Colectivo Ártabra 21

Por Enrique Javier Díez Gutiérrez [*]
Venres, 27 de marzo de 2009

A crise que sufrimos obedece á estrutura básica do vixente sistema político-económico capitalista e neoliberal. Non se trata da acción depredadora duns cantos banqueiros e financeiros corruptos, ou a distorsión do mercado. Non é unha distorsión do capitalismo contemporáneo senón, ao contrario, o medio para que funcione plenamente, a esencia do mesmo: a procura do máximo beneficio duns poucos á conta da explotación dos traballadores e as traballadoras de todo o planeta. Por iso, esta crise afecta aos fundamentos mesmos do capitalismo: o esborralle de Wall Street é comparable ao que representou, no ámbito geopolítico, a caída do muro de Berlín.

O capitalismo non se pode humanizar porque é, en si mesmo, inxusto e inhumano. Este sistema, xunto ao colonialismo e o imperialismo, foi e continúa sendo responsable, como nunca antes na historia, da explotación extrema dos seres humanos, da destrución, do malgaste e da degradación dos recursos naturais planetarios que son centrais para sustentar a vida e a dignidade humana. A consecuencia da globalización foi a destrución do colectivo, a apropiación polo mercado e as entidades privadas das esferas pública e social.

O sistema capitalista actual está dominado por un puñado de oligopolios que controlan a toma de decisións fundamentais na economía mundial. Uns oligopolios que non só son financeiros, constituídos por bancos ou compañías de seguros, senón que son grupos que actúan na produción industrial, nos servizos, nos transportes, etc. A súa característica principal é a súa financiarización, é dicir, estes oligopolios non producen beneficios, sinxelamente apodéranse dunha renda de monopolio baixo a aparencia de investimentos financeiros (Amin, 2008). O sector financeiro chegou a representar máis de 250 billóns de euros, é dicir, seis veces o conxunto da riqueza mundial. Con iso convén comprender que o centro de gravidade da decisión económica foi transferido da produción de plusvalía nos sectores produtivos cara á redistribución de beneficios ocasionados polos produtos derivados dos investimentos financeiros.

Os fondos de investimentos arrasaron. Investiron máis de 220.000 millóns só no curso do primeiro semestre de 2007, facéndose así co control de 8.000 empresas en Estados Unidos. Xa un asalariado estadounidense de cada catro, e un asalariado francés de cada doce, traballa para estes mastodontes. Non hai quen se lles resista. O principio é simple: un club de investidores compra empresas ás que inmediatamente despois administra de xeito privado, lonxe da Bolsa e as súas normas coactivas, sen ter que render contas a accionistas puntillosos. Adquiren unha empresa que vale 100; o fondo pon 30 do seu peto e pide prestados aos bancos 70, aproveitando tipos de interese moi baixos. Durante tres ou catro anos "reorganiza" a empresa, reducindo o emprego, comprimindo os salarios, aumentando os ritmos e deslocalizando; capta toda ou parte das ganancias para pagar os intereses ..., da súa propia débeda. Logo do cal, revende a empresa a 200, polo xeral a outro fondo que fará o mesmo. Unha vez devoltos os 70 en préstamo, quédanlle 130 no peto, por unha posta inicial de 30, é dicir, máis do 300% de taxa de retorno sobre investimentos en catro anos (Ramonet, 2008).

A voracidade do capitalismo non ten límites. Necesita expandirse continuamente para ter maiores taxas de ganancia. De aí a fuxida cara adiante nos investimentos financeiros. Pero isto non podía durar eternamente cando a base produtiva só crecía cunha taxa débil. A chamada "burbulla financeira", significa que o volume das transaccións financeiras é da orde de dúas mil trillones de dólares cando a base produtiva, o PIB mundial, só é duns 44 trillones de dólares. Fai trinta anos, o volume relativo das transaccións financeiras non tiña ese tamaño. Esas transaccións destinábanse entón principalmente á cobertura das operacións directamente esixidas pola produción e polo comercio nacional e internacional. A crise debía pois estalar por un desastre financeiro.

Cando esta estalou e os bancos comezaron a desmoronarse, os neoliberais quedaron afónicos esixindo a protección do Estado. Arquivaron as súas doutrinas de libre comercio e reclamaron a salvación do sistema financeiro argumentando que, dado que os bancos e as grandes empresas son as que bombean o diñeiro requirido por toda a sociedade, debían ser preservadas con fondos públicos desa sociedade (Katz, 2009). Desde mediados de 2007 viñéronse incrementando as masivas inxeccións de diñeiro, extraído mágicamente dos impostos dos contribuíntes, nun intento por evitar o colapso dos máis grandes bancos e empresas, principais responsables da crise. Nun mundo no que se aseguraba que non hai diñeiro para as pensións, para o seguro de desemprego, para a educación, para a sanidade, agora resulta que si que hai diñeiro, que este flúe por encanto. Fai uns meses, o anterior presidente de EEUU, Bush, negouse a asinar unha lei que ofrecía cobertura médica a nove millóns de nenos e nenas pobres por un custo de 4.000 millóns de euros. Considerouno un gasto inútil. Despois, para salvar aos rufianes de Wall Street nada lle parecía suficiente. Noutras palabras: diñeiro público para bancos privados que o prestarán a interese, entre outros, aos demais bancos privados? Ofrécese aos investidores potenciais que lle presten diñeiro ao Estado (mediante interese) para que o Estado devólvao aos bancos. ¡O Capital quedouse cos aforros, e ese diñeiro préstase ao Estado para reflotar ao Capital! O capital sempre gana.

Porque realmente non existe, nin existiu nunca, o denominado "libre mercado". É unha falacia que, a base de oíla, repetida unha e outra vez por determinados políticos e medios de comunicación, crémonola inxenuamente. Cando "os mercados" teñen problemas non se lles deixa que "libremente" soluciónenos, como cando teñen grandes beneficios e entón, si que se reparten os dividendos "libremente". Confírmase así unha lei do cinismo neoliberal: Privatizados xa os beneficios, en canto resultan ameazadas os investimentos financeiros, se socializan as perdas. Cando se produce unha crise nos "mercados" (eufemismo para designar ás grandes corporacións multinacionais) aparecen as institucións públicas que, cos nosos impostos, inxectan enormes sumas de diñeiro para manter a súa liquidez e os políticos máis sinalados e os dirixentes desas institucións fan declaracións públicas para acougar e serenar a crise. Por que non saen cando hai despedimentos masivos por parte deses mercados? Por que non utilizan os nosos impostos para solucionar os problemas que nos causan aos traballadores e traballadoras eses mercados que se "deslocalizan" a países onde as condicións laborais son aínda máis degradantes e infrahumanas? Como xa advertía Kenneth Galbraith (1992) "cando se trata dos empobrecidos, a axuda e o subsidio do goberno resultan sumamente sospeitosos en canto á súa necesidade e á eficacia da súa administración por mor dos seus efectos adversos sobre a moral e o espírito de traballo. Isto non reza, con todo, no caso do apoio público a quen gozan dun relativo benestar. Non se considera que prexudique ao cidadán o que se salve da quebra a un banco. Os relativamente opulentos poden soportar os efectos morais adversos dos subsidios e axudas do goberno; pero os pobres non".

A suposta devoción polo laissez faire, polo dogma do "libre mercado", esa relixión fanática predicada polos neoliberais, desaparece cando os intereses dos beneficiarios da globalización áchanse en perigo. As operacións de rescate chegaron a niveis inimaxinables que se miden por millóns de millóns de dólares (trillones), moitísimo máis do que custaron, desde 2001, as invasións de Afganistán e de Iraq. As autoridades acoden ao rescate dos "banksters" ("banqueiros gánsteres"): é o socialismo para os ricos e o capitalismo salvaxe para os pobres. Tales intervencións monetarias agregan máis volatilidade ao sistema e incrementan a incerteza, profundando aínda máis a crise. Isto implica que no futuro tales emisións de diñeiro tratarán de ser apoiadas cunha maior transferencia de riqueza real desde os países empobrecidos, desde as clases traballadoras e medias dos países do norte, pola vía de diferentes mecanismos, incluíndo a ameaza ou a imposición militar para soster o poder económico da elite dos países ricos e, en particular, de Estados Unidos.

Son esas mesmas corporacións, que exultaban a ideoloxía neoliberal esixindo a liberalización e a imposición de estritas limitacións á intervención pública, en caso de despedimentos laborais ou dereitos sindicais, as que agora queren, reclaman e esperan dos gobernos "asistencia social" en forma de rescates financeiros, rebaixas fiscais e subvencións, canalizando cara a elas o diñeiro dos impostos da cidadanía. Por iso máis que falar de "rescate de bancos ou do sistema", habería que cualificalo de "botín de piratería": froito da abordaxe e do saqueo consentido das arcas públicas por parte do gran capital.

Pero non basta con chamar a atención sobre o desastre financeiro. Detrás dela esbózase unha crise da economía real, xa que a actual deriva financeira mesma vai asfixiar o desenvolvemento da base produtiva. As solucións achegadas á crise financeira só poden desembocar nunha crise da economía real: regresión dos ingresos dos traballadores e as traballadoras (especialmente os sectores máis vulnerables: mulleres, novas, migrantes), aumento do paro laboral (a finais do 2009 espérase chegar ao record histórico de 120 millóns de persoas paradas), alza da precariedade e empeoramento da pobreza nos países do Sur (Amin, 2008).

Esta crise económica e financeira acompáñase, ademais, dunha crise ecolóxica. Os recursos naturais non son suficientes para atender o actual estilo occidental de vida; actualmente o 20% da poboación mundial, concentrada no Norte, consome o 80% dos recursos naturais. O fluxo permanente e a transferencia dos recursos do Sur ao Norte supuxo, en definitiva, que o Sur veu financiando o desenvolvemento e o progreso do Norte. O saqueo ecolóxico e o arrequecemento global, consecuencias da sobreexplotación dos recursos naturais, que son o ben común da humanidade, -en particular, dos recursos fósiles- afecta a todas as rexións do mundo e sente máis intensamente nas zonas máis deprimidas e, dentro delas, nos sectores máis empobrecidos. En tan só trescentos anos de revolución industrial destruímos o que a natureza tardou millóns de anos en construír. As maiores reservas de recursos naturais atópanse no Sur e son ferozmente disputadas polos países dominantes, o que veu xerando guerras que tenden a ampliarse a outras rexións do planeta.

Simultaneamente os prezos dos produtos alimenticios básicos seguen en alza. Desde marzo de 2007 ata maio de 2008, o valor dos produtos lácteos subiu un 80%, o da soia un 87%, e o trigo, un 130%. O Fondo Internacional de Desenvolvemento Agrícola estima que por cada aumento dun 1% do custo dos alimentos de base, 16 millóns de persoas ven mergulladas na inseguridade alimentaria. Esta situación vese agravada debido a que unha parte da produción alimentaria (cana de azucre, girasol, colza, trigo, remolacha) estase destinando agora á produción de agrocarburantes, máis rendibles para a gran agroindustria da exportación que destinalos a alimentos para os seres humanos.

Esta tripla crise, financeira, enerxética, alimentaria, vese proxectada cara a unha crise social que ve rexurdir políticas autoritarias, visións fatalistas, xenofobia e racismo. O furacán económico levouse por diante unha cuarta parte da riqueza mundial e, como consecuencia, está provocando, en case todo o planeta, o peche de fábricas, a explosión do desemprego, unha escalada proteccionista e a radicalización das protestas sociais. Causa de pobreza, de angustia e de exclusión, a lepra do desemprego esténdese. En EEUU, en China, na Unión Europea, en Latinoamérica ... En Sudamérica, segundo a Organización Internacional do Traballo (OIT), en 2009, rexistrarase un aumento de 2,4 millóns de desempregados. Aínda que os países do Mercosur (Arxentina, Brasil, Paraguai, Uruguai), así como Venezuela, Bolivia e Ecuador, poderían capear o temporal, ao non adoptar o modelo de desregulación ultraliberal e adoptar mecanismos como a Alternativa Bolivariana para as Américas (ALBA) e o Banco do Sur. E non esquezamos que foron os partidos socialdemócratas e socialistas europeos os que consolidaron a eliminación de calquera salvaguardia que podía quedar fronte á onda ultraliberal da dereita.

A brutal explosión do desemprego provoca naturalmente o retorno do nacionalismo económico, o cal, á súa vez, está provocando brotes de xenofobia. En Reino Unido, miles de obreiros do sector da enerxía, gritando consígnaa "Empregos británicos para traballadores británicos", declaráronse en folga contra a contratación de traballadores portugueses e italianos nas obras da refinería Total de Lindsey (Lincolnshire), mentres que miles de polacos eran "invitados" a regresar á súa terra natal. En Italia estase expulsando sen miramientos aos romaneses. E en todas partes cuéstionase o dereito de residencia dos inmigrantes legalmente establecidos. En numerosos países, grandes empresarios ou banqueiros que reclaman a berros -e obteñen do Estado- axudas millonarias, aprovéitanse da crise para despedir a eito e reducir custos. Unha actitude que, no actual contexto de crecemento descontrolado do desemprego, enfurece. Por iso multiplícanse as protestas sociais. As turbulencias xa causaron a caída dos Gobernos de Bélxica, Islandia e Letonia. A protesta nas rúas polas dificultades económicas estendeuse a un número crecente de países -Grecia, Rusia, Gran Bretaña, Francia, China, Corea do Sur, Guadalupe, Reunión, Madagascar, México- e probablemente en moitos máis que non se notan aínda na prensa mundial.

Os gobernos tratan de lidar con estas protestas a través de dúas opcións: mediante métodos abertamente represivos de control e sometemento sobre a propia poboación e os manifestantes que protestan ("balas para os mozos, diñeiro para os bancos" gritaban nas rúas de Grecia) ou métodos máis sutís de presión e sometemento para tranquilizalos. Por iso os aparellos estatais converteron a guerra no instrumento de galvanización da vontade de masas en tempo de crises (véxase a invasión de Iraq por Bush), que ao mesmo tempo serve para que os grandes negocios e corporacións nacionais póidanse apropiar dos recursos naturais e, en particular, os enerxéticos, como en Iraq e en Afganistán. Ademais a hexemonía militar estivo fundida coa hexemonía financeira: quen queira endebedarse ata as cellas ten que integrarse, con todas as súas consecuencias, na coalición militar correcta. Pero as balas non sempre funcionan.

Por iso é polo que recorran a tácticas de apaciguamiento mediante o uso de tres elementos craves: a "sedución", o medo e a beneficencia.

Como se puido crear unha orde no que a clase traballadora gaste sen pedir subidas salariais e os multimillonarios non sexan impugnados nin tan sequera pola clase perdedora? Mediante a sedución do consumo hipotecado e o vertixinoso xogo da bolsa. As hipotecas e a bolsa convertéronse nos apaciguadores definitivos da loita de clases. A privatización dos seguros sociais e das pensións obrigou a cada vez máis traballadores e traballadoras a capitalizar os seus aforros en bolsa quedando así encadeados ao seu xogo. Os seus aforros foron captados por grandes inversionistas que prometían multiplicar o seu diñeiro sen ter que mover un dedo. Quen se ía a resistir, quen non ía desprazar a racionalidade pola aposta e o irracionalismo consumista cando a abundancia parecía brotar dunha lámpada marabillosa?

Neste clima de consumo sostido necesitábase outro eixo de sujeción e sometemento: a hipoteca, o crédito. Todo o sistema de consumo está baseado no crédito (Arriola, 2009). O medo a non poder poder pagar a hipoteca, a non poder devolver o crédito recibido, converteuse no medo a ser despedido, a quedar no paro. Estase empuxando á xente a sentirse profundamente insegura e atemorizada. As grandes empresas usan este medo como arma de submisión. Esta instrumentalización do medo, provoca non só que calquera acto de protesta no traballo véxase sufocado en breve polo medo á perda do mesmo, senón que a poboación estea máis que disposta a escoitar as receitas desas empresas que "crean" postos de traballo -despedimento libre e gratuíto, rebaixa dos seus impostos, recorte de prestacións por desemprego, pacificación sindical, que nada parece que teñan que ver coa innovación ou a calidade, a cultura organizativa, a excelencia das que tanto fala o discurso de empresa nos seus manuais (Lacalle, 2009)- e que os propios sindicatos claudiquen a pactos sociais encamiñados a "flexibilizar o mercado". O fundamento último de todo esta orde económica é a violencia estrutural do paro, da precariedade e da ameaza do despedimento (Bourdieu, 2008).

Neste contexto non é de estrañar que o terceiro elemento de apaciguamiento non supoña ningún escándalo. Desde as institucións e os medios de comunicación avógase como saída á crise pola beneficencia, reinstaurando os comedores sociais e as doazóns a organizacións relixiosas e de voluntarios, mentres se destinan miles de millóns a "salvar" aos bancos e grandes empresas. Pero os miles de millóns de dólares, dos impostos que pagamos os cidadáns e cidadás de todo o mundo, que están sendo entregados xenerosamente aos bancos e as grandes firmas comerciais sen ningunha restrición, non chegan ás familias que non poden pagar a hipoteca da casa ou o cartón de crédito, que perden o emprego e están tendo que formar longas colas para que lles dean a "sopa dos pobres". No país máis rico do mundo, un dos grandes bancos rescatados, o Goldman Sachs, declarou no seu informe que neste ano fiscal pagou apenas o 1% de impostos. Mentres tanto, apoióuselle con diñeiro da cidadanía que paga entre o 22% e o 40% de impostos. En definitiva, asistimos a máis do mesmo, o de sempre. A denominada "crise financeira" profunda a brecha de separación entre dous mundos radicalmente divididos: o mundo dos ricos e o mundo dos pobres, separados pero unidos para que o mundo dos pobres continúe financiando o mundo dos ricos. Beneficencia real para os ricos, migallas para os pobres.

A resposta rápida e masiva dos países ricos para salvar o capitalismo contrasta coa súa tardanza en responder á crise irresuelta da pobreza e a marxinación que aflige á maioría dos pobos do mundo. Nunhas semanas, os líderes dos Estados ricos comprometeron cantidades astronómicas de fondos públicos para rescatar institucións financeiras privadas. En cambio xeran sumas ridículas para cancelar a inxusta débeda externa dos países empobrecidos, quen tiveron que executar políticas desastrosas impostas polo FMI. Para eles, que haxa 900 millóns de famentos non ten nada que ver co sistema económico global que o controlan unhas centos de multinacionais, ou que a orixe das guerras sexa o saqueo das riquezas dos pobos. Dáse a circunstancia de que salvar a crise dos bancos está custando 20 veces máis que o necesario para cumprir os Obxectivos do Milenio. Parece pois que a crise financeira que provocaron os ricos, coa súa especulación sen límites, ímola a pagar os pobres.

As clases dominantes están facendo todo o que poden para proxectar os efectos da crise sobre os asalariados e asalariadas e sobre a maioría da poboación: despedimentos, conxelación de salarios e dos orzamentos sociais, ruína das persoas xubiladas debido ás perdas rexistradas polos fondos de pensións. Porque, iso si, as ganancias dos ricos que ninguén as toque. En épocas das maiores ganancias multimillonarias para as empresas os nosos soldos seguen sendo baixos, segue existindo precariedade, accidentes laborais, destrución de emprego e subcontratación de servizos para abaratar custos. Mentres, quen exhibían uns beneficios de 20.000 millóns de euros en 2007 e unhas ganancias de 10.000 millóns de euros en 2008, agora piden axuda pública. Francisco González, presidente do banco BBVA de España, percibiu o ano pasado 8,74 millóns entre salario e incentivos. Pola súa banda, o conselleiro delegado do BBVA, José Ignacio Goirigolzarri, cobrou un salario total de 4,28 millóns de euros o ano pasado. A esta cantidade tamén hai que sumar os 2,87 millóns de euros percibidos polo conselleiro delegado do BBVA en concepto de incentivo, o que significa que a retribución total de Goirigolzarri contando soldo e incentivos ascendeu a 7,15 millóns de euros o ano pasado. Os 14 membros do Consello de Administración do BBVA percibiron en 2008 un salario agregado de 16,19 millóns de euros, un 10,51% máis que os 14,65 millóns de 2007. Ademais do soldo, os 14 conselleiros tiñan acumulados 133,75 millóns de euros en compromisos por fondos e plans de pensións, case todo a favor dos tres conselleiros executivos, xa que Francisco González conta cun plan de pensións por valor de 72,54 millóns; o conselleiro delegado, José Ignacio Goirigolzarri, conta con outro plan valorado en 52,49 millóns e o conselleiro secretario xeral, José Maldonado, por 8,7 millóns. O presidente de Iberdrola cobrou máis de 16 millóns en 2007. Os soldos de directivos de axencias de crédito hipotecario estadounidenses como Fannie Mae e Freddie Mac foi da orde de 70 millóns de dólares ao ano para cada un. Peter Erskine embolsouse máis de 30 millóns de Telefónica, incluíndo unha paga por quedar e outra por marcharse, en 2007. O escándalo, xa maiúsculo, das pagas extras por valor de 165 millóns de dólares que a aseguradora AIG desembolsou aos seus executivos, a pesar de requirir de 170.000 millóns de dólares en fondos públicos para sobrevivir, tras o crack económico ao que lle conduciron eses mesmos directivos. Págaselles por pechar unha compra ou por facer ben unha venda, polos bos resultados do ano e polos do trienio, por traballar e por non traballar (para a competencia), ata por afundir o negocio. É simplemente é-can-dá-o-xo.

Pero non só as retribucións dos responsables executivos das grandes empresas alcanzan esta polarización, senón que os beneficios empresariais aumentaron un 33,2% durante o período 1999-2006. Mentres, o desemprego aumentou, os salarios como porcentaxe da renda nacional descenderon (independentemente da evolución do ciclo económico), as condicións de traballo deterioráronse e os niveis de protección social (a taxa de crecemento do gasto público por habitante) reducíronse (Navarro, 2008).

Por iso, hai que empezar a deixar de falar de campañas de "pobreza 0" e organizar medidas e estratexias efectivas cara á "riqueza 0". Calquera intento de "refundar o capitalismo" farase baixo a mesma lóxica de enriquecemento dunha minoría. O capitalismo non é reformable, humanizable ou regulable. Parece que a aposta dos gobernos do norte é saír como sexa desta crise, pero para volver estar na mesma trampa que se estaba. É unha política de reflotamiento das institucións económicas e financeiras sen cambiar nada de fondo. De feito, as medidas gobernamentais europeas e mundiais, con axudas á banca e ás grandes empresas, teñen como finalidade primordial impedir o colapso do sistema, non enfrontarse ao dominio dos mercados financeiros sobre a economía real e pór esta a o servizo da sociedade. Non só están confiando o deseño da política anticrisis aos mesmos grupos de interese que nos conduciron a esta situación, coa súa incrible combinación de cobiza e dogmatismo económico (Bellod, 2009), senón que, de feito, esas inxeccións financeiras permiten que a gran banca siga facendo os seus negocios de alto risco sabendo que o diñeiro público estará sempre dispoñible para a súa salvación (Hernández Vigueras, 2009). Os bancos están acumulando diñeiro barato, proveniente dos impostos da clase traballadora, á espera de prestalo dentro dun tempo, cando volvan ao mercado os "clientes solventes" e uns tipos de interese máis lucrativos que os actuais. Pero os gobernos téñenlle pánico á posibilidade de que o derrube dun banco, por efecto dominou, sexa capaz de afundir o sistema. Por iso é polo que eses plans gobernamentais non intentaron sequera unha regulamentación estrita como contrapartida da axuda pública que se lles dá, nin a eliminación dos paraísos fiscais (a pesar das declaracións públicas), onde teñen filiais todos os bancos rescatados dalgún xeito con diñeiro público. A existencia desta "competencia" serve de argumento para xustificar a baixada de impostos sobre o capital ou sobre os beneficios das sociedades. Reducir os impostos ás empresas e o capital, reformas laborais que permitan o despedimento libre, facer recaer o peso da fiscalidade nos impostos indirectos, os máis inxustos (ao pagar todos o mesmo), traen como consecuencia a pauperización dos orzamentos públicos, a subfinanciación dos servizos públicos, o cal á súa vez xustifica a súa privatización, etc. (Cassen, 2008). Porque calquera medida converteuse nunha ruela sen saída no marco do capitalismo neoliberal. Porque non só se está cuestionando a lexitimidade do paradigma neoliberal, senón o propio futuro do capitalismo en si mesmo. Por iso, non se trata de refundar o capitalismo, senón de construír o socialismo democrático do século XXI que dea á cidadanía control real e efectivo sobre os recursos do planeta e sobre as decisións que afectan ás súas vidas.

