco metros de eslora na praia dos Cocoteros, ao noroeste da illa.

Seis rescatados con vida

Tan só seis dos ocupantes da patera puideron ser rescatados por dous mozos da zona, quen se lanzaron ao auga e puideron arrastralos á beira, axudados por outros veciños, que lles lanzaron cordas e salvavidas das súas pequenas barcas.

Os veciños colaboraron no rescate con cordas e salvavidas.

Os inmigrantes que correron peor sorte lanzaron berros de desesperación e queixumes baixo a barca antes de desaparecer, segundo explicaron testemuñas presenciais da traxedia.

Aínda que ás 23:00 horas (local) mantíñase o dispositivo de procura dos desaparecidos, que procedían de Marrocos, as autoridades da illa consideraban pouco probable que houbese máis sobreviventes. O tempo deulles a razón.

O naufraxio ocorreu sobre as seis e media da tarde fronte á costa dos Cocoteros, no municipio de Teguise, ao nordés de Lanzarote.

Pouca profundidade

Por causas que se descoñecen, a patera, de fibra e duns cinco metros de eslora, envorcou moi preto da costa, onde a profundidade do mar é xa escasa.

Os dous mozos que se lanzaron ao auga para rescatar aos inmigrantes foron identificados como Cristian Hunt (un surfeiro uruguaio) e Johny Camarasa, quen presenciaran os feitos e axudaron no que puideron aos náufragos. Os veciños atenderon aos inmigrantes ata a chegada dos sanitarios.

Os equipos de rescate e salvamento despregaron no lugar un amplo dispositivo de procura dos inmigrantes e varias horas despois confirmaron o achado dos primeiros cadáveres.

Entre os inmigrantes viaxaban unha muller embarazada e tres nenos de entre sete e nove anos.

Cinco dos seis sobreviventes foron ingresados no Hospital Xeral de Lanzarote e outro foi dado de alta, aínda que se atopaba emocionalmente moi afectado polo sucedido, xa que entre os desaparecidos atopábase un irmán seu.

Onte á noite, ás 23:00 horas os equipos de rescate continuaban rastrexando a zona catro embarcacións de Salvamento Marítimo, Garda Civil e Cruz Vermella, axudados por medios aéreos, aínda que en breve ían suspender as operacións.

Os labores de procura dos desaparecidos eran difíciles debido á escuridade da noite, as malas condicións do mar e ao terreo volcánico e escarpado das beiras da zona.

Fonte: 20 Minutos
Este periódico publica-se baixo licenza Creative Commons
___________________

Enlaces relacionados de interese:

Inmigrantes [20 Minutos]
________________

--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 13:02 0 comentários Links para esta postagem

A Cobertura Electoral

Polo seu interese - unha crítica á cobertura electoral que fan os medios "informativos" convencionais -, reproducimos un artigo que publica hoxe, en varios xornais do grupo "LA CAPITAL" [El Ideal Gallego, Diario de Ferrol e Diario de Arousa], Luís Álvarez Pousa [*], profesor de xornalismo na USC, director da prestixiosa revista "Tempos Novos" e director do "Observatorio Galego dos Medios" .

Por LUÍS ÁLVAREZ POUSA
Martes, 17 de Febrero de 2009

Os medios de comunicación asumiron en campaña un papel de acompañantes compasivos, sen atreverse a ensaiar fórmulas profesionais capaces de sortear as servidumes partidistas, que son a negación da súa función mediadora, para alzar o voo, sobrepoñéndose a todo canto estorbe a súa capacidade de influencia en tanto que actores parapolíticos. Quérese dicir, non someténdose a nada que non sexan os principios ideolóxicos que marcaron dende sempre a súa condición de servizo público, por unha banda, e a tarefa de mediación e control a prol dunha equilibrada e xusta distribución do poder e a favor do pluralismo, pola outra.

