Gripe A, mellor a enfermidade que a vacina

20090929


Gripe A, mellor a enfermidade que a vacina.
Swine flu vaccination, better natural immunity than artificial one.

Artigo de Juan Gérvas and Jim Wright publicado polo Equipo CESCA [*]

Carta aberta en que se cuestionan as catro premisas que dan impulso aos plans de vacinación masiva contra a gripe A. Pídese prudencia, e ensaios clínicos, pois pasar a enfermidade parece mellor opción que a vacinación.

Gripe A, mellor a inmunidade natural que a artificial

SE FUNCIONASE A VACINA CONTRA A GRIPE A PODERÍA EVITAR A INMUNIDADE NATURAL QUE PERSISTE 50 ANOS

Por Juan Gérvas and Jim Wright

A aprobación pola estadounidense FDA das vacinas contra a gripe A (H1N1) (1) abre as portas para os plans gobernamentais de vacinación masiva nos próximos meses. Tales plans son irracionais e fúndanse no medo e a creación de enfermidades imaxinarias, ben lonxe unha política de "sentido común e tranquilidade", como propón médicos e outros profesionais sanitarios españois (2).

Discrepamos enerxicamente da vacinación masiva, que se funda en varias falsas premisas.

A primeira é que a pandemia de gripe A será similar á "gripe española" de 1919. Iso é altamente improbable, pois aquela pandemia deuse nun mundo empobrecido, sen sistemas sanitarios públicos de cobertura nacional, sen auga corrente e sen antibióticos para tratar as complicacións. Por iso, a gripe española matou fundamentalmente aos pobres, como ben demostra o exemplo na India, onde afectou gravemente aos soldados hacinados en barracóns, mal alimentados e en pésimas condicións hixiénicas, mentres respectou aos oficiais, ben alimentados e aloxados nas súas casas estilo británico.

A segunda premisa é que a gripe A é unha enfermidade grave e mortal. Pero temos datos certos e consistentes que repetidamente demostran que isto é falso. De feito a mortalidade por gripe A é moito menor que pola gripe estacional (3,4).

A terceira premisa é que a vacina funcionará. Con todo, a simple resposta inmunolóxica non garante que a vacina reduza na práctica as complicacións infecciosas e a mortalidade. Para demostrar isto precísase de grandes ensaios clínicos controlados, cos que non contamos nin para a vacina contra a gripe A nin para a vacina contra a gripe estacional.

A cuarta premisa é que a vacina contra o virus A (H1N1) producirá inmunidade similar á que provoca a infección natural. Pero o virus gripal ten unha peculiaridade singular, coñecida como "inmunidade de pecado orixinal" (5), de forma que o primeiro virus ao que nos expomos provoca a maior resposta inmunolóxica, que persiste máis de 50 anos. Por iso as actuais persoas maiores parecen ter algún tipo de inmunidade ao virus A (H1N1), pois virus similares circularon entre os anos 1918 e 1957. Parece, pois, que a inmunidade natural dura máis de 50 anos e lógrase sen custo por comparación coa vacinación que require unha ou dúas doses anuais para lograr un nivel inmunitario menor.

Por todo iso recomendamos que, como norma, as vacinas contra a gripe A se empreguen no contexto de ensaios clínicos controlados que permitan valorar se os beneficios superan aos danos. Sen tal información seguiremos en setembro de 2010 sen saber a quen vacinar. Tales ensaios clínicos son tamén imprescindibles para as vacinas contra a gripe estacional xa que descoñecemos os efectos a longo prazo das vacinacións e revacunaciones anuais e é probable que os danos das mesmas superen aos seus beneficios.