Non se trata só de afirmar que, o que fai moi pouco parecía unha utopía de mozos radicais, hoxe día é unha esixencia elemental para que a economía mundial siga funcionando: acabar cos paraísos fiscais, coa desregulación financeira, coa liberdade de movementos de capital, coa desfiscalización e a renuncia ao Estado e que, pola contra, é necesario establecer impostos sobre os capitais especulativos (taxa Tobin), crear bancos públicos que garantan o financiamento e someter aos privados a unha severa política de reservas e coeficientes de investimento é o único punto de partida eficaz para resolver a crise. Se realmente quérese saír desta crise global é necesario dar un paso máis aló. Trátase de avanzar no control da economía por parte da clase traballadora, ampliar os dereitos sociais e laborais dos traballadores e traballadoras e mellorar o benestar da maioría da poboación.

A alternativa a esta crise supón unha teoría e unha práctica postcapitalista, é dicir, formas novas de reorganización social, sobre a base dun socialismo democrático do novo século, que articulen de forma seria os contidos de conceptos tales como democracia, liberdade, igualdade, xustiza, seguridade común, paz, cidadanía real, etc., co uso sostible dos recursos naturais e a súa apropiación social; a predominancia do valor de uso -é dicir, as respostas ás necesidades da xente- sobre o valor de cambio, -ou sexa, a necesidade de acumulación de diñeiro-, é dicir, un modelo no que o beneficio privado estea subordinado ao interese social; a democracia xeneralizada a todas as relacións sociais, políticas, económicas, culturais, de xénero; e a multiculturalidad, de modo que se permita a todas as culturas, saberes e filosofías dar a súa achegue propio á reconstrución social dunha nova sociedade en equilibrio entre si, co medio ambiente e coas capacidades do planeta.

Ese modelo debe supor a mellora dos servizos sociais e o reforzamento do sector público (de ensino, sanitario, asistencial etc.). A sustentabilidade ambiental (incentivar a creación de actividades e empresas sostibles, e non de todo tipo de empresas independentemente do seu impacto). Un cambio de estratexia enerxética que aposte por enerxías limpas e garanta o control público sobre as subministracións de enerxía, incluída a nacionalización e unha aposta decidida polas enerxías renovables. Un sistema agrario que garanta a soberanía alimentaria e a viabilidade das empresas agrarias familiares. Un enfoque diferente do hábitat, do urbanismo e do sistema de transportes de viaxeiros e mercancías, un cambio radical do enfoque da vivenda residencial ata chegar ao predominio da vivenda pública en réxime de aluguer adaptado á renda.

Un modelo que aposte pola planificación democrática da economía en función das necesidades sociais e de forma respectuosa co medio ambiente. É dicir, que cambien as relacións de produción, pondo por diante o valor de uso ao valor de cambio, a produción en función das necesidades de toda a poboación por diante do beneficio económico duns poucos. Que supoña, xa que logo, a nacionalización dos sectores estratéxicos da economía, o control público e social da economía e os medios de produción; a intervención dos traballadores na organización do traballo; aplicar rigorosos sistemas fiscais progresivos e un sistema tributario global para evitar a transferencia de prezos e a evasión de impostos; o control do excedente económico e unha reforma do mercado laboral que estableza unha xornada laboral de 35 horas semanais por lei, sen redución de salario e a xubilación aos 60 anos, para repartir o traballo entre todos e todas e facer posible a conciliación laboral e familiar. Que implique a creación dun sistema financeiro público baseado nas necesidades da xente, así como a consolidación de formas populares, que xa existen (como a banca ética), de préstamos baseados na reciprocidad e a solidariedade que apliquen criterios sociais (incluíndo as condicións laborais) e ambientais en todos os préstamos e dean prioridade a aqueles, con tipos de interese mínimos, destinados a cubrir necesidades sociais e ambientais e a ampliar a xa crecente economía social.

Un modelo que supoña tal reestruturación social que obrigue nos países enriquecidos a un decrecimiento económico que sexa socialmente sostible (fronte aos modelos de desenvolvemento sostible): redución radical do consumo; só aquilo que se considere necesario e producido segundo principios ecolóxicos (Martínez Aller, 2009). Que elimine os paraísos fiscais, que poña taxas ás transaccións financeiras de capital e que restableza as restricións á libre circulación de capitais. Que reduza progresivamente, ata a súa eliminación en breve prazo, o gasto militar mundial. Xunto co cambio nas relacións internacionais de explotación, impondo impostos en orixe sobre a extracción de recursos naturais, para financiar modelos de sociedade ecoloxicamente sostibles. Un modelo que relocalice a política: todo o que se poida decidir a nivel municipal que non se decida en niveis superiores e só aquilo que afecte a todo o país decídase nese nivel. Comezando pola práctica dos orzamentos participativos nos municipios.

Un modelo que estableza lexislacións, e mecanismos de control efectivos que realmente garantan a igualdade laboral, política e integral das mulleres, así como a presenza equilibrada de sexos nas listas electorais e nos postos directivos. A igual traballo, igual salario. Que recuperación da titularidade e da xestión pública de todos os servizos públicos privatizados, especialmente aqueles que teñen que ver cos coidados da poboación dependente. Un modelo que estableza iguais dereitos e deberes para quen viven e traballan en calquera país. Que garanta o dereito ao aborto libre e garantido de xeito universal e gratuíta desde a rede pública sanitaria. Que garanta a coeducación e a educación para a igualdade, nunha rede educativa pública, laica e con participación na súa xestión de toda a comunidade educativa. Que estableza unha normativa efectiva para a abolición da prostitución e medidas integrais que garantan a erradicación de calquera forma de violencia contra as mulleres. Que equipare en dereitos o réxime especial de empregadas de fogar ao réxime xeral da seguridade social. Que protexa a igualdade, establecendo medidas efectivas de face á paridade real nos postos de poder da nosa sociedade, que facilite non só que as mulleres accedan, senón que transformen ese poder.

Un modelo que aposte por unha vivenda provista preferentemente polo Estado en réxime de propiedade pública e baixo fórmulas de aluguer, cortando así de raíz espirales especulativas. Un modelo que asigne unha ?renda básica? incondicional a toda a cidadanía e persoas residentes nunha zona xeográfica, dunha cantidade similar ao limiar da pobreza, de face non só a erradicar a pobreza senón a ter unha protección efectiva ante a perda do posto de traballo (Raventós, 2009). Un modelo que non só fixe un salario mínimo decente onde non o haxa, senón tamén un salario máximo. Que poña fin ao emprego lixo, que dignifique os salarios e estableza un subsidio de desemprego indefinido para toda persoa traballadora en paro. Un modelo que erradique a eliminación de impostos directos que favorece principalmente ás rendas altas, e introduza unha fiscalidade progresiva vía impostos directos que graven de forma proporcional segundo os ingresos e beneficios (facendo pagar máis a quen máis ten) e a volta ao imposto sobre sucesións.

Un modelo, en definitiva, que contemple o recoñecemento dos dereitos sociais básicos como dereitos subxectivos e exixibles.

A democracia é incompatible co capitalismo. O capital internacional, as grandes multinacionais e, por extensión, os gobernos neoliberais, reaccionarios, e os socialdemócratas, sempre medorentos, secuestraron a política, a capacidade libre de decidir sobre o esencial aos cidadáns e cidadás. Por iso esta crise vese acentuada, á súa vez, por unha crise política de deslegitimación da función dos Estados postos ao servizo do capital. Cuéstionase a función dos gobernos, de partidos políticos e da construción de espazos e procesos democráticos reais, ao estar dominados polo seu sometemento aos grandes intereses corporativos. Por iso é polo que tamén e simultaneamente é urxente e necesario refundar a democracia sobre unhas bases sólidas e non fundamentada no secuestro por parte do mundo das finanzas.

Os que non nos resignamos a pagar coas nosas vidas as facturas doutros, cremos que a saída alternativa á crise capitalista pasa pola creación dun movemento social capaz de imaxinar e crear as bases dun auténtico Socialismo democrático do Século XXI que refunde a economía e a sociedade sobre bases máis xustas, máis sociais, máis igualitarias e máis democráticas.

BIBLIOGRAFÍA

• ALLER, Joan Martínez (2009): "Linguaxes de valoración", O Vello Topo, 253, 95-103.
• AMIN, Samir (2008): "Respostas necesarias ao desastre financeiro", Le Monde Diplomatique., Monográfico "Punto de Vista" nº 5, 71-74.
• ARRIOLA, Joaquín (2009): "Crise monetaria, crise de acumulación", O Vello Topo, 253, 87-93.
• BELLOD, José Francisco (2009): "Zapatero, Madoff e Afonso XIII", Mundo Obreiro, marzo, 210, 19.
• BOURDIEU, Pierre (2008): "A esencia do neoliberalismo", Le Monde Diplomatique, Monográfico "Punto de Vista" nº 5, 40-43.
• CASSEN, Bernard (2008): "Os paraísos fiscais, moi útiles", Le Monde Diplomatique, Monográfico "Punto de Vista" nº 5, 45.
• DÍEZ GUTIÉRREZ, Enrique Javier (2007): A Globalización neoliberal e as súas repercusións na educación, Barcelona: O Roure.
• GOMBEAUD, Jean-Louis e DECAILLOT, Maurice (2009): O Regreso da Gran Depresión, Mataró: O Vello Topo.
• HERNÁNDEZ VIGUERAS, Juan (2009): "Crise financeira, rescates bancarios e paraísos fiscais", O Vello Topo, 253, 53-58.
• KATZ, Claudio (2009): "Cobiza, regulación ou capitalismo", O Vello Topo, 253, 23-28.
• LACALLE, Daniel (2009): "A crise e os traballadores", O Vello Topo, 253, 117-119.
• LATOUCHE, Serge (2009): Decrecimiento e posdesarrollo. O pensamento creativo contra a economía do absurdo, Mataró: O Vello Topo.
• NAVARRO, Vicenç (2008): "A deterioración da Europa social", Le Monde Diplomatique, Monográfico "Punto de Vista" nº 5, 51-54.
• PALERMO, Giulio (2009): O mito do mercado global: Crítica das teorías neoliberais, Mataró: O Vello Topo.
• RAMONET, Ignacio (2008): "Novo capitalismo", Le Monde Diplomatique, Monográfico "Punto de Vista" nº 5, 49.
• RAVENTÓS, Daniel (2009): "Unha renda básica nunha economía deprimida", O Vello Topo, 253, 111-115.
• TORRES LÓPEZ, Juan (2008): "Os paraísos fiscais na economía global", Temas para o debate, 158, 21-24.

[*]Enrique Javier Díez Gutiérrez é profesor da Universidade de León.

Fonte: "Pueblos". Revista de información e debate
________________________________

Participación Cidadá
-participacion@ferrol.es-
31 de Marzo de 2009 13:40

Estimados/as veciños/as

Achégase a acta da última sesión do GAP; ademais infórmase do seguinte:

• O pasado día 23.03.2009 tivo lugar unha Comisión Informativa ordinaria na que se deu conta dos informes xurídicos; demandando a Comisión manter unha xuntanza co Secretario Xeral para aclarar os puntos informados, en especial o sistema de votación da figura do/da defensor/a da cidadanía.
  

• Onte, 30.03.2009 mantense unha nova sesión -extraordinaria- da Comisión Informativa na que se acorda solicitar informes á FEMP, á FEGAMP e a diversos concellos que teñen regulado esta figura para que informen a secretaría xeral sobre o sistema de aprobación, funcionamento e duración. Esta última cuestión quere trasladarse ao GAP dende a Comisión, para que se regule a duración (5 anos, prorrogables durante outros 5; ou 4 anos, coincidentes co mandato, prorrogables por outros 4 anos). Na versión de 28.10.2008 a duración faise coincidir co mandato da corporación, simplemente.
  

Unha vez se realicen novos pasos, contactaremos de novo. De todos modos, estamos pensando nunha sesión de traballo (Participación e 5 forzas políticas), xa que estamos observando que voltan a xurdir dúbidas -nas Comisións Informativas- por exemplo sobre a participación das persoas a partir de 16 anos (achégase informe técnico que foi entregado na Comisión de Xaneiro), o sistema de aprobación do Regulamento en Pleno inicial e no final e outras cuestións que haberá que redactar de novo en base aos últimos informes e sobre as que desexamos exista o maior nivel de consenso (forzas políticas, GAP e foros cívicos). Tamén é preciso confirmar os pasos para a aprobación e as actuacións complementarias.

Un saúdo,

Área de Participación Cidadá E DEPORTES
Maica Rodríguez Freire, técnica en Participación Cidadá
Praza de Armas, s/n. 1º andar. 15402 Ferrol
Tel.: 981.944.015 / Móbil: 696.112.691
participacion@ferrol.es

Anexos.-

• Baixar dos Arquivos Ártabros: Proceso de Reforma do Regulamento de Participación Cidadá: Acta da Reunión de traballo co Grupo de Análise e Proposta do Concello de Ferrol, do día 12.03.2009, en formato -pdf-
  

• Baixar dos Arquivos Ártabros: INFORME SOBRE A IDADE DA VECIÑANZA NOS PROCESOS PARTICIPATIVOS, en formato -pdf-

________________________________

Titulares: 30.03.2009

Tribunal español inicia investigación sobre funcionarios do goberno de Bush

Submarino e torturas a Abu Zubaida xeran falsas pistas

Morren ducias de persoas en Paquistán en toma de academia policial por militantes

Presidente Obama esboza plan para Afganistán e Paquistán

Casa Branca obriga a renunciar a presidente de GM Wagoner

Taxa de desemprego supera o 10% en 7 estados

35.000 persoas protestan en Londres antes do cume do G20

Gates: Estados Unidos non planea derrubar mísil norcoreano

Descubriuse unha vasta rede de espionaxe electrónica da cal o Dalai Lama foi un dos brancos

Soldados israelís dispáranlles a manifestantes de Cisxordania

Lánzase campaña para boicotear a Motorola en Nova York

Morren 8 persoas en tiroteo en fogar de anciáns de Carolina do Norte

O activista sindicalista e folclorista Archie Green faleceu aos 91 anos

O RESTO DA HORA DE DEMOCRACY NOW!

• Unha Hooverville do século XXI: a poboación sen fogar de Seattle constrúe “Nickelsville”, un asentamento de carpas bautizado co apelido do alcalde da cidade

  

  A medida que empeora a crise económica e inmobiliaria no país, tamén aumenta a cantidade de xente sen fogar e cada vez máis persoas están creando asentamentos temporarios ou vilas miserias, popularmente coñecidas como "cidades campamento". A cidade-campamento máis recente de Seattle chámase Nickelsville. O asentamento consta de máis de 100 carpas fucsias e bautizoullo co apelido do alcalde Greg Nickels, a modo de protesta contra as súas políticas cara aos sen teito.

  Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

• Seattle sustentable: a cidade pon en marcha un novo programa de recolección de compost como parte dunha estratexia de lixo cero

  

  Falamos con Richard Conlin, unha das principais voces do movemento para construír cidades sustentables e reducir os residuos. Conlin é presidente do Concello Municipal de Seattle e cofundador da organización Seattle Sustentable.

  Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

• Baseándose no fracaso da guerra contra as drogas, o ex xefe de policía de Seattle pide a legalización da marihuana e o resto das drogas consideradas ilegais

  

  Norm Stamper é un policía con 34 anos de experiencia que se xubilou como Xefe de Policía de Seattle en 2000. Agora apoia a legalización da marihuana e é membro asesor da Organización Nacional para a Reforma das Leis sobre a Marihuana (NORML, polas súas siglas en inglés) e portavoz do grupo Forzas da Lei Contra a Prohibición (LEAP, polas súas siglas en inglés), que conta con 10.000 membros.

  Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

• “Cometín graves erros”: o ex xefe de policía de Seattle admite que a resposta ás manifestacións de 1999 contra o cume da OMC foi excesiva

  

  Falamos con Norm Stamper, Xefe da Policía de Seattle durante as manifestacións de 1999 contra o cume da OMC, ás que a policía respondeu lanzando gases lacrimóxenos e disparando balas de goma contra unha multitude maiormente pacífica. As protestas terminaron con 600 detencións e o fracaso da conferencia da OMC. Stamper renunciou pouco despois. "Cometín graves erros", declarou Stampers sobre o seu manexo da situación.

  Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

• A desigualdade é mala para a saúde: o Dr. Stephen Bezruchka fala sobre o perigosa que é para a nosa saúde a desigualdade económica

  

  Mentres os lexisladores seguen debatendo propostas para reformar o sistema de saúde, analizamos o modo en que a crise económica pode afectar a saúde da xente deste país. Falamos co Dr. Stephen Bezruchka, profesor da Facultade de Saúde Pública da Universidade de Wáshington. Bezruchka escribiu amplamente achega do impacto das desigualdades sociais e económicas sobre a saúde da poboación e expón que loitar contra a desigualdade podería ser o mellor xeito de asegurarse unha mellor saúde.

  Escoite/Vexa/Lea (en inglés)

_______

Texto en inglés traducido por Laura Pérez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

Nota.-
Poden-se escoitar os titulares diarios actualizados, en español, clicando no icono acima á esquerda deste Blog.
_________________

Por Juan Torres López

A próxima reunión do G-20 sobre a crise financeira estase facendo esperar con razón. Desde a anterior de Wáshington practicamente non se tomaron medidas que poñan freo definitivo aos problemas financeiros, salvo as que xa se adoptaron para rescatar bancos e, noutra orde, para tratar de paliar os seus efectos na economía real.

É unha reunión que debería ser transcendente e na que sería moi necesario que se expuxesen e adoptasen medidas non só conxunturais senón de medio e longo alcance. Aínda que os que alí se van a reunir representan moito poder pero non a todos os intereses afectados do planeta, o certo é que constitúe un escenario apropiado para que os gobernos puidesen mostrar non só preocupacións inmediatas senón propostas de vías definitivas de solución a problemas e modos de funcionamento que de non atallarse poden converterse en ameazas crónicas para a estabilidade económica e mundial en todo o planeta.

Sería moi importante, pois, que o goberno español que tanto loitou por estar presente fixésese notar alí con ideas renovadoras e eficaces pero as dez propostas que levará son francamente decepcionantes.

A primeira delas refírese á necesidade de que os estados dispoñan de información máis transparente sobre as operacións de alto risco, sobre as cuestións máis relevantes da actividade bancaria e, en xeral, sobre as transaccións extrabursátiles ou interbancarias que ata agora levan a cabo.

É unha medida necesaria pero a estas alturas totalmente insuficiente. Non é a falta de información o que constituíu e constitúe un perigo para a economía mundial senón a realización dese tipo de actividades que se poden facer grazas ao réxime de plena liberdade do que gozan os propietarios de capital. E o que hoxe día se necesita non é só que os gobernos poidan saber que levan a cabo operacións de altísimo risco, senón desincentivarlas e limitalas pondo límite a esa liberdade de movementos que non ten outra xustificación que non sexa a de facilitar a obtención rendementos financeiros elevadísimos pero co altísimo custo xeral que estamos sufrindo.

A segunda proposta é a de que se establezan provisións anticíclicas como as españolas para que as entidades financeiras non deixen de lado a súa función en momentos críticos como os actuais.

Por unha banda, cabe sinalar que o noso réxime de provisións non foi capaz de evitar serios problemas nalgunhas entidades e que quizá non o evite nun futuro próximo, de modo que quizá nuns meses o noso sistema de supervisión non resulte ser tampouco o máis exemplar. O que empantanou á banca mundial non é que non realizase provisións suficientes senón que levou demasiado lonxe a titulización, o apalancamiento e a asunción de riscos, levada como estivo por unha irrefreable procura de beneficios nos mercados especulativos.

A proposta do noso goberno consiste en pedir que os bombeiros (entre os cales, por certo, hai algún que outro pirómano) acumulen máis auga nos seus depósitos cando o que ocorre é que unha banda de desalmados incendia irresponsablemente a cidade. É verdade que haberá que facelo, pero se ao mesmo tempo non se pon límites a isto último ata o incremento de provisións chegará ser insuficiente, como agora mesmo estamos vendo que sucede en case todo o mundo.

A terceira proposta refírese á fixación de mellores estándares contables que eviten a sobrevaloración de activos. Unha proposta por suposto imprescindible pero dificilmente calificable se se ten en conta que o goberno que agora a propón foi o que permitiu fai poucos meses (seguindo a norma da Unión Europea) que as entidades financeiras contabilicen os seus activos ao prezo de adquisición e non de mercado para ocultar as perdas patrimoniais e a insolvencia que, en consecuencia, póidase estar producindo.

A cuarta proposta fala de "conferir poderes aos clientes comerciantes polo miúdo" pero a través de propostas que para nada teñen en conta os medios máis eficaces cos que este obxectivo pode alcanzarse de verdade: empoderando á sociedade civil e ás súas institucións de participación e denuncia e fortalecendo os mecanismos de control e a disciplina á que debe estar sometida a banca, máis que confiando en medias que nazan desta última ou no seu propio sentido da responsabilidade, cuxo verdadeiro alcance xa se puido comprobar.

A proposta de controlar as retribucións é un brinde ao sol que pode agradecer a bancada pero pouco operativo. As entidades privadas que se xogan o seu capital propio teñen todo o dereito a establecer a retribución que mellor consideren. Outra cousa é o que ocorra coas que dispón de capitais públicos e aí si que puido intervir xa o goberno e non o fixo. Podería habelo feito recentemente cando estableceu condicións para apoiar ás que están en peor situación e podería facelo coas caixas de aforro controladas por persoas afíns ao poder político e en cuxos consellos de administración sentan ducias de altos dirixentes dos partidos gozando de ingresos e dávidas que provocarían un escándalo social maiúsculo se se fixesen públicas.

Unha seguinte proposta do goberno oriéntase a que as entidades financeiras asuman os custos sociais derivados do seu fracaso. Algo que é tamén practicamente imposible de asumir nas condicións en que leva a cabo hoxe día a actividade bancaria, polo menos a curto prazo. Unha cousa sería o fracaso inherente a calquera actividade económica e outra o que se está producindo actualmente, como resultado dun réxime global de actuación que en si mesmo non pode levar senón a ese fracaso porque é materialmente insostible. Non sería máis lóxico tamén neste caso facer fronte ao tipo de actividade que se permite e que está condenado a provocar a inestabilidade permanente, en lugar de limitarse a establecer unha proposición sobre os seus resultados que sería practicamente imposible de levar cabo se non é ao longo de moitos anos?

En calquera caso, non parece que o goberno sexa moi coherente consigo mesmo pois podería establecer algún tipo de cautelas no sentido ao que apunta esta proposta cando apoiou aos bancos e caixas españolas nos últimos meses.

Finalmente, outras propostas fan referencia ao funcionamento do Fondo Monetario Internacional e ao dos bancos multilaterlaes, institucións sobre as que o goberno español propón que asumen un maior protagonismo con medios máis potentes e flexibles.

En resumo, trátase de propostas verdadeiramente inocuas ante a gravidade da situación financeira na que estamos e, sobre todo, que deixan de lado aspectos fundamentais que ata algúns gobernos máis conservadores están dispostos a asumir ante o fracaso do fundamentalismo de mercado imperante nos últimos anos.