Sempre e en todo lugar. Pero sobre todo cando a cidadanía é convocada ás urnas, e se nos dá a todos a oportunidade de recuperar a dimensión simbólica da política, quérese dicir, o seu poder para articular espazos deliberativos -ou de conformación dunha cualificada opinión pública- e procesos de participación cívica, que nunca poderían existir sen unha información dilixente, rigurosa e de calidade no profesional, veraz, plural e diversa no normativo. O descrédito que hoxe ten a información política -un 62 por cento, segundo algúns estudos- vénlle en boa medida de haberen claudicado os medios diante dun montón de compulsivos produtores de contidos, que en épocas electorais desafían tódalas normas da contención, impoñendo axenda, ruídos e porcentaxes blindadas de protagonismo. Entre a xunta electoral, que se atribúe decisións que competen estrictamente ao ámbito profesional do xornalismo, e os directores das diferentes candidaturas partidarias, que se atribúen dereitos que pertencen á cidadanía no seu conxunto, impoñen un modelo de cobertura política sen garantías.

É preciso romper con esa anomalía. Porque o que está en xogo en cada convocatoria electoral é a calidade da democracia, e a do noso autogoberno. Máis alá do que cadanseu medio editorialice en liña coas súas tendencias ideolóxicas, as garantías que demandan os cidadáns só as pode asegurar o xornalista, no que aqueles delegan o seu dereito de información. Para iso faise imprescindible que os medios liberen aos seus xornalistas do voto de castidade política que os atenaza. Recoñézanlles a súa autonomía profesional marcando a axenda, descontaminando de ruídos e ficcións as promesas electorais, decidindo os tempos, os protagonismos e os espazos da información, guiándose só polo interese xeral e o sentido

CONVOCATORIAS

O INICIO

SOMOS

O DESTACADO 1

Apoia aos medios de comunicación e información comunitarios da comarca de Ferrol Terra Podes escoitar Rádio Filispim no 93.9 da FM

Últimos Artigos e Ficheiro do Blog

Marcadores

ENLACES "O MOVIMENTO SOCIAL EN FERROL TERRA DE TRASANCOS, BEZOUCOS, BAIXO EUME, ALTO EUME E ORTEGAL"

A ACTUALIDADE DO QUE PASA EN HONDURAS

20090228

20090227

26/02/2009

13/10/2008

13/10/2008

23/02/2008

20090225

A evolución programática da enerxía no BNG - martes, febreiro 24, 2009

SENTENÇA HOMOFÓBICA DE UM JÚRI POPULAR DE VIGO ABSOLVE O ASSASSINO DE DOUS HOMENS

24-02-2009

aturuxo.info@gmail.com

20090224

20090223

20090222

20090221

20090220

O RESTO DA HORA DE DEMOCRACY NOW!

Dirixentes sindicalistas acusan Stern de conspirar para controlar o único banco estadounidense onde o sindicato é dono

Obama enfróntase cunha decisión sobre a detención indefinida co encarceramento do residente estadounidense Ali a o_Marri

A pesar do peche de Guantanamo e a prohibición contra a tortura, goberno de Obama coincide con varias políticas de Bush na chamada “guerra contra o terrorismo”

Os suicidios nas forzas militares de EE.UU. alcanzan unha marca histórica; un informe descobre que a maioría das mortes ocorridas nunha soa base de Colorado eran evitables

Centos de persoas protestan contra unha caricatura do New York Post considerada como unha representación racista de Obama

O RESTO DA HORA DE DEMOCRACY NOW!

Aseguran que unha caricatura na que se executa a un chimpancé é unha velada referencia racista a Obama

Estado do Soño 2009: un informe determina que a xente de cor en Estados Unidos padece unha depresión económica silenciosa

Poderá frear as execucións hipotecarias o plan de axuda para propietarios de vivendas, que ascende a 275.000 millóns de dólares ?

Activistas canadenses instan a Obama a que non acepte a extracción de petróleo das areas bituminosas de Alberta polo destrutivo do proceso para o medio ambiente

20090219

20090218

O RESTO DA HORA DE DEMOCRACY NOW!

Xuíces de Pensilvania decláranse culpables de aceptar subornos a cambio de enviar a mozos a cárceres privados

Beverly Eckert (1951-2009): viúva a causa do 11-S, defensora da paz e das vítimas do 11-S

Martin Khor fala sobre a crise económica global: “Poderiamos chegar a ter mil millóns máis de persoas sumidas na pobreza nos países en desenvolvemento por mor desta crise”

20090217