Juan Gérvas jgervasc@meditex.es www.equipocesca.org

  • Médico xeral rural, Canencia da Sierra, Garganta de los Montes e O Cuadrón (Madrid), Spain
  • Profesor visitante, Departamento de Saúde Internacional, Escola Nacional de Sanidade, Madrid, España.
  • Profesor honorario, Departamento de Saúde Pública, Universidade Autónoma de Madrid, España
  • Equipo CESCA, Travesía da Praia 3, 28730 Buitrago del Lozoya, Madrid, Spain



James (Jim) M Wright
  • Catedrático
  • Departamento de Anestesioloxía, Farmacoloxía e Terapéuticas 2176 Health Sciences Mall
  • Vancouver, B.C.  V6T 1Z3, Canadá

Para saber máis sobre a gripe A, en seis idiomas (español, francés, inglés, italiano, portugués e ruso) consulte Healthy Skepticism International News "In the face of swine flu, common sense and science" http://healthyskepticism.org/news/2009/Oct09.php. En español hai abundantísimo material docente e información en www.equipocesca.org e http://gripeycalma.wordpress.com

Bibliografía:
  1. Influenza A (H1N1) 2009 monovalent. http://www.fda.gov/BiologicsBloodVaccines/Vaccines/ApprovedProducts/ucm181950.htm
  2. Villanueva T, Gérvas A. Spain and swine flu. CMAJ. 2009. http://www.cmaj.ca/cgi/eletters/181/6-7/E102
  3. Assessment of the influenza A (H1N1) pandemic on selected countries in the southern hemisphere: Arxentina, Australia, Chile, New Zealand and Uruguai. Department of Health and Human Services and other USG Departments for the White House National Security Council. 26th August 2009. http://flu.gov/professional/global/final.pdf
  4. Collignon PJ. Mass vaccination against swine flu: could it cause more harm than good? http://www.bmj.com/cgi/eletters/339/sep03_2/b3471#219801
  5. Couch RB, Kasel JA. Immunity to influenza in man. Ann Rev Microbiol. 1983;37:529-49.

Fonte: equipocesca.org

[*] O EQUIPO CESCA

Os traballos iniciais do Equipo CESCA son de 1980. O seu motor foi o desexo de lograr entender o que sucedía na consulta do médico xeral, e a súa relación cos problemas de saúde do paciente.

Legalmente o Equipo CESCA é unha asociación científica sen ánimo de lucro, con membros que pertencen ao mesmo a título persoal, sen maior compromiso que a súa participación nos traballos do seu interese. Recibiu o nome, CESCA, do acrónimo do primeiro proxecto financiado con diñeiro público, en 1984, titulado "Correlación entre as Entradas e as Saídas na Consulta Ambulatoria", que contou con apoio do Fondo de Investigacións Sanitarias da Seguridade Social. Este estudo é un bo exemplo da investigación do Equipo CESCA, pois permitiu analizar a correspondencia entre os motivos polos que acode o paciente á consulta do médico de cabeceira (médico xeral/de familia) e o proceso da súa atención, incluíndo a súa relación posterior co resto do sistema sanitario (derivación a especialistas, e/ou urxencia, solicitude de probas complementarias, re-citación, prescrición de medicamentos e paso pola farmacia, ...). [+info]
________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 00:07 1 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: ,

"Autoritas ou potestas?", un artigo de Manuel Dios a mantenta do debate sobre a autoridade do profesorado

20090928


En relación co debate sobre a autoridade do profesorado

Por Manuel Dios Diz [*]
28.09.2009

Resulta imposible resumir nun artigo todo o que suscita un debate sobre a autoridade do profesorado que, polo demais, non é novo. Habería que enmarcalo nunha reflexión máis global sobre a sociedade, sobre o fracaso (social e escolar), sobre o rol que xogamos cada quen, e de maneira máis particular, sobre a propia comunidade educativa que xa non se circunscribe ós pais e ás nais, ós docentes e ó alumnado, porque hoxe, como sabemos, existen novos axentes, algúns moi activos e poderosos, na transmisión de valores (positivos ou negativos) como son, por exemplo, os iguais, os media ou a publicidade. Con todo aportarei algunha reflexión.