O goberno español non propón nada sobre as cuestións que hoxe día son as que verdadeiramente provocaron o desastre financeiro: a inestabilidade e o risco sistémico que provoca a liberdade de movementos do capital, o privilexio das actividades especulativas, a existencia de paraísos fiscais e de segredo bancario que permite operar coa falta de transparencia que se denuncia, a case nula contribución fiscal dos beneficios financeiros, a desnaturalización da actividade bancaria, ao dedicarse os bancos a alimentar os fluxos especulativos en lugar da financiar a actividade produtiva, a carencia de impostos internacionais cando toda a actividade financeira e moita da económica xa é global, a falta de supervisores financeiros globais (e ata a nivel europeo) e, por suposto dun auténtico e cada vez mais necesario goberno global.

Tampouco hai un chisco de autocrítica sobre a actuación dos propios gobernos nin sobre a da Unión Europea que en todos estes anos alimentaron políticas que deron ás á especulación financeira, que debilitaron a actividade produtiva e que renunciaron expresamente á unha supervisión rigorosa e estrita. E aínda por riba volve recorrer aos mesmos tópicos de sempre, a pesar de que hoxe día a realidade máis evidente volveu a polos en cuestión de forma máis clara que nunca, como cando afirma que o que se necesita é "un compromiso político renovado co libre mercado".

En fin, unha oportunidade perdida para que o noso goberno mostrase que no transcendental campo das finanzas internacionais e da resposta á crise é menos fundamentalista e está máis á esquerda que ata gobernos conservadores que foron moito máis lonxe que o noso nas súas propostas transformadoras.

O texto completo da proposta española pode verse aquí: [Entrar]

______________
Web de Juan Torres López:
http://juantorreslopez.com/
___________________________

O sábado 4 de abril as 20 horas. no Ateneo Ferrolán, presentado por Xosé Leira, estará Fermín Bouza con unha conferencia titulada "As eleccións galegas de 2009: unha análise sociolóxica do seu significado político".

Fermín Bouza (Santiago de Compostela, 1946), Catedrático de Socioloxía (Opinión Pública) na Facultade de Ciencias da Información da Universidade Complutense de Madrid. Traballa sobre Opinión Pública, Comunicación Política e Socioloxía Electoral. E membro fundador de ACOP (Asociación de Comunicación Política) e forma parte da súa directiva. Tamén escribe textos literarios, particularmente en galego (o libro de poemas Labirinto de Inverno, en galego, foi Premio da Crítica Española). Publicou libros e artigos da súa especialidade (ver páxina de publicacións accesibles) e colabora en diversos medios sobre eses mesmos temas. Vive en Madrid desde 1969, onde chegou escapando da policía para evitar a deportación.

O seu blog: votoconbotas.trincheradigital.com/

Ateneo Ferrolán
Fundado en 1879
“Un Lugar de Encontro para a Cultura”
http:// www.ateneoferrolan.org
e-mail: a_ferrol@teleline.es Telf.: +34 981 357 970 Fax: 981 354 098
Dirección Postal: Rúa Magdalena 202-204, 1º.CP.15402 - FERROL (A Coruña)
Apdo. Correos: 303
____________

BNG -bng@ferrol.es-
30 de março de 2009 12:07

• O BNG valora positivamente o Convenio para o Bambú Club.
• Xoán Xosé Pita, afirmou que Irisarri perdeu a mellor das oportunidades para rehabilitar Recimil.

Ferrol, 28 de marzo de 2009. A proposta de convenio de colaboración entre a Consellería de Vivenda e o Concello de Ferrol é valorada positivamente polo grupo municipal do BNG. Para o portavoz nacionalista, Xoán Xosé Pita, “este convenio revela o compromiso do BNG co barrio de Recimil e demostra que a colaboración ofertada desde a responsabilidade nacionalista na Xunta non era unha oferta baleira de contido nin un exercicio retórico”. O portavoz municipal destacou que este convenio vaille permitir ao concello afrontar a redacción do proxecto básico e de execución das obras de rehabilitación do Bambú club.

Así mesmo desde o grupo municipal do BNG entenden que a rehabilitación deste inmoble debe servir de referente para a rehabilitación do resto do barrio. Xoán Xosé Pita indicou que con este convenio “ponse de manifesto que as reiteradas críticas que se fixeron ao BNG eran totalmente infundadas e respondían a estratexias de desgaste que só pretendían desprestixiar à Consellería de Vivenda que ten demostrado en numerosas ocasións a súa sensibilidade cos problemas de Ferrol e do barrio de Recimil en particular.”

Responsabilidade Municipal

Xoán Xosé Pita, é crítico coa xestión municipal na rehabilitación de Recimil e responsabilizou ao ao Alcalde da Cidade de ter deixado fuxir a mellor das oportunidades que tivo nunca o Concello para rehabilitar o barrio.

A indecisión do goberno de Vicente Irisarri e o retraso de máis de dous anos por tomar unha decisión firme sobre o futuro da barriada impediron materializar un acordo máis ambicioso. Pita afirmou que “Irisarri non estivo a altura das circunstancias”.

Pita indicou que o BNG gostaría dun convenio máis ambicioso pero lembrou que a Consellería de Vivenda, ao estar en funcións, fixo todo o que legalmente podía nestes momentos para colaborar co Concello de Ferrol.

O Concello por primeira vez en toda a historia do barrio coñecía a firme vontade da Xunta de colaborar activamente e inxectar os orzamentos precisos para contribuir a rehabilitación de Recimil. Pero o Concello de Ferrol por circunstancias que só o Goberno Local coñece demorou en exceso atender as chamadas á colaboración da Consellería de Vivenda.

A Nova Xunta debe asumir a rehabilitación

Para o BNG resulta evidente que a rehabilitación de Recimil, coa que estivemos e estamos comprometidos, require dun esforzo colectivo no que teñen que implicarse as administracións públicas que deben contribuir aportando os fondos económicos necesarios para esta tarefa.

Ese é un reto de toda a corporación municipal e da nova Xunta de Galiza, que debe asumir aqueles compromisos que redunden no beneficio da cidade de Ferrol e este é un deles.

Grupo Municipal do BNG no Concello de Ferrol
______________________

Alba López Sánchez (Ferrol, 1981) finaliza grao medio Loxse no Conservatorio Oficial de Música de Ferrol en xuño de 2001 na especialidade de guitarra clásica. En setembro do mesmo ano comeza os seus estudios de grao superior no COSMAC con Antonio Rocha e Rodolfo García rematando en xuño de 2005. Prosegue o estudio de interpretación guitarrística co concertista Ramón Carnota e en 2007 trasládase ao Conservatorium van Amsterdam para estudar con Lex Einsedhart un máster en interpretación. Durante o ano 2009 estuda tamén na Hochschule für Musik “Franz Liszt” en Weimar, Alemaña con Thomas Müller-Pering.

Perfecciona os seus estudos cos guitarristas Margarita Escarpa, Miguel Trápaga, Ana Jenaro, Gerardo Arriaga, Miguel Ángel Jiménez Arnaiz, Zoran Dukic, Carles Trepat, Alberto Ponce, David Russell, Alex Garrobé, Marco Socías, Ricardo Gallén, Carlo Marchione e Darko Petrinaj, asi coma cos compositores Jorge Cardoso e José Manuel Fernández.

Como solista participa na II, III e IV Mostra de Xoves Intérpretes de Vilagarcía de Arousa (2003, 2004 e 2006) e no Concerto Homenaxe á premio nacional de poesía Julia Uceda en Ferrol, (novembro de 2003). En música de cámara destaca o dúo coa soprano Patricia Rodríguez Rico e o trío de guitarras Banora cos que ofreceu varios concertos en localidades coma Ferrol, Vilagarcía de Arousa ou Laracha, así coma concertos didácticos en institutos de educación secundaria. En maio de 2008 é invitada a tocar no Ateneu Tatarasi en Iasi, Romania e Amsterdam. En xuño de 2008 da un recital na Gallery Chief and Spirits na Haya.

Destaca tamén a súa participación no proxecto audiovisual "Mulheres na mitología" (concello de Fene, marzo de 2001) e no concerto "Mulheres a un tempo, tempo de mulheres" do concello de Ferrol en decembro de 2000.

Programa da actuación do venres 3 de Abril ás 20hs. no Ateneo Ferrolán

• Fantasia X. Luys de Narvaez (c. 1500 – 1555/1560)
• A Fancy. John Dowland (1563 – 1626)
• Sonates. Scarlatti. (1685 -1757)
• Rossiniane nº2 Op.120. Mauro Giuliani (1781-1829)
• Preludio, Fuga e Allegro. J.S. Bach (1685-1750)

Ateneo Ferrolán
Fundado en 1879
“Un Lugar de Encontro para a Cultura”
http:// www.ateneoferrolan.org
e-mail: a_ferrol@teleline.es Telf.: +34 981 357 970 Fax: 981 354 098
Dirección Postal: Rúa Magdalena 202-204, 1º.CP.15402 - FERROL (A Coruña)
Apdo. Correos: 303
_______________

Deixou-nos o Compañeiro Torrente, Santiago Torrente López, "Tito", morreu hoxe 28 de Marzo de 2009 aos 61 anos de idade, logo duns meses loitando contra a dura enfermidade. Desde o Colectivo Ártabra 21 un sentido abrazo a toda a súa familia e amistades.

O Compañeiro Torrente, foi un loitador desde a súa mocidade, naceu o 25 de Xullo de 1947 na "República Independente da Pedreira" - Mugardos -. Desde os 8 anos estuda na Escola Obreira - tutelada polo asteleiro e rexentada polos "frailes" salesianos -, aos 15 entra de aprendiz na BAZAN. O Compañeiro Torrente era Mecánico Torneiro.

A súa escola política e sindical, estivo, principalmente, nas travesías diarias de lancha, entre Mugardos e Ferrol, onde escoitaba as charlas de Paco Filgueiras e outros compañeiros. Mais Torrente non quedou na BAZAN, foi despedido no ano 1966, polo que se traslada á Comarca de Vigo e traballa na empresa CENSA onde entra en contacto coas incipientes CCOO. Máis tarde estivo navegando na mariña mercante e coñeceu a emigración. Traballou en Italia, en Trieste na poboación de Mofalcone, onde reside, cando os sucesos de Ferrol en Marzo do 72. De novo voltou á Comarca para traballar en BAZAN en 1975, onde máis tarde foi responsábel do Partido Comunista do Asteleiro que chegou a ter naquel tempo, 500 afiliados. Na factoría chegou a ser presidente do Comité de Empresa e membro destacado de CCOO.

En certo sentido apartado por varios anos da loita social, política e sindical, volve implicando-se no movimento social anti-reganosa, na loita contra a Planta de Gas, onde a súa irma Luz Mariña é unha das dirixentes máis destacadas. Deixa-nos uns emocionantes versos dedicados á veciñanza de Meá que ocupaba a casa do Concello de Mugardos entre o 23 de Xullo ao 10 de Novembro de 2007, 111 días de peche, 111 días de Loita, 111 días de Dignidade... "Os Versos de Tito". Ultimamente estaba ao frente da Plataforma Cidadá en Apoio ao cabo Gago -Plataforma pola Verdade-, onde era o seu coordenador, nun loita contra a impunidade dos mandos militares e a inxustiza dun ordenamento militar virado de costas ás liberdades.

Emocionantes Versos do Compañeiro Torrente para a veciñanza de Meá, dedicados ás veciñas e veciños que ocupaban a casa do Concello de Mugardos entre o 23 de Xullo ao 10 de Novembro de 2007, 111 Días de Loita, 111 de Dignidade ... "Os Versos de Tito"


____________

Un interesantísimo audio dunha Mesa Redonda de Debate sobre o Sindicalismo Contemporáneo na Comarca de Ferrol Terra [O movimento obreiro na Comarca desde Marzo do 72], da man de Rafael Pillado, Alfonso Tellado e Santiago Torrente, coordenados por Xam López, acto realizado na Fundaçom Artábria, o 11 de Marzo de 2005, dentro do ciclo de historia "Memória de Nós".

Baixar o Audio do Acto: Descargar o arquivo

Escoitar o Audio do Acto agora:

Im memoriam
___________



asociacion Veciñal O Rosario-Inferniño
-avvorosario@gmail.com-
29 de Marzo de 2009 02:23

PASAMENTO DE SANTIAGO TORRENTE

A Asociación Veciñal O ROSARIO-INFERNIÑO queremos expresar noso pesar polo pasamento de SANTIAGO TORRENTE, vitima dunha enfermedade .

Lembraremos o seu compromiso e entrega como na sua ultima destacada actuación como portavoz da Plataforma pola verdade da fragata Extremadura e cabo Gago da cal esta asociación forma parte.

Noso pésame a súa viuva, fillos e a súa irmá, Luz Marina, compañeira e unha das valentes voceiras do Comité de Emerxencia contra a Planta de Gas.

A desapareción de SANTIAGO TORRENTE significa unha perda irreparable pero seu exemplo e reivindicación perdurará na nosa memoria.

Ferrol a 29 de Marzo de 2009

asdo. Xosé M. Sanxoán - Secretario
asdo. Ana J. López - Presidenta

ASOCIACION VECIÑAL O ROSARIO- INFERNIÑO
CIF-G70006473
avvorosario@gmail.com
orosario-inferninho.blogspot.com
_____________

En recordo de Santiago Torrente
Comité Cidadán de Emerxencia
-comitecidadan@gmail.com-
29 de Marzo de 2009 18:12

Este Comité Cidadán de Emerxencia, lamenta o falecemento de Santiago Torrente López, amigo e compañeiro cunha intensa dedicación á actividade política e sindical, desde a etapa predemocrática, a través da súa militancia no Partido Comunista e en Comisións Obreiras e posteriormente en postos de responsabilidade no Comité de Empresa de Bazán.

A súa sensibilidade e compromiso social ocupáballe actualmente en coordinar, con empeño e eficacia, a Plataforma de Apoio ao Cabo Gago.

Á súa familia e amigos, e de modo especial á súa esposa e á súa irmá Luz Mariña, compañeira nos labores deste CCE, a nosa solidariedade e o noso profundo sentimento

--
Comité Cidadán de Emerxencia
para a Ría de Ferrol
comitecidadan@gmail.com
http://comitecidadan.org
_____________

Inmemoriam
Grazas Santiago Torrente !

É fácil atopar as palabras para eloxiar o traballo dun home loitador e humano como era Santiago Torrente. Pero é difícil atopar as palabras para describir tanto dor que nos produce a perda de alguén cun espírito humano fóra do normal.

Non seriamos humanos, senón recoñecésemos a gran Humanidade de Torrente.

A súa entrega incondicional cara aos seus, a súa muller, os seus fillos e os seus netos, non lle impediron sacar toda a súa Forza e Honra para pelexar pola Inxustiza deste mundo.

É inxusto que se marchou un home de tan gran corazón, pero a bondade nesta vida non nos fai inmortais. Por iso baixo estas palabras desexo arroupar á súa familia, para que non decaigan no desánimo, senón ao contrario, sentan orgullosos do gran home que foi Santiago Torrente.

E que os ferroláns tan dados a homenaxear a xente de alta alcurnia, se baixen dos seus pedestais e saiban recoñecer o labor dun gran traballador e entusiasta dos dereitos do humanos neste país.

No meu caso, O Caso do Cabo Gago, Torrente entregouse en Corpo e Alma para loitar contra a inxustiza que estabamos vivindo, foi en boa parte o artífice de facerlle chegar a Ferrolterra esa indignación polo que estaba acontecendo.

Agora tod@s debémosllo, debémoslle agradecemento, un

¡Até Sempre Compañeiro! ¡Nunca Che Esqueceremos!

Grazas pola Túa loita con Forza e Honestidade. Grazas Santiago Torrente.
_____________

Plataforma pola Verdade, herdeira da Plataforma Cidadá de Apoio ao cabo Gago.

• Pola memoria do Mariñeiro de Máquinas Erik Noval Gómez
• Pola memoria do cabo Primewiro de Máquinas Javier Pérez Castrillón
• Polo esclarecimento de todo o acontecido o 19 de decembro de 2005, abordo da fragata "Extremadura", con resultado de morte de Erik e Javier
  

Web da Plataforma pola Verdade:
http://plataformaporlaverdad.blogspot.com/
__________________

Entre os días 28 de marzo e 4 de abril, mulleres e homes de todo o mundo imos estar nas rúas para facer unha protesta contra o capitalismo e a guerra e dicir que non imos pagar por unha crise que non é nosa. Convocada pola Asemblea dos Movementos Sociais, a semana de mobilización esta marcada por tres grandes momentos:

• 28 de marzo: mobilizacións ao redor do cume do Grupo dos 20 (ou G-20), formado por representantes dos bancos centrais e gobernos de 20 países que representan dous terzos do comercio e da populación mundial e máis do 90% do produto mundial bruto, e tamén o Banco Mundial e do Fondo Monetario Internacional (FMI). O G-20 vai reunirse en Londres (Reino Unido), no principio de abril.
  

• 30 de marzo: día de mobilización contra a guerra e a crise e de solidariedade co pobo palestino. Esta data marca o Día da Terra Palestina e recorda un das masacres levadas a cabo por Israel contra os palestinos (en Galilea, no 1976). Foi elixida para dar impulso a unha campaña de boicot, desinversiones e sancións (BDS) contra Israel.
  

• 4 de abril: día que marca o aniversario de 60 anos da Otan - Organización do Tratado do Atlántico Norte, alianza de cooperación militar formada por países da Europa e polos Estados Unidos. A Otan vaise a reunir nos días 3 e 4 de abril en Baden-Baden e Kehl, en Alemaña, e en Estrasburgo, en Francia.
  

En Europa, os movementos estarán concentrados especialmente nas accións de Londres e Estrasburgo. Xa hai diversas accións de rúa, como marchas, distribución de folletos, percorridas de bicicletas, marcadas nos países que seguen: Alemaña, Australia, Bélxica, Brasil, Canadá, Cataluña, España, Estados Unidos, Francia, Galiza, Grecia, Holanda (Países Baixos), India, Italia, Noruega, País Vasco, Paquistán, Québec, Kenia e Reino Unido (Escocia e Inglaterra).

Ao longo desta semana e principalmente nestas datas, os movementos van dicir que, para enfrontarse á crise que hoxe vivemos (alimentaria, financeira, económica, climática, enerxética, migratoria), é necesario chegar á raíz dos problemas e construír unha alternativa ao sistema capitalista e á dominación patriarcal.

Fronte ás falsas solucións presentadas por empresas, bancos e gobernos para saír da crise como despedimentos, privatizacións de servizos públicos, recursos naturais e enerxéticos, que non fan máis que socializar as perdas, os movementos vai situarse esixindo urxentes como:

• A nacionalización da banca sen indemnización e baixo control social
• Redución do tempo de traballo sen redución do salario
• Medidas para garantir a soberanía alimentaría e enerxética
• Pór fin ás guerras, retirar as tropas de ocupación e desmantelar as bases militares estranxeiras
• Recoñecer a soberanía e autonomía dos pobos, garantindo o dereito á autodeterminación
• Garantir o dereito á terra, territorio, traballo, educación e saúde para todas e todos
• Democratizar os medios de comunicación e de coñecemento

Facer clic para:

• Ler a íntegra da Declaración da Asemblea dos Movementos Sociais, realizada no FSM 2009 en Belém
• Ver máis informacións sobre algunhas das accións xa programadas
• Saber máis sobre a campaña BDS (Boicot, Desinversiones e Sancións)

A Marcha Mundial das Mulleres na Galiza:

www.feminismo.info

___________________

Enlace relacionasdo:

Colectivo Ártabra 21: Nace a Rede Anticapitalista Galega (Ra!) para transformar un sistema que está a esmagar a humanidade e o planeta: 28 de Marzo, mobilizacións na Galiza
_________________

Este día 26 o Parlamento Europeo aprobou o Informe Auken. sobre a desfeita urbanística en España. Entre outras medidas, o informe pide conxelar os fondos comunitarios a España si non se remata cos abusos urbanísticos. A resolución, elaborada pola deputada verde danesa Margrete Auken, pide suspender e revisar todos os novos planos urbanísticos que non respecten o medio ambiente así como anular os PXOMs e outras figuras de planexamento que non se axusten á lexislación comunitaria. O informe tamén denuncia que “todas as administracións –central, autonómicas e locais– son responsábeis dun modelo de desenvolvemento insustentábel, que tivo gravísimas consecuencias, ambientais, sociais e económicas”. Qué vai pasar coa moratoria dos 500m, que caduca en mes e medio e co Plano do Litoral en trámite? Que vai facer Feijoo co Plano Acuícola, o de Portos Deportivos, o "axente urbanizador"... diante deste demoledor informe europeo?

Por unha ampla maioría de 349 votos a favor, 110 en contra e 114 abstencións o P. E. aprobou un informe que contaba coa oposición de socialistas e populares españois, que non lograron convencer aos seus compañeir@s dotras nacionalidades para que votaran en contra. É a terceira vez que o Parlamento Europeo denuncia os abusos urbanísticos en España nesta lexislatura (decembro de 2005 e xuño de 2007).

Socialistas e populares españois presentaran resolucións alternativas para suavizar o informe, pero foron rexeitadas: a do PP por 393 votos en contra e 126 a favor, e a do PSOE por 436 votos en contra e 72 a favor.

O Parlamento Europeo censura que algunhas urbanizacións construíronse en zonas protexidas pola Rede Natura 2000 e denuncian a falla dunha aplicación axeitada e coerente da lexislación ambiental, causa de moitos abusos urbanísticos. [Foto: Protesta en Valdoviño contra unha urbanización] Todo isto, xunto coa “laxitude” nos procedementos xudiciais, “xerou unha corrupción endémica”. O informe critica ademáis que as autoridades xudiciais españolas “non están debidamente preparadas” para tratar casos de abusos urbanísticos, tramítanos con demasiada lentitude e que “as sentenzas ditadas en moitos casos non poden executarse de forma que compensen ás vítimas dos abusos”. “Isto reforza a impresión, sobre a falla de actuación e parcialidade da xustiza española”, di o texto.

[O monstro de Toralla na ría de Vigo] Para solucionar estes problemas, o P. E. “pide ás autoridades españolas que deroguen todas as figuras legais que favorecen a especulación, como o axente urbanizador”. Tamén insta a revisar “urxentemente” e modificar a Lei de Costas “a fin de protexer os dereitos dos propietarios de vivendas e pequenas parcelas que non teñen impacto negativo sobre o medio costeiro”.


PROPOSTAS DE ADEGA EN URBANISMO E LITORAL

URBANISMO

• Dotar de contido e medidas ás DOT (Directrices de Ordenamento do Territorio) para que sexan a referenza vinculante de todos os Planos Sectoriais (Eólico, Hidroeléctrico, de Transportes, do Litoral, de Vivenda, etc.)
  

• Paralizar e revisar os Planos Sectoriais en vigor ou en tramitación para adatalos ás DOT.
  

• Modificar a Lei de Ordenación do Territorio e a Lei de Ordenación Urbanística de Galiza, para entre outras medidas, limitar as novas urbanizacións, consolidar a franxa de protección do litoral e das chairas de inundación dos ríos, restrinxir a figura do “axente urbanizador” e limitar usos autorizábeis en solos de especial protección.
  

• Penalizar fiscamente ás vivendas baleiras e segundas residencias e incentivar a rehabilitación fronte á obra nova, con especial atención aos núcleos históricos e á recuperación das fachadas marítimas.
  

• Potenciar as Normas do Hábitat e a construción ecoeficiente.

LITORAL

• Lei do Litoral de Galiza que garanta a protección e conservación da costa fronte aos efectos do cambio climático (suba do nível do mar, perda de biodiversidade, menor produtividade biolóxica...).
  

• Ampliación da moratoria urbanística dos 500m mentres non se aprobe o Plano do Litoral.
  

• Plano de Ordenación do Litoral elaborado con criterios de sustentabilidade que permita unha xestión integrada deste espazo e delimite os usos compatíbeis coa conservación da costa.
  

• Derogación do Plano Acuícola e aposta pola a recuperación da pesca artesanal, o marisqueo e a acuicultura a flote, así como pola multifuncionalidade da pesca (turismo, patrimonio, cultura, etc.)
  

• Revisión da Lei de Defensa das Rías para incorporar novos espazos, prohibir actividades potencialmente contaminantes, ampliar os parámetros de calidade das augas e garantir o saneamento integral das rías.
  

• Ampliar a rede de Áreas Mariñas Protexidas e promover a declaración de Reservas da Biosfera para as rías galegas.
  

• Desmantelamento de ENCE-ELNOSA e dos depósitos do Ferrazo antes do remate da lexislatura.
  

• Máis dotación de medios para a loita contra a contaminación mariña, con bases loxísticas e dotacións nas zonas máis sensíbeis e de maior risco.

Delegación de ADEGA - Trasancos
Centro Cívico de Caranza [na nosa delegacion], Avda Castelao s/n. Ferrol
Noso Apdo Correos 481 . 15480 Ferrol

Telefones:
Nés - 649779774
Suso L Piñeiro - 639288263
Antonio 625878352
Antón Muñiz 663304110

Na web de ADEGA, mais información da nosa Delegación:
Web de Adega - Trasancos
__________

Enlaces relacionados de interese:

• "Informe Auken" : INFORME sobre o impacto da urbanización extensiva no Estado Español, nos dereitos individuais dos cidadáns europeos, o medio ambiente e a aplicación do Dereito comunitario, con fundamento en determinadas peticións recibidas - (2008/2248(INI)) Comisión de Peticións - Ponente: Margrete Auken
  

• Pode-se baixar o texto do "Informe Auken" -revisado 20.02.2009- nos arquivos do Colectivo Ártabra 21 en formato -pdf- [Baixar]
  

• Dereito de Petición na Unión Europea
  

• Colectivo Ártabra 21: O "Informe Auken", un demoledor documento contra o urbanismo salvaxe no Estado Español, aprobado o 11 de febreiro polo Comité de Peticións da UE
  

• Arquivos Ártabros: "Por unha democracia do territorio", Manifesto da Coordinadora Cidadá en Defensa do Territorio
  

• Comunicado de prensa tras a aprobación na Comisión de Peticións (11.2.2009)
  

• Resolución do Parlamento Europeo sobre as alegacións de aplicación abusiva da Lei Reguladora da Actividade Urbanística (LRAU) eas súas repercusións para as cidadás e cidadáns europeos (13.12.2005)
  

• Resolución do Parlamento Europeo sobre os resultados da misión de investigación nas comunidades autónomas de Andalucía, Comunidade Valenciana e Comunidade de Madrid, no nome da Comisión de Peticións (21.06.2007)
  

• Documento de traball sobre a visita a Madrid, Valencia e Andalucía. 27.2 – 3.3.2007 (terceira misión de investigación a España sobre a “urbanización extensiva”)
  

• O debate e ol voto en comisión parlamentaria poden seguirse desde a Biblioteca Multimedia
  

• Informe Auken


• Colectivo Ártabra 21: O Parlamento Europeo aproba o "Informe Auken": A Eurocámara critica os abusos urbanísticos no Estado Español e pide que se indemnice ás vítimas
  

_____________

Por Amy Goodman
25 de Marzo de 2009

Fai vinte anos, o buque petroleiro Exxon Valdez derramou polo menos 11 millóns de galóns de petróleo nas prístinas augas de Prince William Sound, en Alaska. As consecuencias do derrame foron desastrosas e continúano sendo ao día de hoxe. O incidente tivo un gran impacto no medio ambiente e a economía. En lugar de consideralo simplemente como un caso de contaminación, Riki Ott cre que o desastre do Exxon Valdez é unha ameaza fundamental para a democracia estadounidense.

Ott, unha toxicóloga mariña e pescadora comercial de salmón, oriúnda de Cordova, Alaska, comeza o seu libro sobre o desastre, "Not One Drop" (Nin unha pinga), cunha cita de Albert Einstein: "Ningún problema pode ser solucionado co mesmo nivel de conciencia que o xerou".

O masivo derrame estendeuse 1.900 quilómetros desde o lugar do accidente, e cubriu 5.150 quilómetros de costa e un área de 25.900 quilómetros cadrados en total. O 24 de marzo de 1989, Ott, que formaba parte do Consello Directivo do Sindicato de Pescadores do Distrito de Cordova, estaba inspeccionando a escena desde o aire: "Era unha escena surreal. Era simplemente marabilloso, marzo, o amencer, as montañas de cor rosada, brillando coa luz do sol. E de súpeto, chegamos ao lugar onde estaba a cuberta vermella do buque petroleiro, que é do longo de tres canchas de fútbol; a auga mansa, de cor azul profundo; e esta mancha negra, como de tinta, que se estendía coa marea".

A noticia do derrame coñeceuse en todo o mundo, e moita xente achegouse a Valdez, Alaska para empezar a limpeza. A vida mariña quedou devastada. Ott di que ata medio millón de paxaros mariños morreron, ademais de 5.000 nutrias mariñas, 300 ou máis focas de Groenlandia e millóns de salmóns novos, ovos de peixes e peixes novos. A morte dos ovos de peixes provocou un impacto de longo prazo, aínda que retardado, na pesca de arenque e salmón en Prince William Sound. En 1993, a industria pesqueira estaba en quebra. As familias perderon o seu sustento logo de pedir grandes préstamos para comprar botes e permisos de pesca custosos. Aínda que a pesca de salmón mellorou, os arenques nunca volveron.

Esta situación económica desfavorable é unha das bases da acción legal contra ExxonMobil, a maior empresa petroleira do mundo. O complexo litixio prolongouse durante dúas décadas, e ExxonMobil está gañando. Hai 22.000 actores que demandan a ExxonMobil. Un xurado outorgoulle unha indemnización de 5.000 millóns de dólares aos demandantes por danos e prexuízos, que equivale ao que eran, naquel momento, as ganancias anuais de Exxon. Esta cifra foi reducida á metade por un Tribunal Federal de Apelacións, e foi reducida finalmente a apenas pouco máis de 500 millóns de dólares pola Corte Suprema. Ao longo dos 20 anos de batallas xudiciais, 6.000 dos demandantes orixinais morreron. ExxonMobil, coas súas millonarias ganancias anuais e exércitos de avogados, pode facer que o caso de Valdez permaneza nos tribunais durante décadas, mentres os pescadores comerciais damnificados van morrendo da pouco.

O poder de ExxonMobil para librar unha batalla contra decenas de miles de cidadáns fixo que Ott unísese ao crecente número de activistas que quere pór ás empresas no seu lugar, quitándolles o seu status xurídico de "persoa". Unha decisión da Corte Suprema de Estados Unidos do século XIX deulle ás empresas o status de "persoas", brindándolles o acceso a proteccións amparadas pola Carta de Dereitos. Ironicamente, este dereito xorde da "Cláusula de Protección Igualitaria" da 14ª Emenda, adoptada para protexer aos escravos liberados das opresivas leis estatais logo da Guerra Civil. Historicamente, as empresas eran habilitadas polos estados para realizar as súas actividades. Os estados podían revogar o permiso dunha empresa se esta inclumplía a lei ou actuaba por encima da súa habilitación.

Ricki Ott díxome: "Durante os primeiros corenta anos logo da aprobación de devandita lei, presentáronse 307 demandas, dezanove por parte de afroestadounidenses, o resto por empresas. E nese momento, cando a Décimocuarta Emenda aprobouse para as empresas, xurdiu isto que se chama persoa empresarial. E a persoa empresarial, aos ollos da lei, pode ter acceso a dereitos, dereitos humanos, á Carta de Dereitos, a proteccións constitucionais. Iso está mal. A palabra -empresa- nunca aparece na Constitución nin na Carta de Dereitos. Así é como perdemos a liberdade de expresión. Aínda temos, como pobo, a Primeira Emenda, pero tamén a teñen as empresas".

Considérase que a "liberdade de expresión" das empresas inclúe realizar contribucións a campañas políticas e facer lobby no Congreso. As persoas que inclumplen a lei poden ser encerradas; cando unha empresa incumpre a lei - aínda que cometa un delito doloso, provocando a morte - as consecuencias non adoitan ser máis que unha multa, que a empresa pode cancelar mediante o pago de impostos. Como expresa Ott: "Se a lei coñecida como -a terceira é a vencida- pode pór a alguén preso para sempre, por que non sucede o mesmo coas empresas?" A chamada reforma "tort" do dereito estadounidense está erosionando a capacidade dos individuos de demandar ás empresas e a capacidade dos tribunais de valuar os danos e prexuízos, de modo tal que disuadiría ás empresas de cometer actos ilícitos.

Ott, xunto con outras persoas, redactaron unha "28a Emenda" da Constitución que lles quitaría o status de "persoa" ás empresas, someténdoas á mesma supervisión que existía nos primeiros 100 anos de historia de Estados Unidos.

Coa actual crise económica mundial e a crecente indignación pública polos excesos dos executivos de AIG e doutros beneficiarios do rescate financeiro, agora podería ser o momento de ampliar o compromiso público para terminar co desequilibrio de poder existente entre a xente e as empresas que ha socavado a democracia.

_____

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

Amy Goodman é presentadora de "Democracy Now!", un noticiero internacional diario dunha hora de duración que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. En 2008 foi distinguida co "Right Livelihood Award", tamén coñecido como o "Premio Nobel Alternativo", outorgado no Parlamento Sueco en decembro.

© 2009 Amy Goodman

Texto en inglés traducido por Laura Perez e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Democracy Now!
http://www.democracynow.org/
Democracia Xa!
Difundindo Democracy Now! desde Galiza
http://democracia-xa.blogspot.com/

______________
Enlace relacionado:

Obama enfróntase a outro 'Exxon Valdez': Vinte anos despois da vertedura, EEUU cuéstionase a herdanza de Bush, que abriu Alaska á explotación petrolífera [Público - Edición de 28.03.2009]
__________________

Rádio FilispiM 93.9FM
-filispina@gmail.com-
27 de março de 2009 20:49

1ª Nota de prensa.
VI Festival CONSPIRANDO por unha radio libre.
Organiza: Colectivo Opaíí!!! – Ferrol
Data: xoves 9 de abril de 2009
Lugar: Pista polideportiva da praza do Inferniño – Ferrol.

ACTIVIDADES PROGRAMADAS:

Feira de Colectivos:
A partir das 5:00 h. do serán.

Grupos de base inscritos até o momento:

• Rede Ferrol Troca
• Lena ONG
• Libera ONG
• Fuco Buxán
• Ateneo Ferrolán
• Comité Cidadán Emerxencia para a Ría Ferrol
• Ateneo Ferrolán
• El Militante
• Espazo Libertario
• Fundaçom Artábria
• Briga
• Massa Crítica, que ademáis de ter o seu posto na Feira convocan unha “bicicletada”aberta a tod@s @s afeccionad@s que partirá baixo da carpa do Conspirando ás 20:00 h. , en punto, para dar unha volta por Ferrol.
• Colectivo Opaii! – Rádio Filispim
• Ademáis, o Colectivo de Uruguay@s en Ferrol instalarán un “tanque” donde asarán toneladas de chourizos.

Festival de música:

A partir das 22:00 h, coa actuación de:

• Retobato (Punk Rock) – Ferrol - Máis info en: http://www.myspace.com/retobato


• Roger de Flor e amigos (Pop-Swing) – Fene - Máis info en: http://www.myspace.com/rogerdeflor


• Sacha na Horta (Fusión) – Compostela - Mais info en: http://www.myspace.com/sachanahorta

Programa de radio especial:

Dende o estudio de Rádio Filispim, 93.9 FM, programa especial coas voces dos protagonistas, durante e tarde noite do xoves 9 de abril.

Todos os actos na praza do Inferniño levaranse ao cabo baixo unha carpa, sendo a entrada aos mesmos de balde.


Colaboran na realización do VI CONSPIRANDO:

• Ateneo Ferrolán.
• Asociación Castelo de Moeche.
• Colectivo Fervesteiro.
• Concellaría de Cultura – Ferrol

Grazas pola difusión deste evento.

Rádio FilispiM, 93.9 FM
A rádio livre e comunitária da Terra de Trasancos emitindo dende Ferrol
http://www.opaii.blogspot.com
___________________

Ateneo Ferrolán
secretaria@ateneoferrolan.org-
27 de março de 2009 20:52

Enviamos un adianto da nosa programación cultural do mes de abril.
Grazas por axudarnos a difundila.

PROGRAMACION ABRIL 2009 NO ATENEO FERROLAN


Venres día 3 de abril ás 20 horas.

Concerto de guitarra de Alba López Sánchez

Obras de Narváez, Giuliani, Turina, Gerhard, Falla e Sainz de la Maza.

Biografía

Alba López Sánchez (Ferrol, 1981) finaliza grao medio Loxse no Conservatorio Oficial de Música de Ferrol en xuño de 2001 na especialidade de guitarra clásica, baixo a dirección de Iago Reigosa. En setembro do mesmo ano comeza os seus estudios de grao superior no COSMAC con Antonio Rocha e Rodolfo García remando en xuño de 2005. Prosegue o estudio de interpretación guitarrística co concertista Ramón Carnota e en 2007 trasládase ao Conservatorium van Amsterdam para estudar con Lex Einsedhart un máster en interpretación.

Perfecciona os seus estudos cos guitarristas Margarita Escarpa, Miguel Trápaga, Ana Jenaro, Gerardo Arriaga, Miguel Ángel Jiménez Arnaiz, Zoran Dukic, Carles Trepat, Alberto Ponce, David Russell, Alex Garrobé, Marco Socías e Ricardo Gallén, e cos compositores Jorge Cardoso e José Manuel Fernández.

Como solista participa na II, III e IV Mostra de Xoves Intérpretes de Vilagarcía de Arousa" (2003, 2004 e 2006) e no Concerto Homenaxe á premio nacional de poesía Julia Uceda en Ferrol, (novembro de 2003). En música de cámara destaca o dúo coa soprano Patricia Rodríguez Rico e o trío de guitarras Banora cos que ofreceu varios concertos en localidades coma Ferrol, Vilagarcía de Arousa ou Laracha, así coma concertos didácticos en institutos de educación secundaria. En maio de 2008 é invitada a tocar no Ateneu Tatarasi en Iasi, Romania e logo actúa en Amsterdam e no mes de xuño na Gallery Chief and Spirits na Haya.

Destaca tamén a súa participación no proxecto audiovisual "Mulheres na mitología" (concello de Fene, marzo de 2001) e no concerto "Mulheres a un tempo, tempo de mulheres" do concello de Ferrol en decembro de 2000.

En canto a outras músicas foi integrante do grupo de folk- fusión Sexfolia durante toda a súa traxectoria, formación coa que participa en máis de trinta festivais entre os anos 1999 e 2002. Logo pasa a formar parte de formación galaico-portuguesa A Quadrilha da Marola, coa que se sube aos escenarios nos anos 2003 e 2004.

No ámbito compositivo destaca a composición de Panxea para soprano, guitarra clásica, piano e percusión, encargada para o espectáculo multiartístico A fuxida do pensamento da Universidade de A Coruña, estreada en abril de 2004 no campus de Ferrol.


DEBATES ABRIL

Sábado día 4 de abril as 20 horas

CONFERENCIA:

"As eleccións galegas de 2009: unha análise sociolóxica do seu significado político" , por Fermín Bouza

Fermín Bouza (Santiago de Compostela, 1946), Catedrático de Socioloxía (Opinión Pública) na Facultade de Ciencias da Información da Universidade Complutense de Madrid. Traballa sobre Opinión Pública, Comunicación Política e Socioloxía Electoral. E membro fundador de ACOP (Asociación de Comunicación Política) e forma parte da súa directiva. Tamén escribe textos literarios, particularmente en galego (o libro de poemas Labirinto de Inverno, en galego, foi Premio da Crítica Española). Publicou libros e artigos da súa especialidade (ver páxina de publicacións accesibles) e colabora en diversos medios sobre eses mesmos temas. Vive en Madrid desde 1969, onde chegou escapando da policía para evitar a deportación.

Podedes visitar o seu blog:

http://votoconbotas.trincheradigital.com/


Martes día 14 de abril as 20 horas

CHARLA - COLOQUIO:

"Ferrol na Segunda República” , participan:

• ELISEO FERNANDEZ
• XOSE MANUEL SUAREZ

Organizan: MEMORIA HISTÓRICA DEMOCRÁTICA e ATENEO FERROLÁN


MARTES DE CINE NO ATENEO FERROLÁN

CICLO CINEMA DIXITAIS

Cinemas Dixitais, unha rede de exhibición alternativa. Este proxecto encamíñase a facer difusión de obras audiovisuais non comerciais ao longo da xeografía galega a través da súa exhibición dixital, á maneira do cinema tradicional, en teatros, auditorios, casas de cultura ou salóns de actos de diferentes vilas.

Axencia Audiovisual Galega, Dirección Xeral de Creación e Difusión Cultural da Consellería de Cultura e Deportes da Xunta de Galicia.

As proxeccións serán os MARTES ás 19:00hs. (salvo o día 14 que sera as 18 h.) no Salón de Actos do Ateneo Ferrolán. (entrada é de balde)

CICLO ABRIL: CICLO TELEFILMES

Tras uns comezos dubitativos a televisión estableceuse como unha forma popular de ocio logo da Segunda Guerra Mundial, sobre todo nos Estados Unidos de América. A súa aceptación inmediata e xeneralizada debeuse a unha serie de factores entre os que cómpre salientar o desenvolvemento dunha incipiente sociedade do benestar que se iría construíndo nas décadas seguintes. O carácter conservador da sociedade norteamericana fai que a televisión sexa un factor de esparexemento, xa que une a toda a familia arredor dela sen necesidade de se desprazar en busca doutros divertimentos. A televisión é imaxe e son, coma o cine, mais o seu maior aliciente era que se podía gozar desde a casa e, aínda por riba, de balde.

7 ABRIL: A ATLÁNTIDA (2005)

Directora: Belén Macías
Guión: Belén Macías, Teresa Vilardell, Maite Carranza Productor/a: José María Puigvert
Produción executiva: André Barbé Riesco, Jaume Santacana Compositor/a música: Xavier Capellas
Director de fotografía: Xavier Gil
Director de arte: Curru Garabal
Montaxe: Koldo Idígoras Xefe/a
Son: Pepe Cáceres Script: Encarna Alonso Sánchez
Maquillaxe/ perruquería: Raquel Fidalgo Fernández, Estefania Bello Martínez
Protagonistas: Nancho Novo, Manuel Lozano Obispo, Mercé Pons, Ana Wagener
Reparto: Pedro Alonso, Antonio Durán ´Morris´, Isabel Vazquez de Toro, Uxia Blanco Iglesias, Sara Casasnovas Pumar, Pilar Pereira, Carlos Pereira Costa, Anxo Carbajal González, Mariana Expósito Castaño
Argumento: A historia desta TV Movie xira en torno á protagonista, Victoria, que acaba de saber que lle queda pouco tempo de vida e a súa preocupación agora e arreglar o futuro do seu fillo adolescente, Mauro. Victoria, despois de moitos anos de non querer saber nada de Salinas, o seu ex marido e pai de Mauro, ponse en contacto con él para vender unha casa que teñen en común, a Atlántida, a fin de que o seu fillo poida contar nun futuro cun patrimonio. Salinas, un coñecido músico que vive nesta casa situada en Galicia, négase a vendela a pesares de ter problemas económicos, e suxire que Mauro vaia a vivir con él. Victoria, que non se fía cre, con razón, que Salinas só quere aproveitarse do seu fillo. Salinas inicia furtivamente un achegamento a Mauro. Victoria xa non pode esconder ó seu fillo o seu delicado estado de saúde, pero Mauro sinte terror ante algo (a morte da súa nai) que lle desconcerta. E refúxiase máis na interesada protección do seu pai. As relacións de Mauro coa súa nai vanse estropeando. Mauro, sen que a súa nai o saiba, diríxese á Coruña para asistir ó concerto de presentación do novo disco do seu pai, e alí descubre as súas mentiras. Victoria viaxa a A Coruña pero cando chega, Mauro desapareceu. Despois de moitos anos ela e Salinas, no entorno da casa que lles foi común, pasan contas do seu pasado. Cando Mauro aparece as augas están máis tranquilas entre os seus pais. Pai e fillo pactan que haxa armonía, que Victoria teña os derradeiros meses de vida en paz.

14 ABRIL: AUTOPSIA (2005)

Director/a: Milagros Bará Viñas
Guión: Milagros Bará Viñas Productor/a: Javier Valiño Vázquez Compositor/a música: Nani García Silva Director/a -Xefe de produción: Miguel Asensio Llamas Montaxe: Diego Macho Gómez, David Teijeiro Nouche Xefe/a Son: Alberto Beade Ríos Eléctrico: Alberto Diaz Blanco´Bertitxi´ Mestre de armas: Jesús Gómez Lesta
Equipo artístico
Protagonistas: Jesús Cabrero
Reparto: Luis Zahera, Isabel Blanco Picallo, Santi Prego Cabeza, Lino Braxe Mandiá, María Blanco-Fafián, Antonio Mourelos Vázquez, Roberto Leal Jiménez, Luisa Martínez, Abelardo Gabriel, Anxo Carbajal González
Argumento:Daniel Casares é un mozo xornalista que se ve arrastrado inicialmente a aceptar un novo posto por indicación do seu xefe, e casualmente relaciona dous casos de asasinato sen resolver. O contacto con Amanda, a atractiva irmán dunha das víctimas, involucrarao máis na investigación. Con axuda do forense chegará ata os verdadeiros asasinos.

21 ABRIL: O PARTIDO (2006)

Director/a: Juan Calvo
Guión: Xosé Antón Moure Ferreiro, Denis López Horro, Juan Calvo Productor/a: Borja Pena Auge, Emma Lustres Gómez Director/a de fotografía: Ricky R. Morgade Director/a de arte: Alexandra Fernández Carnero Director/a -Xefe de produción: Borja Pena Auge Montaxe: Rita Romero García
Xefe/a Son: Xavi Mas Atrezzo: Ramón Rubira López Axudante de produción: Martin Ramudo Prieto Eléctrico: Alberto Diaz Blanco´Bertitxi´
Equipo artístico
Protagonistas: Antonio Durán ´Morris´, Carlos Blanco Vila, Antonio Dechent
Reparto: Carlos Sante Varela, Tacho González, Dario Loureiro, Manuel Manquiña, Pepo Suevos Otero, Roberto Leal Jiménez, Carlos Pereira Costa, José Luís López Fernandez “Sacha”
Argumento: Unha fábrica do sector da metalurxia en problemas sufre un cambio importante cando a merca unha firma internacional americana. A situación vai a peor e xurde a idea de organizar un partido de confraternización. Mais esta iniciativa acaba sendo una batalla campal entre directivos e traballadores.
Observacións: Este proxecto contou ademais cunha subvención de 10.320 euros ao desenvolvemento de proxectos na Convocatoria de 2003. Premio Mellor película para televisión outorgado pola Academia española de Televisión no 2007

28 ABRIL: SECUESTRADOS EN XEORXIA (2001)

Director: Gustavo Balza Gámez
Guión: Ramón Campos Saez, Xosé Morais Rodríguez
Productor: Antón Rodriguez Reixa
Produción executiva: David Martínez Vázquez
Director de fotografía: Suso Bello Giz
Directora de arte: Alexandra Fernández Carnero
Directora -Xefa de produción: María Liaño Español
Montaxe: Toño López Ríos
Xefe de Son: José Manuel Sospedra
Axudante de dirección: José Manuel Quiroga Rodríguez
Script: Ana Monteagudo Rúa
Efectos especiais: Ricardo Spencer Hartman Atrezzo: Ramón Rubira López
Axudante de produción: Xabier Eirís Rodríguez, Javier García Cea, Pablo Atienza Taurá, Quique Batet Franco
Axudante de cámara: José Juan Morgade López Eléctrico: Alberto Diaz Blanco´Bertitxi´
Foto fixa: Jorge Barreiro Mestre de armas: Jesús Gómez Lesta
Equipo artístico
Protagonistas: Chete Lera, Carlos Blanco Vila
Reparto: Beatriz Santana Dopeso, Celso Bugallo Aguiar, Miguel De Lira, Santi Prego Cabeza, Gonzalo Uriarte Martín, Alvaro Rodriguez Guevara, Monti Castiñeiras Rodríguez, Roberto ´Luna´ Sánchez, Antonio Mourelos Vázquez, Manuel Botana, Paco Campos Rodríguez, Carolina Vázquez Diéguez, Anxo Carbajal González
Argumento: Francisco Rodríguez e José Manuel Clavijo, dous empresarios españois, viaxan a Xeorxia coa intención de realiza-lo que en aparencia é un excelente negocio: comprar alí unha xoia que en España revenderán a un prezo alto. O intermediario do negocio é Carlos, socio de Francisco en Xeorxia. Pero as cousas non saen como esperaban : Carlos, necesitado de cartos, ten pensado un negocio moi distinto.
A Francisco e a José Manuel secuéstranos un grupo de guerrilleiros que, en realidade, son cómplices de Carlos, que pretende levar unha parte do rescate que pagarán as familias dos secuestrados. Ambos pasarán un ano de calvario, arrastrados dun zulo para outro polos secustradores e tratados coma animais.
Entrementres, en Madrid, Rosa e Helena – as mulleres dos secuestrados – intentan logra-la liberación dos seus maridos por tódolos medios diplomáticos posibles… Ata que non queda outro remedio que ir a Xeorxia e paga-lo rescate que esixen os secuestradores.


CONCERTOS NO ATENEO

Sábado día 25 de abril ás 20 horas

CONCERTO DA BANDA DE ROCK “96 GRADOS”, inmersos na promoción do seu primeiro traballo discográfico "MAÑANA SALE EL SOL" que pódese escoitar en www.96grados.es , ademais de presentar o disco reforzan o concerto con clasicos como: eric clapton, pink floyd, police, supertramp, etc, en formato acustico.


EXPOSICIÓNS ABRIL

EXPOSICIÓN COLECTIVA PINTURA: KALU, CHAPELA, FREIRE, A. SHECK, TENREIRO, M. ÁLVAREZ.

Do día 16 ao 29 de abril
___

Ateneo Ferrolán
Fundado en 1879
“Un Lugar de Encontro para a Cultura”
http:// www.ateneoferrolan.org
e-mail: a_ferrol@teleline.es Telf.: +34 981 357 970 Fax: 981 354 098
Dirección Postal: Rúa Magdalena 202-204, 1º.CP.15402 - FERROL (A Coruña)
Apdo. Correos: 303
____________

Rettet dean Regenwald e.V.
-info@regenwald.org-
27 de março de 2009 18:16


A administración do presidente Obama debe centrar as súas políticas climáticas e enerxéticas na redución do consumo. En lugar diso, está promovendo a expansión dos agrocombustibles a gran escala, o que xa é causa de destrución de diversos ecosistemas, entre eles as últimas selvas tropicais.

Organizacións ambientais e sociais en Norteamérica piden que o goberno de Obama deteña o seu apoio financeiro e político á produción de agrocombustibles a gran escala, que se contradi coas súas intencións de deter o cambio climático e ameaza con causar máis fame, violacións de dereitos fundamentais, e degradación de chans e auga. En apoio das organizacións locais, vostede pode asinar unha carta dirixida ao presidente Obama e a súa administración que atopará en:

http://www.salvalaselva.org

Por favor, axude a difundir esta mensaxe entre aqueles que estean interesados.

Moitas grazas e un saúdo afectuoso

Guadalupe Rodríguez
Salva a Selva

http://www.salvalaselva.org
www.stop-agrocombustibles.nireblog.com

Berlin, Alemaña
Tel.: 49 (0)30- 51736879
______________

Grupo Diversidade Funcional Ferrol e comarcas ferrol comarcas
-diversidadefuncionalferrol@hotmail.com-
27 de Marzo de 2009 18:08

Adxuntamos programa, cartaz e inscripciones para poder asistir ás mesmas, tanto para as persoas interesadas como usuarias.


Mari Morado

ASOCIACIÓN GRUPO DIVERSIDADE FUNCIONAL FERROL E COMARCAS
C/Colon esq. Mendizabal B/4 P/5 Baixos 38-39 15406 Ferrol
Tlf: 981930544 e Fax: 981930544
diversidadefuncionalferrol@hotmail.com
grupominferrol@hotmail.com
______________

Xornadas acerca da Convención da ONU sobre os Dereitos das Persoas con Discapacidade

Os vindeiros 2 e 3 de abril a Asociación Asistencia Persoal para a Vida Independente, VIgalicia, organizará na Universidade da Coruña unhas Xornadas sobre a Convención das Nacións Unidas sobre os Dereitos das Persoas con discapacidade.

As citadas xornadas contarán coa presenza de destacados conferenciantes dende o eido académico, como Adela Rey ou José Antonio Seoane, entre outros.

Tamén estarán presentes algúns dos máis importantes expertos do Movemento de Vida Independente, como poden ser Alejandro Rodríguez Picavea ou José Antonio Nóvoa.

Este evento realizase como unha iniciativa conxunta de VIgalicia e da Universidade da Coruña. Para VIgalicia é importante que o sector universitario da cidade herculina tome parte na difusión da Convención e que faga partícipe da mesma ao resto da sociedade.

Estas xornadas forman parte dunha campaña de difusión da Convención iniciada o pasado mes de xaneiro en Santiago de Compostela e nas que se expuxeron algúns aspectos fundamentais deste tratado de dereito internacional como é o feito de que as persoas con diversidade funcional son suxeitos de dereito e non obxectos de políticas caritativas e que, polo tanto deben ter os mesmos dereitos, opcións e control sobre as súas vidas que os demais cidadáns.

A Convención Internacional sobre os Dereitos das Persoas con discapacidade aprobouse o 13 de decembro de 2006 pola Asemblea xeral das Nacións Unidas. Esta Convención é o resultado dun longo proceso, no que participaron varios actores e entre os que tiveron un papel destacado as organizacións de persoas con diversidade funcional e as súas familias.

Este novo instrumento supón importantes consecuencias para as persoas con diversidade funcional. Unha das principais será a "visibilidade" deste grupo cidadán dentro do sistema de protección dos dereitos humanos de Nacións Unidas, a asunción do fenómeno da diversidade funcional como unha cuestión de dereitos humanos, e poder contar cunha ferramenta xurídica vinculante á hora de facer valer os dereitos destas persoas.

O Estado español, asinou e ratificou a Convención da ONU e o seu Protocolo Facultativo, que abre unha nova vía de reclamación dos dereitos, entrando en vigor no noso país dende o pasado día 3 de maio de 2008. A partir desa data, a Convención pasa a formar parte do ordenamento xurídico español e é invocable ante as autoridades políticas, xudiciais e administrativas.

Por todo isto, invitámolos a acudir a estas Xornadas sobre a Convención das Nacións Unidas acerca dos Dereitos das Persoas con Discapacidade.

• Programa
• Inscricións
• Cartel

Organiza:

• Vigalicia

Colaboran:

• Universidade da Coruña
  
• Foro de Vida Independiente
  
• DerechosHumanosYa.org.

________________

eu-ferrolterra@esquerdaunida.org
27 de Marzo de 2009 14:59

Prezad@s amig@s: vaivos no arquivo o comunicado de prensa do Grupo Municipal de EU demandando unha campaña de limpeza de fachadas e de información e concienciación. Grazas pola atención prestada. Un saúdo, Ramiro Marier

Ferrol, venres 27 de marzo de 2009

• O GRUPO MUNICIPAL DE ESQUERDA UNIDA DEMANDA QUE SE REALICE UNHA CAMPAÑA MUNICIPAL DE LIMPEZA DE FACHADAS
• UNHA CIDADE QUE QUERE SER PATRIMONIO DA HUMANIDADE E DIVERSIFICAR O SEU TECIDO ECONÓMICO CO TURISMO ESIXE ESTA INICIATIVA MUNICIPAL, RECLAMOU A VOCEIRA DO GRUPO MUNICIPAL DE EU
  

O grupo Municipal de Esquerda Unida reclama do Goberno Municipal o lanzamento dunha campaña municipal intensiva de limpezas de fachadas, que permita recuperar a imaxe e atender o deber de conservación da nosa cidade. Campaña que tente facer cumprir a norma de disciplina urbanística, na que aténdese o deber de manter en condicións de seguridade, salubridade e ornato público as edificacións.

Unha cidade como Ferrol que aspira a ser declarada Patrimonio da Humanidade, e que ten no eido da promoción turística un rubro importante para conquerir unha adecuada diversificación das súas actividades económicas ten que ser especialmente coidadosa coa imaxe que como comunidade transmitimos aos visitantes.

Esquerda Unida entende que esta campaña debe ter dúas fases: unha primeira que comprenda ao conxunto de edificios municipais e públicos comezando polo concello. Nunha segunda fase se atenderá ao resto das edificacións privadas. Neste segundo momento cobra unha dimensión fundamental o lanzamento dunha campaña complementaria de información e concienciación cara á cidadanía. Nesta segunda fase, cando o propietario non atenda os seus deberes, Esquerda Unida sostén que terá o concello que atendelos de xeito subsidiario, segundo se recolle na norma.

Campaña de limpeza de fachadas que ten dúas facianas: limpeza e ornato, xunto co complemento indispensable dunha campaña de información e concienciación , que incida na necesidade e valor de manter coidadas as fachadas dos inmobles da nosa cidade.

O noso concello conta cunha máquina especial para a limpeza das fachadas, máquina que supuxo un desembolso oneroso para o noso concello e que ten que ser aproveitada e amortizada cun uso dilixente da mesma.
______________

Por Juan Torres López
28.03.2009

Fai un par de días informaba nesta web do chamado "tipo sintético" ao que prestan os bancos do que informa o Banco de España. Quedeime curto - hoxe leo o seguinte-:

"Segundo datos proporcionados polo Banco de España, os bancos, caixas de aforros, cooperativas e establecementos financeiros de crédito, estaban cobrabando unha media en xaneiro dun 11,55 por cento TAE pola concesión dun novo préstamo ao consumo, cando un ano antes pedían un 10,55% e en decembro un 10,99%. As entidades que máis encareceron este tipo de créditos son as caixas, xa que en xaneiro ofrecían créditos ao consumo a un 13,18% TAE (case dous puntos máis que en xaneiro de 2008), mentres que os bancos pedían un 11,58% TAE, fronte ao 10,67% dun ano antes" [ Fonte].

Os gobernos dan diñeiro á banca para que chegue aos empresarios e consumidores pero o pouco que chega faio con estas marxes impresionantes e o resto dedícano a tratar de salvar os seus balances. Estase producindo un desastre xigantesco provocado pola complicidade entre bancos e goberno. Para saír da crise, para evitar unha catástrofe de dimensións incalculables en países como España é preciso que os gobernos logren facer chegar o financiamento a empresas e consumidores directamente porque a banca está crebada e trágase todo. Cada día que pase é un paso adiante cara á depresión económica. Se os cidadáns non facemos oir a nosa voz e non presionamos a banca logrará que todo siga igual e afundirá definitivamente as economías.

http://juantorreslopez.com/
_______________

José Miguel Fernández Vázquez
-jmiguel_vazquez@hotmail.com-
26 de Marzo de 2009 16:59


Nace a Rede Anticapitalista Galega (Ra!) para transformar un sistema que está a esmagar a humanidade e o planeta

Diversos colectivos galegos e persoas a titulo individual únense para respostar a unha crise sistémica e dar alternativas de transformación dende unha óptica galega. O 28 de marzo terá lugar a presentación da Ra! en actos descentralizados por Galiza e nun acto central en Compostela (Praza do Toural, ás 12:00 horas) que resposta tamén ao cumio do G20 en Londres

En Lugo: Sábado, 28 de Marzo, ás 11:30 na Praza Maior. Realizarase unha concentración- teatralización na que se repartirá información sobre a RA!

O mundo enteiro está en crise, unha crise de dimensións múltiples. As solucións que impoñen dende o poder –máis libre comercio, cartos públicos para rescatar os bancos, o sector automobilístico e inmobiliario, máis oligopolios, máis transxénicos, etc.– tratan de agachar que a crise é produto do sistema capitalista, que só afondará os seus impactos sobre os pobos, as persoas e sobre o conxunto do planeta.

Para respostar a está situación no noso país nace a Rede Galega Anticapitalista, a Ra!, que este 28 de marzo, coincidindo coas mobilizacións globais contra o cume do G20 en Londres, fará a súa presentación pública en Compostela (Praza do Toural, ás 12:00 horas) e noutros lugares do páis. Para os colectivos da Ra! “A esquerda institucionalizada abandonou hai tempo os programas de transformación social. Somos os movementos sociais quen temos que reaxir diante da incertidume”.

A RA! manifesta deste xeito a súa diposición a artellarse con outras mobilizacións globais, como a que terá lugar ese mesmo día en contra da xuntanza do G-20 en Londres, baixo o lema, “Decídelle ao G-20 que primeiro é a xente”. O 17 de abril, Día Internacional da Loita Labrega e pola Soberanía Alimentar dos Pobos, desenvolveránse novas protestas orientadas a concienciar e informar á cidadanía e a presionar aos poderes políticos para que emprendan cambios reais. Este sistema non nos vale.

Quen forma a RA!

A RA! agromou en decembro de 2008 axudada polas reflexións do Foro Social Galego. Están integrados os seguintes colectivos: Altermundo, Amarante, A Baiuca Vermelha, Cemma, CGT-Pontevedra, CGT-Arousa, CIG-Servizos, Enxeñeiros Sen Fronteiras, A Gentalha do Pichel, Implicadas no Desenvolvemento, Médicos do Mundo, Marcha Mundial das Mulleres, Ospaaal, Foro de Inmigración, Panxea, Ais O Peto, Sindicato Labrego Galego, Sinerxia, Verdegaia, Véspera de Nada, Veterinarios sen Fronteiras, Whipala e A.C. Xermolos.

+INFORMACIÓN: A páxina web da Ra! está en proceso de creación. Para integrarse na rede abonda por agora enviar unha petición á listaxe: redeanticapitalista@altermundo.eu
_________________________

• Neste enlace pode-se baixar o Manifesto da Ra !
  

• Nestoutro pode-se baixar a Folla Informativa da Ra !

_____________________________

OUTROS ACTOS

CONCENTRACIÓN INFORMATIVA. Xoves 2 de Abril ás 20,00 horas. Praza da Peregrina. Pontevedra

CONCENTRACIÓN EN LUGO, SÁBADO 28 ÁS 11:30 NA PRAZA MAIOR: Sinerxia ONGD, Plataforma Alternativa e outros movementos sociais lucenses únense as accións descentralizadas contra o cumio do G-20 e, para iso, realizarase unha concentración- teatralización o día 28 na Praza Maior de Lugo, ás 11:30. Organizarase un acto de difusión da RA! e protesta contra o sistema xenocida que padecemos. Para iso, un grupo dunhas 15 persoas irán disfrazadas de Primeiros Ministros dos países que asistirán ao devandito cumio. Repartirase o manifesto da RA! e, sobre todo, interactuarase coa xente co fin de facer un acto impactante, tanto para a prensa como para os viandantes.

Ademais, a RA! apoiará ás mobilizacións que a PLATAFORMA CONTRA A GUERRA vai a levar adiante en Pontevedra coincidindo co aniversario da OTAN e apoiar os actos que a PLATAFORMA VECIÑ@S POLA TOLERANCIA van a levar este sábado pola tarde en PONTECALDELAS en defensa da familia xitana acosada.

A Ra! tamén manifesta o seu apoio á convocatoria estatal antitransxénicos de 18 de Abril para a que a PGA pon buses: http://www.galizasentransxenicos.org/?q=node/136

__________________________________

pili pilinha -pilicex@gmail.com-
26 de Marzo de 2009 21:14

As persoas que promovemos esta chamada queremos manifestar, perante as institucións de autogoberno e como aclaración perante a sociedade galega, o seguinte:

1.- O pobo galego ten dereito a que a súa lingua propia (orixinaria) sexa oficial a todos os efectos no seu ámbito territorial. As persoas usuarias do galego deben desfrutar no seu territorio do mesmo status legal que o castelán ten no seu.

2.- A situación do galego está moi lonxe de ser así. Non desfrutamos de dereitos lingüísticos plenos para desenvolver a nosa vida diaria con normalidade na nosa lingua na nosa terra. Son os falantes do galego os que resultan discriminados. É o galego o que corre perigo como idioma e os galego falantes os que non son debidamente respectados. Vivimos unha grande inxustiza que é a negación da igualdade e da verdadeira convivencia.

3.- Por iso, resulta realmente preocupante que, desde Madrid, con apoio de importantes medios de comunicación, haxa quen pretenda convencer á opinión pública de que o castelán corre perigo de desaparición e que os seus falantes son discriminados no noso país. Esta inversión da realidade ten como obxectivo que os falantes do galego non teñan dereitos lingüísticos e que os únicos deberes para as Administracións públicas se vinculen ao castelán.

4.- O verdadeiro problema non está na cooficialidade de idiomas como o galego, senón na actitude de quen nega a existencia de pobos e linguas diferentes no Estado español. Esta actitude si é a negación da convivencia e da igualdade. O proceso de normalización de usos do galego foi lento e, até hoxe, insuficiente para garantir o dereito a vivir nesta lingua. O que compre é respectar a legalidade vixente (Estatuto e Lei de Normalización Lingüística) e avanzar con cambios legais na dirección da igualdade e da convivencia. Xustamente a dirección contraria á proposta polos que pretenden a imposición do castelán como único idioma con dereitos e deberes para os cidadáns en todo o territorio do Estado.

5.-. Correspóndelle ao pobo galego, a través das súas institucións representantivas, definir a política lingüística acorde co criterio de cooficialidade e de lingua propia que mesmo o actual Estatuto recoñece para o noso idioma. Esperamos o compromiso das institucións de autogoberno na defensa da igualdade plena de dereitos para o galego e na aplicación de medidas a favor da normalización dos seus usos. Neste labor contarán sempre co noso apoio.

6.- Alertamos á sociedade galega para non se deixar confundir e instámola a cavilar sobre a verdadeira situación do galego no propio país.

Defendemos un dereito humano elemental que nos define, ademais, como pobo diferenciado. Debemos ser firmes rexeitando todo posicionamento que persiga recortar dereitos ou retroceder no cativo camiño andado tanto nas administracións públicas, como na vida social.
________________

Para asinar o Manifesto entra no enlace d'A Mesa: [Entrar]

Descarga o documento de recollida de sinaturas en formato -pdf-:

PDF

________________

Jose Alvarez
-josealvarezcster@gmail.com-
26 de Marzo de 2009 19:53

Video da presentazón da Marcha Mundial na Coruña.

Saúde.
Xosé Álvarez
http://josealvarez.wordpress.com/



______________

O venres 27 de marzo ás 20:00 horas., e con motivo da celebracion do Día Internacional do Teatro, teremos no Ateneo Ferrolán, a Nelson Quinteiro que ofrece un recital-monólogo baseado na voz.

Encadrado dentro da música tradicional fai unha reinterpretación intrahistórica sobre as letras do cancioneiro tradicional acompañadas de monólogos e xogos de interacción co público.

Cunha potencia de voz moi destacable e unha sólida actividade escénica e creativa, Nelson Quinteiro ofrece un concerto íntimo con músicas que van dende José Afonso e cantigas portuguesas a cantigas tradicionais que falan de conserveiras, de redeiras, de canteiros ou outros gremios da nosa tradición.

Musicalmente basease no sampleado de instrumentos e voces rítmicas e melódicas en directo mediante pedais de loops, delays e efectos sonoros, ademais de gravacións de sons artificiais.

Neste concerto amósase a verquente máis íntima e personal deste artista, que noutros eidos destaca como director de iniciativas como o Festival Galego de Cabaré ou da Compañía Femme Fatale.

+ Info en www.myspace.com/cantareiro

eu-ferrolterra@esquerdaunida.org
26 de março de 2009 13:35


Estimad@s amig@s: no arquivo vai un pronunciamento do Consello local de Esquerda Unida diante do tratamento difamatorio que o xornal da Voz de Galicia lle procura dada onte por Esquerda Unida en rolda de prensa. Grazas pola vosa atención. Asdo. Ricardo Ledo Suárez Secretario Organización Consello Local EU Ferrol

• ESQUERDA UNIDA DENUNCIA UN USO IRREGULAR DO APARCADOIRO DA PRAZA DE ARMAS
• "LA VOZ DE GALICIA" DIFAMA O QUEFACER PÚBLICO DE ESQUERDA UNIDA

O Grupo Municipal de Esquerda Unida denunciou onte, nunha rolda de prensa, a situación na que se atopa o aparcadoiro da Praza de Armas, que está a funcionar en mans do antigo concesionario sen contrato algún que o ampare, toda vez que a concesión por 50 anos extinguiuse e se lle aboou un importe de 2.411.173 euros do erario público.

A denuncia feita por Esquerda Unida se ampara nun informe elaborado pola Secretaría do Concello, que nese documento di de xeito literal:

... unha vez cumpridos todos os trámites para a extinción da concesión esta se extingue, incluído o aparcamento anterior, non obstante e mentres non se inicien as obras se poderá formalizar un contrato, non de concesión, pero sí de arrendamento en base a razóns de interese público co actual concesionario.

Contrato que cómpre dicilo na actualidade non existe, de xeito que a situación actual do aparcadoiro carece de amparo legal algún.

Esquerda Unida denuncia entón a situación de irregularidade na que se atopa a día de hoxe o aparcadoiro da Praza de Armas, sen contrato algún e cunha situación de facto que semella inaceptable. Tras pagarlle ao concesionario o rescate da concesión, o Goberno Municipal está a consentir esta situación, e a permitir que o antigo concesionario continúe a enriquecerse a costa da cidadanía.

A nosa organización entende inaceptable o tratamento que o xornal da Voz de Galicia lle procura á denuncia feita polo Grupo Municipal de Esquerda Unida, tratamento informativo no que se acusa á nosa organización de manipular o informe público elaborado pola Secretaría do Concello. O xornal di literalmente:

IU rompe su acercamiento al PSOE y manipula un informe técnico para criticar el proyecto de Armas

O tratamento difamatorio da Voz de Galicia obríganos a adoptar cantas medidas sexan necesarias para restaurar un tratamento obxectivo e veraz da noticia descuberta por Esquerda Unida. A nosa organización non vai deixar de facer notar de tódalas maneiras posibles que non se pode vulnerar a deontoloxía profesional de xeito impune como ten acontecido neste caso.

Nin se rompeu nada, nin por suposto houbo manipulación algunha do Informe elaborado pola Secretaría do Concello; informe onde queda recollido de xeito claro que non hai contrato vixente e que hai que formalizar un, como non deixa de aceptar nas súas declaracións o concelleiro de Facenda cando anuncia que o contrato que se vai facer será con carácter retroactivo.

Esquerda Unida fai un chamamento á cidadanía para que exprese a súa repulsa a un xeito de entender o xornalismo envilecedor e que conculca os principios de obxectividade e veracidade. Unha sociedade democrática necesita dun xornalismo afincado neses principios de obxectividade e veracidade, principios que basean todo quefacer ético.

Comunicación do Consello Local de EU Asdo. Ricardo Ledo Suárez Secretario de Organización do Consello Local
________________

Ferrol Lunes 23 de Marzo de 2009
A veciñanza de Mandiá mobilizaránse contra a futura zona loxística

REDACCIÓN > FERROL

A Asociación Veciñal de Mandiá ten intención de mobilizarse para protestar contra a plataforma de apoio portuario proxectada na parroquia. A entidad subliña que conta co apoio de toda a zona rural e que as alegacións contra a infraestrutura loxística chegan á cincuentena.

O presidente da asociación veciñal, Manuel Suárez, afirmou que están dispostos a manifestarse contra un proxecto que consideran prexudicial para a súa parroquia. Así o acordaron na última reunión, convocada o pasado sábado coa futura plataforma loxística como único punto da orde do día. Suárez engadiu que aínda non hai calendario para as mobilizacións.

O encontro serviu ademais para tratar das alegacións ó proxecto, xa que o prazo para presentalas remata o vindeiro día 27. Segundo informaron dende a asociación de veciños, aprobouse por maioría absoluta presentar unha alegación en nome da entidade, con diferentes puntos. Ademais, o número de alegacións individuais dos residentes que se consideran afectados polas obras está cerca das 50.

Queixas > As críticas dos veciños de Mandiá abranguen diversos aspectos do proxecto, que cren alterará de forma significativa a parroquia. Entre as alegacións destacan as referidas ó derribo de vivendas, arredor dunha decena.

Tamén critican o trazado, que aseguran non respecta, entre outras cousas, o cauce do río da Sardiña. “Non respecta o nacemento, nin as fontes, nin os humedais que temos”, asegurou Suárez. O presidente do colectivo veciñal subliñou que contan co respaldo de entidades ecoloxistas, coma Adega e a Sociedade Galega de Historia Natural, da Sociedade de Caza Urogallo e doutras asociacións culturais do lugar. O clube de fútbol local vaise sumar cunha alegación propia. Tamén indicou que formacións políticas coma Esquerda Unida lles trasmitiron o seu respaldo.

Noticia publicada no xornal comarcal "Diario de Ferrol"
__________________________

Sitio web da Asociación Veciñal de Mandiá:
http://www.mandia.es/

Arquivos Ártabros: Borrador do escrito: Alegacións ao “Proxecto sectorial plataforma loxística, empresarial e portuaria de Ferrol e ao seu informe de sustentabilidade ..: "Borrador do escrito: Alegacións ao “Proxecto sectorial plataforma loxística, empresarial e portuaria de Ferrol e ao seu informe de sustentabilidade .."
______________________________

eu-ferrolterra@esquerdaunida.org
26 de Marzo de 2009 12:40

Prezad@s compañeir@s: achégase no arquivo nota de prensa sobre a renegociación do convenio con defensa para gañar Monteventoso.
Grazas pola difusión.
Un saúdo, Ramiro Marier

Ferrol, xoves 26 de marzo de 2009

• O GRUPO MUNICIPAL DE ESQUERDA UNIDA DEMANDA A RENEGOCIACIÓN DO CONVENIO DE DEFENSA PARA ENGADIR MONTEVENTOSO
• MONTEVENTOSO É UNHA OPORTUNIDADE PARA ESTA CIDADE E O MINISTERIO NON O PODE REDUCIR A MERO NEGOCIO

O grupo Municipal de Esquerda Unida reclama do Goberno Municipal unha iniciativa decidida do Goberno Municipal que permita a renegociación do convenio de defensa para incorporar a parcela de Monteventoso. A nosa postura de sempre é realizar unha negociación en pé de igualdade, ambiciosa, que permita recuperar os espazos públicos que supoñen unha riqueza para a cidade e unha oportunidade para mellorar a nosa calidade de vida e prestación de servizos públicos para a cidadanía.

Esquerda Unida entende inaceptable o comportamento do Ministerio – e censurable a pasividade do Goberno Municipal –, que apenas pretende outra cousa que facer negocio, gañar cartos, coa parcela de Monteventoso.

A Voceira do Grupo Municipal de EU, Yolanda Díaz, en congruencia co defendido xa cando Esquerda Unida estivo no Goberno, vai soster a xustiza e interese de gañar nesa renegociación o espazo de Monteventoso, o cal é unha oportunidade para esta cidade, xenerosa dabondo con Defensa, como para que a cobiza do Ministerio e a resignación do Goberno Municipal nos impida conquerila de xeito gratuíto, toda vez que Defensa non a necesita.

Esquerda Unida chama á unidade de todas as forzas políticas da cidade para manter unha posición de forza nas negociacións para que este espazo retorne á propiedade municipal.

A nosa organización sí entende que por outra banda o Goberno Municipal ten que axilizar os trámites que lle cómpre facer para que o devandito convenio entre en vigor, caso do PERI do Sánchez Aguilera.
________________

O informe aprobado hoxe [26.03.2009] polo pleno suxire a suspensión dos fondos estruturais e de cohesión a España e critica a "lentitude" do sistema xudicial español

O Parlamento Europeo aprobou hoxe, con 349 votos a favor, 110 en contra e 114 abstencións, un informe da comisión de Peticións que critica as prácticas de "urbanización masiva" en España, así como a "conduta especulativa" dalgunhas autoridades locais e membros do sector da construción. O texto propón "suspender e revisar" todos os plans urbanísticos novos que non garantan o respecto pola propiedade e suxire interromper a provisión de fondos estruturais e de cohesión a España ata que non se solucione o problema.

Ademais, reclama unha indemnización adecuada para as vítimas dos "abusos urbanísticos" e considera "alarmante" a falta de confianza dos denunciantes no sistema xudicial español.

O informe da deputada danesa dos Verdes Margrete Auken foi aprobado polo pleno despois de que os eurodiputados rexeitasen as resolucións alternativas presentadas polo grupo socialista e varios deputados do grupo PPE-DE, respectivamente.

Esta é a terceira vez que o pleno da Eurocámara sitúase sobre este tema. A primeira foi en decembro de 2005 informe Fortou e a segunda unha resolución aprobada en xuño de 2007 ver enlaces máis abaixo.

O informe da comisión de Peticións pide ao Goberno de España e das comunidades autónomas implicadas que leven a cabo unha -profunda revisión- de toda a lexislación que afecta aos dereitos dos propietarios particulares de bens como resultado dunha urbanización masiva, con obxecto de "pór fin aos abusos dos dereitos e as obrigacións" recollidos en varios tratados internacionais parágrafo 1.

Ademais, o Parlamento Europeo critica a "avaricia" e a "conduta especulativa" dalgunhas autoridades locais e membros do sector da construción, "que conseguiron sacar beneficios masivos destas actividades" considerando Aj.

Os deputados recordan que a Comisión está facultada a suspender a provisión de fondos estruturais a un Estado membro ou unha rexión implicada, e a estipular correccións en relación cos proxectos receptores de fondos que posteriormente considere que non cumpriron plenamente coa normativa esixida. Ademais, o informe sinala que o Parlamento, como autoridade orzamentaria, tamén pode decidir colocar na reserva os fondos destinados a políticas de cohesión para convencer a un Estado membro de que poña fin a graves vulneracións da normativa e os principios que está obrigado a respectar parágrafos 27 e 28.

Por outra banda, a Eurocámara considera que as autoridades rexionais competentes deberían -suspender e revisar- todos os plans urbanísticos novos que non respectan os criterios rigorosos de sustentabilidade ambiental e responsabilidade social, e que non garantan o respecto pola propiedade lexítima dos bens adquiridos legalmente. Os Gobernos das rexións afectadas tamén deberían "deter e anular todos os desenvolvementos urbanísticos en curso que non respectaron ou aplicado os criterios establecidos polo Dereito comunitario" parágrafo 3.

Os eurodiputados rexeitaron o texto alternativo presentado polo grupo socialista con 72 votos a favor, 436 en contra e 44 abstencións. Antes da votación, o socialista británico Michael Cashman anunciou que retiraba o seu nome da proposta de resolución presentada polo seu grupo e que votaría a favor do informe de Margrete Auken. A proposta dos deputados do PPE-DE, que se votou en primeiro lugar, obtivo 126 votos a favor fronte a 393 en contra.

Antes da votación, a relatora criticou as "accións abusivas de numerosas autoridades locais e rexionais" e recordou que este informe "é o resultado dun intenso traballo dos membros da comisión de Peticións". Ademais, subliñou que este tema "tivo un gran impacto nas vidas de decenas de miles de cidadáns europeos que viven en España, así como na economía e o medio ambiente españois".

Por outra banda, Auken lamentou que este tema non se someteu a debate no pleno da Eurocámara e asegurou que a aprobación deste informe "garantirá que as leis modifíquense en beneficio de España".

O texto reitera as conclusións recollidas nas resolucións anteriores aprobadas polo pleno da Eurocámara, "que pon en cuestión os métodos de designación dos axentes urbanizadores e os poderes con frecuencia excesivos outorgados aos urbanistas e promotores inmobiliarios por parte de determinadas autoridades locais, a expensas das comunidades e os cidadáns que residen na zona". Así mesmo, recalca que os axentes inmobiliarios de Estados membros como o Reino Unido seguen pondo á venda propiedades en urbanizacións novas, a pesar de saber que existe a posibilidade de que o proxecto en cuestión non se termine ou non se constrúa parágrafo 29 e considerando Ai.

Segundo o informe, as illas e as zonas costeiras mediterráneas de España sufriron unha -destrución masiva- na última década, posto que "o cemento e o formigón saturaron esas rexións" considerando Aj.


Sistema xudicial e indemnizacións

Os deputados sinalan que os procedementos xudiciais incoados "seguen sendo lentos" e cualifican de "alarmante" a "falta de confianza xeneralizada que os peticionarios parecen mostrar fronte ao sistema xudicial español". Tamén subliñan que as persoas "que adquiran de boa fe" unha propiedade en España declarada ilegal deberían ter dereito a unha indemnización adecuada a través dos órganos xurisdiccionais españois. No entanto, o documento aprobado hoxe aclara que os promotores conscientes da ilegalidade dos proxectos non deben ter dereito a compensación parágrafos 13, 14, 16, 17 e 33.


Transparencia

O pleno do PE considera necesario que o acceso á información e a participación cidadá no proceso urbanístico "garántanse desde o inicio". Así mesmo, recorda que a normativa europea sobre avaliación do impacto ambiental impón a obrigación de consulta ao público implicado na fase de elaboración dos plans, -e non unha vez que a autoridade local acordou os plans de facto- parágrafo 26.


Marbella

Os deputados manifestan a súa preocupación sobre a situación da planificación urbana no municipio de Marbella, onde se construíron ilegalmente decenas de miles de vivendas "que infrinxen probablemente a lexislación comunitaria en materia de protección do medio ambiente, participación pública, política da auga e contratación pública, e que están a piques de ser legalizadas grazas a un novo plan xeral urbano, que non brinda seguridade xurídica nin garantías aos compradores, os propietarios e os cidadáns en xeral" parágrafo 23.


Debate público

O texto insta ao Goberno español a levar a cabo un debate público, coa participación de todas as administracións, "mediante a formación dunha comisión de traballo sobre o desenvolvemento urbanístico en España que permita tomar medidas lexislativas contra a especulación e o desenvolvemento insostible" parágrafo 6.


Contexto

Cerca do 50% das denuncias sobre urbanismo recibidas pola Comisión de Peticións nesta lexislatura proceden de cidadáns españois, mentres que un 30% chegaron do Reino Unido e un 15% de Alemaña. O 5% restante distribuír fundamentalmente entre Países Baixos e Bélxica.

O informe trata distintos aspectos da lexislación europea, que constitúen os principais puntos de encontro entre as denuncias recibidas pola Comisión de Peticións.

En primeiro lugar, numerosas peticións alegan o incumprimento da normativa europea sobre medio ambiente, baseándose na existencia de urbanizacións construídas en áreas protexidas por directivas comunitarias, como a rede Natura 2000. En moitos casos, os peticionarios subliñan que non se efectuaron as avaliacións de impacto ambiental requiridas pola UE os denunciantes adoitan queixarse de que foron as propias autoridades locais as que eludiron a elaboración destas análises. Actualmente, a CE está investigando estas supostas infraccións.

A auga é outro dos argumentos máis recorrentes dos denunciantes. Os deputados subliñan que a Comisión Europea CE abriu unha investigación sobre máis de 250 proxectos urbanísticos que foron obxecto dun ditame negativo por parte das autoridades competentes sobre auga e concas fluviais, particularmente en Andalucía, Castela-A Mancha, Murcia e Valencia considerando Ab.

Doutra banda, algúns propietarios denuncian a expropiación dos seus terreos sobre a base do suposto -interese xeral- dos proxectos promovidos polas autoridades locais. Neste sentido, tanto os peticionarios como os deputados consideran que a definición de -interese xeral- non se acoutou na lexislación urbanística en vigor, e que dito concepto utilizouse como escusa para a aprobación de -proxectos insostibles desde un punto de vista ambiental, obviar nalgúns casos avaliacións de impacto ambiental e informes negativos da correspondente Confederación Hidrográfica- parágrafo 21.

A CE incoou procedementos contra España ante o Tribunal de Xustiza da UE debido ao incumprimento da directiva europea sobre contratos públicos por parte das leis urbanísticas da Comunidade Valenciana LRAU e LUV.

Os casos de -urbanización extensiva- non afectan só ás zonas costeiras, senón que tamén se rexistraron nalgunhas áreas do centro de España, como Madrid e Castela a Mancha. Con todo, nas zonas costeiras existe un factor suplementario: a Lei de Costas. Segundo o PE, esta lei "afecta de xeito desproporcionado aos propietarios particulares de bens ... e, ao mesmo tempo, non ten un impacto suficiente nos auténticos autores da destrución costeira, responsables en moitos casos duns desenvolvementos urbanísticos excesivos nas costas, incluídos os complexos vacacionais". É por iso que os deputados propón unha revisión urxente desta norma considerando Q e parágrafo 22.


Contacto:

Damián Castaño: 91 436 47 30 Madrid

Natalia Dasilva: 33-3 881 73661 Estrasburgo - 32 498 98 3985 móvil

Paula Fernández-Hervás: 33-3 881 74768 Estrasburgo - 32 498 983 236 móvil

Fonte: prensa-es@europarl.europa.eu
________________________

Enlaces relacionados de interese:

• "Informe Auken" : INFORME sobre o impacto da urbanización extensiva no Estado Español, nos dereitos individuais dos cidadáns europeos, o medio ambiente e a aplicación do Dereito comunitario, con fundamento en determinadas peticións recibidas - (2008/2248(INI)) Comisión de Peticións - Ponente: Margrete Auken
  

• Pode-se baixar o texto do "Informe Auken" -revisado 20.02.2009- nos arquivos do Colectivo Ártabra 21 en formato -pdf- [Baixar]
  

• Dereito de Petición na Unión Europea
  

• Colectivo Ártabra 21: O "Informe Auken", un demoledor documento contra o urbanismo salvaxe no Estado Español, aprobado o 11 de febreiro polo Comité de Peticións da UE
  

• Arquivos Ártabros: "Por unha democracia do territorio", Manifesto da Coordinadora Cidadá en Defensa do Territorio
  

• Comunicado de prensa tras a aprobación na Comisión de Peticións (11.2.2009)
  

• Resolución do Parlamento Europeo sobre as alegacións de aplicación abusiva da Lei Reguladora da Actividade Urbanística (LRAU) eas súas repercusións para as cidadás e cidadáns europeos (13.12.2005)
  

• Resolución do Parlamento Europeo sobre os resultados da misión de investigación nas comunidades autónomas de Andalucía, Comunidade Valenciana e Comunidade de Madrid, no nome da Comisión de Peticións (21.06.2007)
  

• Documento de traball sobre a visita a Madrid, Valencia e Andalucía. 27.2 – 3.3.2007 (terceira misión de investigación a España sobre a “urbanización extensiva”)
  

• O debate e ol voto en comisión parlamentaria poden seguirse desde a Biblioteca Multimedia
  

• Informe Auken

________________

O Colectivo Ártabra 21, acordamos na última reunión a nosa adhesión á Marcha Mundial pola Paz e a Non Violencia .

Este acontecemento mundial vai ser o inicio dunha nova reivindicación colectiva para denunciar os numerosos conflitos en varias zonas do noso planeta.

Debemos reparar como continuamente as guerras son promovidas con total impunidade desde diferentes imperios con perversos intereses económicos e egoístas.

Temos que crear algo novo a nivel mundial que acabe e coa barbarie da guerra e a ameaza nuclear, esixindo o total demantelamento de todas estas armas e misiles letais.

A Marcha Mundial comezará en Nova Zelanda o 2 de Outubro de 2009, día aniversario do nacemento de Gandhi e declarado pola Nacións Unidas día Internacional da Non-Violencia.

Finalizará na cordilleira dos Andes, en Punta de Vacas ao pé do Monte Aconcagua o 2 de Xaneiro de 2010.

Durante estes 90 días, pasará por máis de 90 países e 100 cidades, nos cinco continentes.

Cubrirá unha distancia de 160.000 km por terra. Algúns tramos percorreranse por mar e por aire. Pasará por todos os climas e estacións, desde o verán tórrido de zonas tropicais e o deserto, ata o inverno siberiano.

As etapas máis longas serán a americana e a asiática, ambas de case un mes.

Un equipo base permanente de cen persoas de distintas nacionalidades fará o percorrido completo.

Desde noso Colectivo Ártabra 21, imos prestar especial atención a este acontecemento mundial, convidando a todas as persoas e entidades socias participen e apoien a MARCHA MUNDIAL POLA PAZ E A NON VIOLENCIA.

www.marchamundial.org

Ferrol a 17 de Marzo de 2009.
__________________________



__________________________

Celebración Día da Árbore. Xoves día 26 de marzo 2009 as 5 da tarde, ADEGA, celebrará o Día da Árbore no Parque A Valenta, sito no Barrio de San Pablo en Catabois (Ferrol). ADEGA quer con este acto simbólico, lembrarlle a Sociedade a importancia que para a vida humana e polo tanto para a Natureza ten a árbore.

ADEGA quer con este acto simbólico, lembrarlle a Sociedade a importancia que para a vida humana e polo tanto para a Natureza ten a árbore. A árbore simboliza a saúde para o humano, por que rexenera unha atmósfera que o propio ser humano se encarga de danar. A árbore mantén a humidade necesaria para a vida. A árbore simboliza o alimento necesario para a Humanidade, polas froitas que produce. A árbore simboiliza riqueza xa que o ser humano aproveita a súa madeira. Pero a Natureza non permite que se cambien os seus códigos, e non deixa que se intercambien especies dunha zona para a outra, sin penalizar por tal ousadía. É por iso que ADEGA, rexeita as especies alleas a nosa Terra, como son os eucaliptos que a parte de ser unha das causas dos lumes nos montes, pola cantidade de biomasa que xeneran onde están plantados, queda claro que á larga, xa non producen os eneficios económicos que se esperaba da súa plantación na Galiza. Pola contra hoxe o noso país está a pagar caro a súa producción, cousa que non pasaría se os nosos montes estivesen plantados con plantas autóctonas, como carballos, castiñeiros, cerdeiras, ... ADEGA quer invitar a toda a Sociedade a que valore a importancia da árbore para a vida humana, e o que queira que se achegue a Rúa Valenta de Catabois para compartir con nós a ledicia de plantar novas árboles.

Ferrol Terra 24 de Marzo 2009

XESÚS ANDRÉS LÓPEZ PIÑEIRO
Presidente de ADEGA-Trasancos

Información adicional: Suso L Piñeiro e Antón Muñiz (981431549; 663304110)
______________

Publicado o libro de Juan Torres López coa colaboración de Alberto Garzón Espinosa e prologado por Pascual Serrano "A CRISE FINANCEIRA. GUÍA PARA ENTENDELA E EXPLICALA" [La Crisis Financiera. Guía para entenderla y explicarla]. Está editado por ATTAC ESPAÑA e é un resumo doutro máis amplo que publicaran proximamente e trata de divulgar da forma máis sinxela e resumida posible o que está pasando na economía mundial. Está xa dispoñíbel en versión pdf e quen desexe a versión impresa pode pedila por correo electrónico a altereconomia@altereconomia.org. Este enderezo de correo electrónico está protexida contra os robots de spam, necesita ter Javascript activado para poder vela. Enviarémola contra reembolso ao prezo de 2 euros o exemplar e a 1,50 en pedidos de máis de 50. Como é evidente, non facemos negocio con este libro, de modo que vos pedimos que o divulguedes ao máximo. Os grandes medios non se farán eco destas análises e só de nós depende que a xente se decate da natureza e as causas da crise.

Pode-se baixar a edición do libro "La Crisis Financiera. Guía para entenderla y explicarla" en formato - pdf- de 95 páxinas.

O libro está baixo licenza Copyleft, polo que se pode e debe difundir baixo a mesma licenza sen ánimo de lucro.

http://www.juantorreslopez.com

http://www.altereconomia.org

http://www.pascualserrano.net/
________________

eu-ferrolterra@esquerdaunida.org
25 de março de 2009 12:22

Prezad@s amig@s: achégase no arquivo comunicado de prensa en relación coas alegacións presentadas por Esquerda Unida para o proxecto de obras da plataforma loxística de Mandiá. Grazas pola vosa atención. Un saúdo, Ramiro Marier

Ferrol, mércores 25 de marzo de 2009

• O GRUPO MUNICIPAL DE ESQUERDA UNIDA PRESENTA AS SÚAS ALEGACIÓNS Á PLATAFORMA LOXÍSTICA DE MANDIÁ
• A PRESERVACIÓN DOS CAUCES FLUVIAIS E A INCOMPATIBILIDADE DOS USOS RESIDENCIAIS E INDUSTRIAIS, PRINCIPAIS DEMANDAS DE ESQUERDA UNIDA
• ESQUERDA UNIDA RESPALDA AS INICIATIVAS DAS E DOS VECIÑOS DE MANDIÁ

O Grupo Municipal de Esquerda Unida vén de presentar as súas alegacións ao proxecto de obras públicas da plataforma loxística, empresarial e portuaria de Ferrol. A nosa organización considera que o actual trazado do proxecto afecta os cauces dos ríos Xardiña e Citula polo que demanda nas alegacións presentadas diante do Instituto Galego de Vivenda e Solo que se proceda a tracexar unha nova delimitación do proxecto que preserve a integridade destes cauces fluviais.

Razóns dabondo hai para non inflixir novas feridas sobre os cauces fluviais cando a aprobada Iniciativa Lexislativa Popular en defensa dos ríos galegos sinalaba o alto grao de deterioro que padecen os nosos ríos. Iniciativa consonte coa Directiva 2000/60/CE que no seu artigo primeiro define entre os seus obxectivos a prevención de calquera deterioro adicional e maila protección e mellora dos ecosistemas acuáticos, asemade de promover un usos sustentable do auga. Directiva que achega os principios de acción neste eido como son os de cautela, acción preventiva e requisito de integración das esixencias medioambientais en calquera proxecto.

Lexislación neste mesmo eido que vai dende o Informe Brundtland sobre desenvolvemento sustentable, concepto recollido no Tratado de Amsterdam, até a Lei de Protección Ambiental de Galicia no que atinxe a salvagardar a rede hídrica e a súa interralación cos recursos culturais e patrimoniais.

Esquerda Unida fai fincapé nas súas alegacións tamén na incompatibilidade de empregar un mesmo espazo físico para misturar fins residenciais e industriais. As zonas industriais teñen unhas servidumes que as fan inaxeitadas para compatibilizar nelas solo para fins residenciais. Neste senso semella necesario proceder tamén a facer modificacións no actual proxecto de obras.

Esquerda Unida considera necesario desenvolver un riguroso planeamento racional e sustentable no eido da construcción deste tipo de infraestruturas, onde a avaliación certa e real de necesidades evite intervencións custosas e insustentables, que lastiman á veciñanza afectada polas mesmas.

Grupo Municipal de EU
__________________________________________

Primeira Linha PL
-primeiralinha@primeiralinha.org-
25 de março de 2009 19:05

Quando o nosso partido tomou a decisom, no quadro do seu III Congresso, de incorporar a Internet como mais um ámbito de trabalho político e de comunicaçom, ultrapassando o que até entom era o principal meio, o Abrente em papel, eram poucos ainda os sítios informativos ditos alternativos no ámbito digital. Também eram poucos os partidos e organizaçons políticas galegas presentes na rede.

Desde aquele 30 de Março de 2002 em que este primeiralinha.org foi activado, o panorama informativo e político galego na Internet tem mudado de maneira muito importante. Ao contrário dos meios em papel, em que o espanhol tem inclusive maior poder frente ao galego do que em 2002, na rede foi possível o surgimento de portais informativos de carácter militante em diferentes ámbitos do trabalho dos movimentos sociais com o nosso idioma como protagonista. Também fôrom lançados vários projectos informativos de carácter empresarial em galego e com umha orientaçom mais galega do que é habitual noutros espaços comunicativos, embora as grandes empresas do capitalismo espanhol mantenham a hegemonia.

Na continua sucessom de mudanças operada na rede nestes oito anos, este modesto espaço correspondente ao independentismo de orientaçom comunista tem merecido umha apreciável resposta e seguimento reflectidos no número de visitas, superior à média do total de iniciativas semelhantes existentes na Galiza.

Sem podermos concorrer com projectos sustentados no lucro empresarial, o trabalho destes anos reafirmou-nos no acerto de apostarmos na Internet como espaço comunicativo ao serviço das classes populares galegas e da sua emancipaçom, ajudando-nos a socializar o programa político independentista e comunista.

As possibilidades da rede para dar a conhecer a outros povos a realidade da luita nacional e social de género existente na Galiza é outra virtude deste meio, que também nos permitiu conhecer outras luitas, outras organizaçons irmás e um bom número de compatriotas espalhados um pouco por todo o mundo que mantenhem, graças a este espaço, mais um ponto de contacto com a realidade da classe trabalhadora galega.

Contodo, a evoluçom tecnológica da Internet vinha obrigando-nos a evoluir e dotar o site de Primeira Linha de maiores possibilidades comunicativas e técnicas, para assim podermos avançar nos objectivos inerentes ao projecto.

Esta nova versom, ainda em fase Beta, do portal informativo e político do nosso partido que hoje lançamos é o resultado desse modesto passo em frente, com um novo formato mais ágil e atraente, que facilita a navegaçom e ordena os conteúdos de maneira mais efectiva.

Tentamos manter, no fundamental, a estrutura da página anterior, inclusive simplificando-a. Além de incorporarmos um espaço próprio para as colaboraçons de camaradas, companheir@s e amig@s do nosso partido na secçom de Opiniom, o aspecto gráfico e o acesso som as principais novidades.

Também incorporamos umha funçom pouco habitual na maior parte de páginas de organizaçons políticas da esquerda nacional galega: a possibilidade de que as nossas e os nossos visitantes opinem e comentem cada conteúdo publicado, através da nova secçom de comentários.

Além de todo o dito, a maior facilidade do trabalho nesta nova página servirá para aumentar e melhorar o nosso trabalho de redacçom e publicaçom de conteúdos sobre as luitas sociais na Galiza, com a mesma perspectiva anticapitalista e independentista de sempre.

Nesta segunda etapa que hoje começamos, esperamos continuar a contar com a tua fiel participaçom e só che pedimos um pequeno gesto de apoio ao nosso projecto, que também é teu: traz outr@ amig@ também!
________________

http://primeiralinha.org
_______________

Correo electronico BNG
-bng@ferrol.es-
25 de março de 2009 09:39

O BNG aposta por potenciar a candidatura do profesor ferrolán

Ferrol 24 de marzo de 2009. Xoán Xosé Pita, portavoz municipal do BNG, pediu esta mañá ao Goberno Local de Ferrol que non desista de reivindicar o Día das Letras para D. Ricardo Carvalho Calero e fixo unha chamada a sociedade local a implicarse activamente na tarefa de que a RAG recoñeza o seu intenso traballo na defensa da nosa lingua.

Coincidindo co XIX aniversario do seu pasamento (Santiago, 25 de marzo de 1990) o BNG aposta por potenciar a candidatura do profesor ferrolán da que o Concello de Ferrol debe ser o motor.

Xoán Xosé Pita, incidiu na dinámica positiva que significaría, para a nosa cidade, que Carvalho Calero fora o protagonista do Día das Letras, pois estaríanos dando a posibilidade de poder desenvolver unha intensa actividade ao redor da súa figura e do seu legado e estariamos contribuindo a achegar o seu pensamento de dignificación da nosa lingua as xeracións máis novas.

Grupo Municipal do BNG
__________________________________________

Considerar o direito à água um direito humano esteve no centro do debate do Fórum Mundial da Água.
23.03.2009

O Fórum Mundial da Água não reconheceu o direito à água e o acesso ao saneamento como direitos humanos. Essa proposta era defendida por países da América Latina, da Europa e pela África do Sul, mas os Estados Unidos da América opuseram-se. 19 países assinaram uma declaração onde se comprometem a levar a cabo as acções necessárias para que a água seja reconhecida como direito humano.

O Fórum Mundial da Água, que se realizou em Istambul durante a semana passada, terminou no Domingo e não aprovou a proposta de considerar o direito à água como um direito humano, limitando-se a considerar a água uma "necessidade básica". A proposta foi feita por países da América Latina, mas os Estados Unidos boicotaram-na, assim como o Brasil, o Egipto e a Turquia, o país anfitrião.

Óscar Olivera, porta-voz da Coordinadora de Agua de Cochabamba (Bolívia) declarou: "O que vemos com preocupação no sul é que os governos progressistas, apesar do seu discurso a favor da água como direito humano, não tenham podido sair das estruturas herdadas de anteriores governos neoliberais".

Representantes de organizações não governamentais e parlamentares de cerca de 70 países, principalmente da América Latina e da África, pediram entretanto o fim do Fórum Mundial da Água, tal como existe, considerando que lhe falta democracia e transparência e propõem que o próximo Fórum seja organizado pelas Nações Unidas e não pelo Conselho Mundial da Água, que é uma instituição privada.

O nicaraguense Miguel d'Escoto, actual presidente da Assembleia-geral das Nações Unidas, considerou que "a orientação do fórum está profundamente influenciada pelas companhias privadas da água".

A lógica comercial do fórum, também foi criticada pelo Fórum Alternativo, que se realizou igualmente em Istambul.

Veja notícias anteriores no esquerda.net:

Ministro do Ambiente anuncia aumentos da água

Fóruns Mundiais da Água em Istambul

Fonte: esquerda.net
______________

Veciñanza en toda Galiza vive asustada e enferma por instalacións que os gobernos propician

L. B. / L. V. / P. Ou. - Ferrol / Pontevedra / A Coruña - 23/03/2009

En Mugardos, Luz Mariña Torrente afeccionouse a contar gaseros desde a fiestra da súa cociña. Nos últimos dous anos viu pasar 42 buques cargados con toneladas de gas natural e deterse fronte á súa casa. A única regasificadora de Galiza está a moi poucos metros da súa vivenda. Como ela, o resto da veciñanza da parroquia de Mehá aínda non saen do seu asombro. Levan case unha década protestando contra a planta de gas pero as súas mobilizacións non impediron que Reganosa construíse unha terminal xunto a un centenar de vivendas, ao sur da ría de Ferrol.

"Goberne quen goberne, a planta segue crecendo e segue aumentando o risco" explica Torrente, presidenta da asociación veciñal de Mugardos, "é triste ver que o interese económico pasa por encima das leis". Reganosa, participada pola Xunta cun 10% de accionariado, empezou a operar en maio de 2007 e aspira a duplicar a súa capacidade ata xerar 825.000 metros cúbicos de gas cada hora.

Aínda por riba, a regasificadora linda con Forestal del Atlántico, un complexo petroquímico do grupo Tojeiro, impulsor e accionista de Reganosa. Para o Comité Cidadán de Emerxencia, que agrupa aos opositores á terminal, a planta de gas é "unha ameaza para a vida" e Forestal "unha bomba química de destrución masiva". "Temos dúas das empresas máis perigosas de Galiza metidas no medio das casas" insiste Torrente, "eu mesma teño o gasoduto pegado á cimentación da miña casa, baixo o xardín".

Conta quea veciñanza de Mugardos e algúns de Ares recibiron o comprometido Plan de Emerxencia Exterior (PEE) na caixa de correos das súas casas nun sobre pechado co membrete da Xunta e unha guía magnética para adherir á neveira con recomendacións para reaccionar ante unha emerxencia: cinta illante para selar fiestras e portas, lanterna e pilas. Máis dun veciño critica o plan "chafalleiro". senten indefensos ante calquera imprevisto por moito que soen as sirenas que se instalaron polo municipio.

Ao norte da ría de Ferrol, a siderúrxica Megasa está encastrada entre bloques de vivendas na desembocadura do río Xubia (Narón). Figura no Rexistro Estatal de Emisións e Fontes Contaminantes do Goberno central, xunto con Forestal del Atlántico, e os fumes da súa cheminea "ambientan" o municipio naronés.

A planta arrincou nos 50 como unha tornillería familiar e pechou 2008 con 243 empregados e unha produción de 750.000 toneladas de ferro. Durante décadas, a única entrada á fundición era polo medio das vivendas, nun traqueteo continuo de camións e po de chatarra. Medró a fábrica e aumentaron as queixas veciñais encabezadas pola veciñanza da rúa Somozas. Megasa abriu unha entrada alternativa, rodeouse dun paseo marítimo e está hoxe tan mimetizada co barrio que a poucos chámalles xa a atención. "O cheiro, o ruído, o polvillo seguen", recoñecen desde o Comité de Empresa.

A beiras da ría de Pontevedra, o complexo industrial de ENCE rompe coa paisaxe costeira mentres a parroquia de Lourizán disputa unha guerra silenciosa entre os que apoian a continuidade da pasteira e os que defenden o seu traslado. "Aquí non hai xente nova e ninguén quere construír, estamos os de sempre". Fala Mª Teresa Pérez, que herdou a casa da súa nai, como Consolo Veiga, que habita a leira que lle deixou o seu avó. Esta, con 75 anos cumpridos, é a máis enérxica opositora á planta e unha das poucas que recorda a praia de Lourizán antes dos recheos. Hoxe, enormes montículos de acha borran todo rastro daquilo.

Xunto á Asociación pola Defensa dá Ría (APDR) presentaron tres denuncias ante o xulgado e varias ao Seprona por ruídos, cheiros, verteduras e emanaciones gasosas. "Os cheiros melloraron", conceden, "agora o peor é o polvillo da acha, sobre todo cando hai vento". Logo duns días fóra, Lourizán recíbelles con inevitables irritacións oculares. "É cando máis o notamos", apunta Teresa. E non só elas, as súas hortas tamén padeceron os efectos da pasteira. "Fai anos, ENCE indemnizábanos polos sementados, morríase todo" por "a choiva aceda". "A min déronme 50 euros por varios froiteiros e un sementado de patacas. Xa non volvín pedir nada máis", espeta indignada Consolo. A auga é outra batalla. Unhas inclínanse por comprala embotellada e outras, como Chelo, instalaron un purificador para poder beber da billa. "Aquí todos temos pozos pero o que hai aí abaixo calquera sabe".

As leiras "non teñen valor ningún". Sábeo ben a familia de María Peón, "que tivo que marcharse pola súa alerxia ao mercurio e custoulles moito vender a casa", contan desde a APDR. O que pasa é que "un 80% da que xente de aquí ten a alguén na fábrica e non di nin pío". O ruído, sobre todo de noite, é outro inconveniente tamén denunciado sen éxito. Consolo culpa dos seus graves problemas respiratorios (acaba de superar unha angina de peito) ao po da acha. "Dicíanme os médicos que para andar por fóra puxéseme máscara". O mellor para a súa saúde, recoméndanlle, é que venda a casa e váiase. Ao que Consolo contesta: "Si, doutor pero quen ma quere?".

O pazo de San José, catalogado como ben protexido, está pegado a tres enormes tanques nos que, preto da refinería de Bens, á entrada d'A Coruña, a Compañía Loxística de Hidrocarburos almacena combustible para a súa distribución por toda Galiza. Só un valo de arame separa os muros do caserón deses depósitos de 6.000 metros cúbicos cada un e considerados legais para todos os efectos logo de perder os donos do pazo unha batalla xurídica que durou máis dunha década.

O Tribunal Superior de Xustiza de Galicia ordenou derrubar eses tanques antes do 3 de xullo de 2008. Pero o Concello da Coruña apresurouse a tramitar unha nova licenza para uns depósitos que declarou de "utilidade pública". Finalmente, o alto tribunal, aceptando un recurso das autoridades municipais, anulou a súa orde de derriba por considerar que eran instalacións legalizadas, con todos os vistos bos, incluído o da Consellería de Medio Ambiente.

Estes tanques de hidrocarburos son só unha parte das sucesivas ampliacións da refinería instalada desde fai catro décadas nunha das entradas d'A Coruña e que foi crecendo e achegándose a núcleos como o barrio coruñés do Ventorrillo ou o de Meicende, en Arteixo. Zonas residenciais sobre as que non parecen ter ningún efecto o artigo do Regulamento de actividades molestas, insalubres, nocivas ou perigosas que establece, "como regra xeral" que toda industria "molesta ou insalubre só poderá emprazarse a unha distancia de 2.000 metros" do núcleo de poboación máis próximo.

O aeroporto coruñés de Alvedro tamén está rodeado de zonas residenciais. E a súa ampliación, pendente do estudo de impacto ambiental, ten en albas a moitos veciños non só de Culleredo, onde se asenta o aeródromo desde 1963, senón ata do próximo municipio de Oleiros. O seu alcalde, Anxo García Seoane, púxose en pé de guerra por un informe de Aviación Civil que obriga a prohibir a edificabilidade en zonas xa moi poboadas, como Santa Cruz, Montrove ou Dorneda, ao consideralas afectadas pola pegada sonora que suporía a ampliación do aeroporto. E os edificios e casas xa existentes deberán ser insonorizadas.

Ruídos atronadores dos avións, fiestras que tremen e fortes cheiros a queroseno son inconvenientes cos que a veciñanza de Alvedro está habituada. Unha trintena de casas de Culleredo veríanse directamente afectadas por este proxecto de ampliación do aeroporto. Non é o caso dos residentes en chalés que, no extremo da pista de aterraxe, viven con vistas á enorme pantalla de columnas que conforman o sistema de navegación ISL. Uns veciños que, á marxe do ruído, andan preocupados polas emisións dese sistema, similar ao dunha antena de telefonía móbil. Fai interferencias cos seus mandos a distancia para abrir coches ou portas de garaxe.

Artigo orixinal no xornal "El País" edición de Galiza
____________________

Ferrol CAPE
-ferrol.cape@gmail.com-
25 de março de 2009 08:50

A PLANTA DE GAS DA RÍA DE FERROL NON ERA NECESARIA

Estimadas e estimados concidadáns e lectores:

As contas non lle saen á planta de gas da ría de Ferrol. A unha oposición veciñal numantina, varios procesos xudiciais pendentes e denuncias por corrupción, únese agora a desagradable realidade de que a planta de gas ten máis capacidade de regasificación que de evacuación.

O informe que se achega, recolle a actividade da planta de gas logo dun ano de funcionamento e non deixa ningunha dúbida de que as cifras manexadas para que a planta fose aprobada pola administración NON ERAN REAIS, pois:

• Non se construíu nin un só grupo de Ciclo Combinado (Sabón). (Eran catro os programados).
• As industrias químicas do grupo Tojeiro non se materializaron.
• Os dous grupos de Ciclo Combinado das Pontes apenas funcionan, debido a que é máis caro producir electricidade con gas natural que con carbón, e moito máis se o gas natural procede de plantas de licuefacción-regasificación, un mercado moi especulativo.
  

Tal como se aprecia no informe que se achega, se só temos en conta o consumo de Galicia (obxectivo único segundo a solicitude de instalación) a planta somente evacuou o 28,6 % do gas proxectado en todo o ano 2008, e segundo o boletín estatístico de Enagás, en febreiro do 2009 algo menos, a pesar das ondas de frío dese mes, xa que o cociente de utilización foi do 21,2 %. Se temos en conta o gas "exportado á meseta" este cociente foi do 33%.

Se a esta realidade engadímoslle a futura planta competidora de Xixón e a inminente posta en servizo do gasoduto MEDGAZ entre Orán (Alxeria) e Almería, a cousa porase moito peor para a regasificadora da ría.

Preguntámonos: Que razón existe para que a empresa solicite agora duplicar a súa capacidade de regasificación tendo estes cocientes de produción? Non sería conveniente que os poderes públicos aclarasen á cidadanía e contribuíntes este asunto tan pouco claro?

¡PLANTA DE GAS FORA DA RIA!

Envía www.f-cae.org Colectivo universitario opositor á Planta de Gas Licuado (GNL) da ría de Ferrol (Galicia)


ANEXO:

A PLANTA DE GAS DA RIA DE FERROL NON ERA NECESARIA PARA GALICIA

FUNDAMENTO 7º : Logo dun ano de funcionamento, a planta de gas da ría de Ferrol está fornecendo somente a TERCEIRA PARTE da PREVISION DE DEMANDA citada no informe (abril 2002) da Comisión Nacional da Enerxía (CNE) que fora básico e a clave para que a Dirección Xeral de Política Enerxética e Minas do Mº de Industria, emitise a Resolución de Autorización Administrativa Previa para a instalación da Planta de Gas en Mugardos (A Coruña).

A planta de gas da ría de Ferrol está fornecendo A TERCEIRA PARTE do gas que xustificaba a súa instalación no Noroeste da península !

En efecto, segundo o proxecto inicial, a planta regasificadora da ría de Ferrol debería estar fornecendo á rede 2.500 millóns de metros cúbicos de gas ao ano (*), dos cales:

• 1.600 millóns de m3/ano pertencerían aos ciclos combinados das Pontes e Sabón,
• 500 millóns de m3/ano serían para as industrias químicas do grupo Tojeiro
• 400 millóns de m3/ano serían para os consumidores convencionais de Galicia.

(*) Posteriormente incrementaríase a 3.500 millóns m3/ano

Neste primeiro ano de funcionamento observamos o seguinte:

• 1º.- Segundo D. Antonio Llardén, presidente de ENAGAS, (ver o diario O Progreso de Lugo de data 10/09/2007), "Enagás decidiu pechar a subministración de gas procedente de Asturias e de Portugal para que todo o combustible proceda de Reganosa". O presidente de ENAGAS xustificou esta decisión "para evitar un -colapso- da planta de Mugardos", de modo que os gasodutos con Portugal e Asturias só funcionarán en casos de necesidade.
• 2º.- Segundo información de La Voz de Galicia de data 12/11/2008, anotamos: "un ano despois de que a planta de gas de Reganosa comezase a súa actividade comercial, a regasificadora converteuse nunha peza fundamental para a rede nacional. Nestes momentos, a metade da produción da terminal serve para abastecer o consumo doméstico e industrial de Galicia -onde Endesa e Unión Fenosa xeran xa electricidade con gas- mentres que a outra metade inxéctase á rede, para ser distribuída no mercado nacional".
• 3º.- Segundo os informes periódicos de ENAGAS, a regasificadora da ría de Ferrol forneceu un total de 20.000 GWh (uns 1.850 millóns de m3) ao longo do seu primeiro ano de actividade.
  

Tendo en conta os puntos 1º, 2º e 3º anteriores podemos realizar dous escenarios da repartición de consumo de gas relacionado coa planta, como segue:

• TOTAL fornecido (ano 2008) = 1850 millóns de m3 de gas/ano
  

• TOTAL fornecido (febreiro 2009) = 110 millóns de m3 de gas /mes (1.320 millóns m3/ano)
  

• Consumo convencional de Galicia (ano 2008) = 600 millóns de m3 de gas/ano (A) (*)
  

• Consumo convencional de Galicia (febreiro 2009) = 52 millóns de m3 de gas/mes (624 millóns de m3 de gas/ano) ?C?
  

• Centrais térmicas CTCC (ano 2008) = 400 millóns de m3 de gas/ano (B) (unha CTCC)
  

• Centrais térmicas CTCC (febreiro 2009) = 10 millóns de m3 de gas/mes (120 millóns m3/ano) (D?)
  

• Subministración á REDE nacional (ano 2008) = 850 millóns de m3 de gas/ano
  

• Fornezo á REDE nacional (febreiro 2009) = 48 millóns de m3 de gas/ano (576 millóns de m3 de gas/ano)
  

• TOTAL (A B) (ano 2008) = 1.000 millóns de m3 de gas/ano
  

• TOTAL (C D) (febreiro 2009) = 744 millóns de m3 de gas/ano (extrapolando valores de febreiro 2009)

% Utilización (**)

• - ano 2008 = 28,6 %
• -Febreiro 2009 = 21,2 %

(*) Consumo convencional en Galicia segundo a CNE no seu "INFORME DE SUPERVISIÓN DO MERCADO COMERCIANTE POLO MIÚDO DE GAS NATURAL NO ANO 2007 CORRESPONDENTE A La COMUNIDADE AUTÓNOMA DE GALICIA" de data 19 de agosto de 2008.

(**) Resultado de dividir a cifra da columna "TOTAL (A B)" ou "TOTAL (C D)" entre os 3.500 millóns de m3 (capacidade da planta). Non incluímos o caudal de gas "exportado" á rede nacional porque a planta non se planificou para ese fin. (A capacidade nominal da planta regasificadora é de 412.800 m3/h - 37.800 GWh - , uns 3.500 millóns de m3/ano).

Segundo a táboa anterior e logo dun ano de actividade de plántaa regasificadora da ría de Ferrol podemos concluír o seguinte:

• PRIMEIRO: A regasificadora da ría de Ferrol ten o monopolio da subministración de gas natural a Galicia e inxecta gas á rede nacional para que a actividade da planta non se "colapse".
  

• SEGUNDO: Recoñecer que D. Juan Ignacio Unda, conselleiro da CNE, tiña razón cando expresou no seu VOTO PARTICULAR durante o Consello de Administración da CNE de data 18 de abril de 2002, que o mercado galego estaría abastecido suficientemente sen a necesidade da planta de regasificación pois se dispuña da seguinte subministración de gas: polo Sur (Portugal) 150.000 m3/h e por Asturias 200.000 m3/h. É dicir, un total de 3.000 millóns de m3/ano, cifra que excede en moito os 1.850 millóns rexistrados durante o primeiro ano de funcionamento da planta.
  

• TERCEIRO: Tamén ENAGAS manifestou a mesma opinión no informe de data 31 de maio de 2002, enviado á Dirección Xeral de Política Enerxética e Minas, indicando que "se se instalase soamente un máximo de 800 MW de potencia de ciclos combinados, a opción da planta resultaría moi onerosa para o sistema gasista". Continúa o informe sinalando que "a demora de entrada dun ciclo combinado suporía un sobre custo duns 3,7 millóns de euros ao mes" que pagarían os contribuíntes españois.
  

• CUARTO: Pola información anterior e o ESCENARIO estimado de consumo, demóstrase que a Planta Regasificadora da ría de Ferrol NON ERA NECESARIA. Segundo estes datos, a regasificadora forneceu soamente un 28,6 % do gas previsto no informe da CNE.
  

• QUINTO: Apréciase a ausencia dos 500 millóns de m3/ano de gas previstos para o grupo de industrias químicas do grupo Tojeiro e o funcionamento de tres ciclos combinados.
  

• SEXTO: Se observamos o último Informe de ENAGAS (febreiro de 2009) "Boletín estatístico de gas", Galicia consumiu soamente 658 GWh durante o mes de febreiro a pesar das ondas de frío que se rexistraron neste mes (uns 735 millóns de m3/ano, moi por baixo dos 3.500 millóns da capacidade da planta), o que representa o 21% da cifra comprometida polos promotores da planta na solicitude de aprobación). Segundo este informe o COCIENTE DE UTILIZACION da regasificadora da ría de Ferrol foi dun 33% (incluíndo o gas "exportado" á rede nacional). Apréciase neste informe a case nula actividade dos ciclos combinados das Pontes. A planta de ciclo combinado de Sabón non funciona.

CONCLUSIÓNS: Polo dito anteriormente demóstrase que a planta de Gas da ría de Ferrol NON ERA NECESARIA. Demóstrase tamén os incumprimentos administrativos esixidos pola CNE e Dirección Xeral de Política Enerxética e Minas durante o proceso da APROBACION PREVIA para a instalación dunha planta de regasificación na ría de Ferrol supondo ademais, un incremento de custo ao sistema gasista español, como anunciaba ENAGAS, o cal deberemos soportar (pagar) todos os españois tal como establece o R.D.949/2001 e Orde Ministerial ECO/301/2002 (naqueles momentos) "INSTALACIÓNS DE GAS NO RÉXIME RETRIBUTIVO DO SISTEMA GASISTA NACIONAL".

Polo anterior non entendemos as razóns de querer forzar á administración a unha ampliación costosísima do gasoduto á meseta cando non é necesario nin para "exportar" o gas nin para recibilo. Tampouco entendemos as razóns para duplicar a capacidade de regasificación da planta dados os resultados operativos antes expostos e o dobre dano que produciría ao ecosistema da ría debido ao tipo de regasificación empregado (circuíto aberto) mediante auga de mar, pois se necesitarían circular aos regasificadores 600.000.000 de litros de auga fría ao día e impregnada con hipoclorito sódico.

NOTA: Os datos descritos neste Fundamento 7º foron recollidos das seguintes fontes:

a) INFORME SOBRE A PROPOSTA DE RESOLUCION DA DIRECCION XERAL DE POLITICA ENERGETICA E MINAS POLA QUE SE OUTORGA A -REGASIFICADORA DO NOROESTE SA- (REGANOSA) AUTORIZACION ADMINISTRATIVA PREVIA PARA A INSTALACIÓN DUNHA PLANTA DE RECEPCION, ALMACENAMENTO E REGASIFICACION DE G.N.L. EN MUGARDOS (A Coruña) - 18 de abril de 2.002.

b) Boletíns estatísticos da CNE e ENAGAS.

c) Informe de ENAGAS de data 31 de MAIO de 2002 SOBRE A NECESIDADE E REPERCUSIÓNS NO SISTEMA GASISTA DA PLANTA DE REGASIFICACIÓN SOLICITADA POR REGASIFICADORA DO NOROESTE, S.A.
__________________________________________

RESOLUCIÓN POR UNHA REFORMULACIÓN POLÍTICA E DA ESQUERDA NACIONALISTA

Atravesan Galicia e o Mundo enteiro por unha conxuntura de profunda crise socioeconómica. O modelo capitalista e o sistema imperialista demostraron o seu fracaso: deben ser removidos. Unha nova orde social debe ser establecida. Baixo ningún concepto se pode consentir que aqueles -unha minoría- que nos levan á ruina e á miseria sigan dominando á inmensa maioría da humanidade.

Na área xeográfica que nos tocou vivir, o goberno PSOE é incapaz de atopar sequera un paliativo á crise. E non é capaz, simplemente, porque tal paliativo non existe. Aproveita, logo, o PP para intervir coa súa demagoxia buscando a recuperación do poder político.

En Galicia, un goberno pusilánime, feble e aínda ofertado no mercado electoral en dúas marcas (BNG, PSOE) forzadamente diferenciadas, que non tan distintas na inspiración e nas formas de gobernar, resulta expulsado da súa posición, por non ter respondido ás demandas de renovación e saneamento político que unha parte do electorado esixía. Nin sequera certos pormenores correctores do neoliberalismo introducidos a última hora no programa electoral do BNG (Banca nacional, ICO galego…) conseguiron frear a sangría de votos, porque xa non eran cribles.

Retorna, naturalmente, ao goberno autonómico, o PP. E faino nun momento de debilidade dos movementos nacionalistas -de dereitas ou de esquerdas- no Estado español agudizado por un ascenso do discurso centralista de tintes neofascistas que nos nega como pobos, a vascos, cataláns e galegos. Teñen a perspectiva de recuperar tamén o goberno central, coa idea de homoxeneizar o territorio, e liquidar os avances de autogoberno e de identificación cultural das nosas nacións. Vai ser logo, a inmediata, unha lexislatura ben dura para o movemento social emancipador.

De maneira que só podemos pensar nunha consigna: UNIDADE. Unidade do pobo contra o capitalismo e contra o colonialismo económico e cultural.

En maio de 2006 diciamos:

“O plenario da V Asemblea Nacional da FPG outorga mandato expreso e urxe ó novo Comité Central do partido, a poñer en marcha todas as iniciativas que se consideren necesarias para promover os máis amplos acordos con todas aquelas persoas, colectivos e organizacións interesados nun proceso de Reconstrución Orgánica da Esquerda Nacionalista.

Este proceso, que sen dúbida requirirá esforzos dialécticos e a superación de toda sorte de actitudes sectarias, deberá producir froitos efectivos a curto prazo e nunca máis alá do mandato do actual goberno autonómico.

A FPG está disposta a pasar a un total segundo plano, e mesmo ó sacrificio das súas siglas se iso fose considerado imprescindible no proceso de reconstrución; mentres, seguiremos aportando o noso esforzo militante para que o pobo de Galicia, as súas clases traballadoras, conten cunha alternativa clara de liberación nacional e de emancipación total”.

A día de hoxe estas palabras teñen, se cadra, maior vixencia. No seo do nacionalismo prodúcese unha situación de catarse total, ou iso nos gustaría. Esta catarse, provocada por uns malos resultados electorais, debería sobardar tal escenario -o electoral-, e contemplar unha análise e reconsideración total da nosa sociedade e da nosa terra. Ábrese un proceso de reflexión que levará un tempo maior do que poida ser o debate dunha organización a nivel interno. O nacionalismo popular ten expresións sociais que superan os lindes dunha única sigla.

Pero o curso da historia non se detén e algo deberemos facer de inmediato para impedir a ocupación completa da nación polas dereitas. A FPG reclama a reformulación do movemento nacional-popular sobre a base do ideario e do carácter de clase que inspirou o nacionalismo contemporáneo e que tan bos resultados ten dado a nivel político, veciñal, cultural, agrario e sindical; iso si, renovado e reorientado en función dos cambios socioeconómicos e culturais producidos en Galicia e no seu contorno. Ou sexa, propoñemos un profundo debate, para o que nós aportamos unha alternativa claramente de esquerda.


Cando dicimos “de esquerda” falamos de:

• República: o exercicio do poder perténcelle ao pobo. Democracia participativa e horizontal. Dereitos individuais, pero dereitos sociais. Denuncia da Monarquía.
• Liberdade dos pobos. Dereito de Galicia á autodeterminación nacional. Anticolonialismo socioeconómico e cultural.
• Igualdade social.
• Igualdade real entre as mulleres e os homes.
• Prioridade do público sobre o privado. Creación dunha banca e de industrias de maioría pública. Acabar coa privatización dos servizos públicos.
• Laicismo, aconfesionalismo.
• Igualdade racial e das culturas. Ningunha discriminación.
• Defensa inquebrantábel do idioma galego.
• Defensa do territorio e da natureza. Protección dos patrimonios material e inmaterial.
• Internacionalismo de clase. Solidariedade entre os pobos.
  

Para que se entenda, referímonos a:

• Denuncia do marco xurídico-político, aínda que participemos nas súas institucións. Proposta de superación do marco constitucional de 1978 e do Estatuto de Autonomía. Denuncia da normativa electoral en todos os planos: limitación do gasto electoral, igualdade real nos medios de comunicación, voto da emigración.
• Non á privatización dos servizos públicos, reversión das concesións á institución correspondente. Acabar coa política de creación de entes ou empresas paralelas á administración, algunhas con maioría de capital privado, como TRAGSA, SEAGA, Consorcio do Benestar, SOGASERSO, Fundación da Cidade da Cultura, Reversos, AXEGA…
• Denuncia dos atentados contra a natureza: planos acuícola e eólico.
• Prohibición de asistencia dos cargos públicos, como tales, a procesións e ofrendas de carácter confesional.
• Atención especial ao movemento social, ás organizacións de traballadoras e traballadores. Potenciación de foros sociais como lugar de encontro e debate que estimulen ás organizacións políticas de esquerdas. Representatividade destes nas tomas de decisións.
• Relacións internacionais con organizacións e movementos de esquerda. Denuncia do Galeuscat (BNG,CiU, PNV).
  

Neste contexto, cal é o papel que lle corresponde á FPG? Talvez non foi ben interpretada ou non soubemos expresar a nosa autocrítica no documento de valoración dos resultados electorais. Recoñeciamos alí “as eivas de implantación, de organización e políticas do noso partido” e reiterámolo agora: a FPG ten unhas deficiencias que nos impiden facer chegar ás traballadoras e aos traballadores de Galicia a nosa alternativa partidaria cunha capacidade real de contribuír a un cambio cualitativo na política nacional.

E isto é así, a pesar dos esforzos que vimos realizando e das propostas que decote presentamos nos máis diferentes planos: no mundo sindical; no cultural e de defensa da lingua; na comunicación e no debate das ideas; no municipal; na loita contra o urbanismo salvaxe…

Mais desta situación non se pode concluír que os principios polos que vimos loitando non sexan válidos e imprescindíbeis para a emancipación total do noso pobo. Talvez sexa precisamente a firmeza na defensa deses principios e a dificultade en conseguir as metas establecidas o que empece a súa asunción por máis amplos sectores da sociedade.

En todo caso, a FPG expresa a súa disposición a proseguir no diálogo con todos os colectivos, organizacións, asociacións, persoas interesadas no debate -que debe ser fundamentalmente de ideas e de estratexias- para unha reformulación política, nomeadamente, da esquerda nacionalista en Galicia.
___________________

frentepopulargalega.org
____________________

28 de marzo: "A Hora do Planeta"

Este 28 de marzo, das 20:30 ás 21:30h, tes una cita co Planeta para demostrar que a loita contra o Cambio Climático é posíbel.

A iniciativa de WWF na que participa ADEGA xunta con outras organizacións é a maior campaña en defensa do medio ambiente da historia, na que participarán 1.000 milóns de persoas. A Hora do Planeta 2009 involucrará aos gobernos, ciudadáns e empresas nunha acción conxunta para chamar a atención sobre os efectos do quecemento global e esixir aos líderes políticos que actúen para controlar as emisións de CO2 antes de que sexa demasiado tarde. Até agora, máis de 1.700 cidades de 80 países comprometéronse a apagar as luces dos seus edificios máis emblemáticos, como xesto simbólico de apoio á Hora do Planeta.
Pica para máis información:

http://www.wwf.es/que_hacemos/cambio_climatico/la_hora_del_planeta_2009/

29 de marzo: novo ROTEIRO de ADEGA-Lugo. Da Ribeira Sacra ao Courel

Con estes roteiros tratamos de combinar o obxectivo lúdico co reivindicativo: ao tempo que camiñamos, gozamos da natureza e coñecemos o noso país, procuramos que a nosa presenza sirva para mover conciencias, denunciar agresións ambientais, sobresaír o valor ecolóxico dos nosos espazos naturais e reclamar a súa protección. Nesta ocasión faremos unha terceira visita ao Courel(dende Orxais até Froxán).

O percorrido será de dificultade media e de 10 km de lonxitude, ampliable a 13 km desde Orxais (pertencente á comarca da Ribeira Sacra) até o pobo de Froxán (inmerso no Courel). Nos dous primeiros quilómetros atravesaremos a Montaña do Lor no Concello de Quiroga. Dende os 935 metros do Alto do Capelo, pódese ollar todo o canón do Lor, dende o Cebreiro até Vilachá e dende Manzaneda até os Ancares. Logo baixaremos case todo o camiño durante sete quilómetros até o río Lor para tornar cara Froxán. No camiño atoparemos unha sorprendente confluencia de climas, de ríos, de montes, de luces e de sombras, … Incrible herdanza arqueolóxica, arquitectónica, etnográfica, xeolóxica, natural e cultural!

DOMINGO, 29 de MARZO

• Normal..............................................................................15 €
• Estudantes, xubilad@s e no paro..........................................12 €
• Socios/as...........................................................................10€
• Até 17 anos....................................................................... 5 €

SAÍDA: diante da Escola de Maxisterio de LUGO ás 9 da mañá.
Imprescindible anotarse chamando ao 679113718 (Mari Luz), ou 982240299 (local de ADEGA Lugo)
Levar roupa e calzado axeitados e comida para o camiño.
O bo humor é cousa de todos/as.

Próximos roteiros de ADEGA

• 19 de abril: Pena Trevinca
• 24 de maio: Serra do Xurés
• 20 e 21 de xuño: Monte Invernadoiro
• Do 30 de marzo ao 5 de abril: Calendario Fenolóxico 2009
  

Ao igual que en 2008, ADEGA e o Proxecto Ríos convídanvos a participar no informe sobre a fenoloxía aplicada aos cursos fluviais.

Parte do principio de que os ciclos dos seres vivos son valiosos indicadores do clima, servindo para valorar a repercusión que a mudanza climática está a ter sobre as especies. Mediante saídas e cubrindo unha sinxela ficha pretendemos elaborar un mapa sobre a situación das árbores de ribeira. Esta actividade, concentrada no periodo do 30 de marzo ao 5 de abril, mostraranos unha “instantánea” da situación das especies seleccionadas ao longo do país, analisando o estado de floración no se atopan diferentes árbores e plantas.

Baixa a Ficha Fenolóxica 2009

É moi interesante que os que xa iniciachedes o traballo no 2008 o continuedes nesta xeira e os que esteades interesados/as en participar no lo fagades saber mandando un mail a pacobanhobre@adega.info

Podes baixar tamén o Informe Fenolóxico 08 cos resultados correspondentes ao pasado ano.

Máis información: Local nacional (981 570099) ou na nosa web:
www.adega.info
______________________

Por Xosé Veiras [*] 23.03.2009

O PP obtivo a maioría absoluta e gobernará na próxima lexislatura. PSOE e BNG non poderán reeditar o bipartito. Ao meu ver, unha vitoria inmerecida e unha derrota merecida. O malestar de parte do eleitorado de esquerdas, moi descontento co balanzo do bipartito en materia ambiental e social, non parece ter sido determinante no estrepitoso fracaso de PSOE e BNG, mais foi seguramente un factor significativo a ter en conta na análise dos resultados eleitorais.

O tempo dirá en qué medida, mais é seguro que o goberno do PP será aínda peor que o de PSOE-BNG para o medio ambiente. O próximo goberno será produtivista, como todos os anteriores. Nas eleccións galegas dirímese a relación de forzas entre esquerda e dereita, entre nacionalismo galego e nacionalismo español, mais o produtivismo sempre arrasa, pois é dominante en todas as forzas políticas realmente existentes. Así que o novo goberno volverá gobernar contra as xeracións futuras, contra moitos e moitas afectados e afectadas na súa calidade de vida por políticas desenvolvimentistas, contra o medio ambiente galego e global.

O Programa pola Terra das organizacións ecoloxistas galegas a penas sairá do papel co PP. Mais con PSOE e BNG as cousas non serían moi diferentes.

Por se alguén tiña algunha dúbida, PSOE e BNG volveron demostrar nos tres últimos anos e medio que estiveron á fronte da Xunta como é oportunista e inconsistente o seu ecoloxismo (aínda que máis ben habería que falar neste caso de conservacionismo ou de ambientalismo). O PSdG-PSOE é aínda máis produtivista que moitos partidos do seu mesmo espazo ideolóxico doutros países europeos. É ben simbólico que sexa precisamente unha das súas militantes, Elena Espinosa, a escollida para substituír a Cristina Narbona logo da absorción do ministerio de medio ambiente polo de agricultura e pesca, co obxectivo de favorecer o retroceso ambiental ao que estamos a asistir nesta lexislatura, de cuxo primeiro ano veñen de facer un oportuno balanzo as principais organizacións ecoloxistas estatais (ver “Un Programa por la Tierra 2009”).

A imaxe ecoloxista do PSdG-PSOE sempre foi moi débil, mais o BNG tense beneficiado (ou non, segundo como se vexa) dunha identificación metafísica entre ecoloxismo e nacionalismo galego. Esa identificación é debida seguramente á destacada participación do nacionalismo político e social nalgunhas das loitas de defensa ambiental máis emblemáticas do país (contra Xove nuclear e os vertidos de residuos radiactivos fronte ás nosas costas, contra ENCE-ELNOSA en Pontevedra, a propósito da catástrofe do Prestige, …). Mais a realidade é que os nacionalistas galegos, como os de calquera outro país, poden ser produtivistas ou ecoloxistas, e que unha cousa é respaldar algunhas loitas a prol do ambiente e outra moi diferente identificarse co ecoloxismo como ideoloxía e situar a procura da sustentabilidade ecolóxica no centro da acción política. O BNG nunca se definiu como ecoloxista, aínda que algúns dos seus referentes digan, en público ou en privado, que o ecoloxismo está entre os principios fundacionais do BNG (onde?), ou que o BNG representaría o espazo político verde en Galiza. Prefiro a honestidade de Francisco García, o actual alcalde de Allariz, quen, hai xa uns cantos anos, no marco dunha entrevista entre unha representación da dirección do BNG e da Federación Ecoloxista Galega (FEG), dixo que non podiamos esperar que houbese moita sintonía entre o movemento ecoloxista e o BNG porque o BNG non era/é unha forza política ecoloxista.

O BNG só asume un ecoloxismo distorsionado, non contraditorio co obxectivo superior de que Galiza produza e consuma cada vez máis, cunha ollada marcadamente localista, privilexiando cuestións que teñan a ver coa inserción subordinada de Galiza no Estado español (ás veces utilizándoas simplemente como argumento para reclamar compensacións económicas para o país).

Manolo Barreiro escribiu no seu blog que os nacionalistas galegos vivimos nun país imaxinario. Do que non hai dúbida é de que, nacionalistas ou non, os galegos e galegas vivimos nun planeta imaxinario. Un planeta sen límites ambientais que pode soster indefinidamente a sobreprodución e o sobreconsumo dos países desenvolvidos sen nos aproximarmos ao colapso e sen manter na probreza á maioría da humanidade.

O medio ambiente sempre foi un asunto sectorial para o BNG, pouco relevante (creo que nunca funcionou unha área de medio ambiente nos seus órganos de dirección), e subordinado á defensa dos “intereses nacionais” (e aí poden entrar as centrais eléctricas sucias, as megainfraestruturas, a industria automobilística, a pesca industrial, etc). Defender o medio ambiente si, maiormente o do país, pero con sentidiño, sen que impida o “desenvolvemento” de Galiza, entendido en chave máis ben produtivista (por moito que se lle engada o cualificativo sustentábel).

O BNG estivo lonxe de ser un contrapeso ecoloxista dentro do bipartito, como inxenuamente podía agardar algunha xente. Nin tan sequera cando se sentiu presionado pola súa base social. No caso do “Plano Acuícola” non foi alén de xestos inofensivos. No caso (da ubicación) da planta regasificadora de REGANOSA , nin tan sequera iso. Calquera análise obxectiva do desempeño das consellerías gobernadas polo BNG, como a que fai, por exemplo, Xabier Vázquez Pumariño en Algunhas papeletas verdes (que se podería completar con referencias ao apoio ás centrais térmicas ou á ausencia dunha estratexia para combater a eucaliptización, mais alá de medidas inconexas de alcance moi limitado), amosa que o produtivismo foi a nota dominante.

Se o BNG tivese estado á fronte da Consellería de Medio Ambiente as cousas non terían sido moi diferentes. Porque a sustentabilidade e a defensa do ambiente non dependen só, nin sobre todo, desta consellería, e porque o conselleiro ou conselleira (e os directores xerais) non terían seguramente un perfil moi ecoloxista. O BNG non colocou nunca a un ecoloxista no Parlamento, malia ter entre as súas filas a algúns ecoloxistas con méritos dabondo para ocuparen un posto de saída nunha candidatura autonómica (pola contra, si ten colocado a activistas contra as peaxes ou a sindicalistas defensores das centrais térmicas). Parece difícil que quixese colocar a un ecoloxista no Consello da Xunta.

Partido Transversal Produtivista

PP, PSOE e BNG non son iguais, tamén no que atinxe á cuestión ambiental. Hai diferenzas entre eles que non pretendo desprezar. Mais, mesmo tendo en conta esas diferenzas, poderíamos velos como alas ou correntes dun hipotético Partido Transversal Produtivista (PTP), pois, no esencial, partillan unha ideoloxía produtivista. As tres forzas avogan polo crecemento económico ilimitado (iso si, “sustentábel”, ou, como di o economista ecolóxico Herman Daly, anxelical) e non entra nos seus planos decrecer o consumo de enerxía e de materiais, reducir a nosa elevada pegada ecolóxica global e defender con firmeza un territorio propio cada día máis deteriorado. Non conciben outro xeito de mellorar o benestar social que non pase por un maior consumo de recursos naturais.

O noso PTP é incapaz de contribuír a dar unha resposta adecuada desde Galiza aos desafíos civilizatorios nos que nos xogamos o futuro con maiúsculas (alteracións climáticas, crise enerxética,…) e defende moitas iniciativas e actividades insustentábeis de grande impacto. Lembremos algunhas especialmente destacábeis: a ampliación permanente da capacidade da rede viaria (as diferentes correntes compiten entre elas para ver quen constrúe máis quilómetros de autovías e autoestradas en menos tempo); AVE entendido como alta velocidade ferroviaria estrita; portos exteriores de Ferrol e de Coruña; novas centrais térmicas de ciclo combinado a gas natural das Pontes e de Sabón e continuidade das centrais térmicas de carbón das Pontes e de Meirama (a Consellería de Innovación e Industria de Fernando Blanco quería tan só que se pechase un dos catro grupos da central das Pontes, obxectivo recollido no Plan Enerxético 2007-2012); planta regasificadora (máis alá da súa ubicación, cuestionábel en si mesma); ampliación dos aeroportos; incremento (necesario) da capacidade de produción eólica terrestre mais sen respecto adecuado polo territorio (aínda que logo, curiosamente, o PTP di non de entrada e con cativa argumentación á instalación de calquera parque eólico mariño); concentracións parcelarias impactantes; pesca de arrastre, etc.

Galiza non é diferente dos demais países desenvolvidos. En todos gaña o PTP. Mais en moitos xa non obtén sempre o 100% dos deputados e deputadas, o que favorece a penetración social das ideas ecoloxistas e axuda a conseguir algúns logros ambientais parciais.

Promesas incumpridas

Por suposto, non era razoábel agardarmos que o bipartito fose un goberno verde, nin sequera que houbese algunha consellaría verde. PSOE e BNG non son precisamente verdes e o espazo sociopolítico verde en Galiza é moi reducido. Mais si se debía esperar que PSOE e BNG cumprisen todas as promesas ambientalmente positivas recollidas no acordo que asinaron para a formación do goberno. Como lembrou Verdegaia, promesas importantes contidas no acordo simbolicamente asinado coa cidadanía foron total ou parcialmente incumpridas.

Particularmente frustrante foi a distancia entre promesas e realidades en materia de política de conservación da natureza, unha das principais ferramentas en mans dun goberno para corrixir un pouco os efectos destrutivos do funcionamento normal do modelo económico vixente. Moito se anunciou a ampliación da rede Natura 2000, pero finalmente quedou en nada. Tampouco se declarou un só Parque Natural. E pouco se fixo para mellorar a xestión dos espazos naturais protexidos existentes, sobre todo se excluímos o centro de interpretación dos parques naturais de Galiza proxectado por Manuel Vázquez para Ourense, unha sorte de “microcidade da cultura” da educación ambiental.

Desde a Consellaría de Política Territorial tampouco foron capaces de presentar unha proposta de plano para a xestión integrada do litoral, aínda que si tiveron tempo de lanzar un plano de estradas que sería a iniciativa gobernamental máis destrutora do territorio nos próximos anos se finalmente cumpre os seus obxectivos, ademais de inducir máis tráfego e máis emisións de gases de invernadoiro (se a crise e/ou o prezo do petróleo non o evita).

O bipartito tomou algunhas decisións positivas para a sustentabilidade. Houbo avanzos que merecen recoñecemento, como a moratoria urbanística no litoral, a paralización de minicentrais ou as Normas Galegas do Hábitat (tan indecentemente atacadas desde PP e PSOE). Podemos estar certos de co PP as políticas autonómicas serán aín