A escola, o instituto que coñecemos e lembramos os adultos, digamos de mediana idade, moi pouco ten que ver cos actuais. Basta escoitar os comentarios dalgunhas personalidades públicas nestes días para decatarse do lonxe que están da realidade educativa actual. Entre outras cousas, porque a sociedade cambiou extraordinariamente e de maneira moi rápida, como nós mesmos, e porque agora van ó instituto tódolos alumnos e alumnas, non unha minoría seleccionada, como noutras épocas. Falamos da totalidade dos rapaces e rapazas en idade escolar, é dicir, dos que queren estudar, dos que valoran o esforzo e o saber, dos que proveñen de ambientes económicos e culturais acomodados, e daqueles que viven en familias desestructuradas, xunto cos que obxectan, os que asisten por obrigación, os que arrastran carencias relevantes (afectivas, económicas, culturais …), e os superprotexidos, os da chave, os emperadores, os amos, os que viven a violencia (de xénero e outras) como modelos, os hiperactivos, os que teñen dificultades, os que aborrecen da imaxe que a escola lles devolve de si mesmos … todos e todas sen excepción, especialmente na escola pública. Isto, simplemente isto, cambiou por completo os colexios e os institutos. E moitas persoas seguen sen comprendelo, moito menos asumilo.

Si algo compartimos é que non debemos lexislar a golpe de titular nin tampouco en función da alarma social xerada. Non parece o máis sensato. A educación manexa (ou debe manexar) tempos moi distintos dos que utiliza o xornalismo ou a política. O profesorado traballa con persoas concretas, con ritmos e necesidades distintas, non en función de intereses económicos, mercados, ventas, beneficios, audiencias… ou votos. Por iso o tempo educativo non ten nada que ver coa fugacidade do tempo televisivo, radiofónico ou electoral.

Analizar a situación, coñecer o que acontece no sistema educativo, facer un bo diagnóstico, resulta imprescindible para atopar vías de mellora da calidade, da convivencia, dos resultados académicos, do clima escolar. E isto non ten nada que ver coas ocorrencias, nin co alarmismo, nin tampouco co pensamento maniqueo, co branco e o negro, o todo ou o nada, tan frecuente nos titulares e nas declaracións. A educación significa aprender a dirixir con sentido a propia vida, en palabras de D. Francisco Giner de los Ríos, e implica non so información senón tamén coñecemento, contraste, reflexión, elaboración… en definitiva, fuxir do pensamento maniqueo, da simplicidade, das receitas máxicas, das causas únicas, das ocorrencias, diga quen as diga. E por iso resulta tan frustrante, tan difícil, querer matizar, especialmente, nos medios de comunicación, porque en moitas ocasións, un titular repetido mil e unha veces, a todas horas, en tódalas cadeas, desbarata miles de esforzos porque, ó final, o que escoitamos é o enorme estrondo da árbore que cae mentres que ignoramos o son da herba que medra cada día… as malas noticias son as únicas noticias e isto da unha visión parcial ou falseada da realidade.

Non podemos solventar os temas a golpe de frase enxeñosa, crernos de verdade que a conflitividade escolar pode resolverse con tarimas, recuperando o tratamento de vostede, ou con galóns máis ou menos chamativos impostos pola autoridade política de turno. As cousas, por desgraza, non son tan simples, e eles o saben.

Ademais, non é verdade que a gran maioría do profesorado non teña autoridade ou que decline dela. Tampouco que o alumnado en xeral non respete ós seus profesores, que sexa violento ou borracho, inconsciente ou irresponsable como tantas veces se reitera. Ou que as nais e os pais pasen da educación dos seus fillos e fillas. E que os institutos sexan territorio comanche. Non é certo. Nada máis lonxe da realidade. Temos que fuxir das xeralizacións, das atribucións globais de responsabilidade, de confundir unha parte co todo, por moi rechamante que sexa, e analizar polo miúdo o que sucede, con rigor, sen prexuízos, distinguindo a palla do grao, identificando ben os problemas, asumindo que todos e todas temos porcións de razón e de culpa, e debemos ser parte da solución.

Non podemos seguir trasladando ós demais as causas dos males que percibimos no sistema educativo, que si os pais, que si os profes, que si os rapaces, que si a administración, que si os media… non basta con repetir que para educar a un neno fai falla a tribo enteira, senón crelo de verdade e obrar en consecuencia. E temos instrumentos para facelo. Mellorables, sen dúbida. Existen, desde hai anos, en todo o Estado, nas CC.AA, plans integrais de mellora da convivencia escolar, observatorios, protocolos, departamentos de orientación, equipos de mediación e tratamento de conflitos… o que sorprende é que esta realidade, a maioritaria convivencia escolar nos miles de centros educativos, non resulte visible, atractiva, interesante, recoñecible, avaliable. Isto provoca grandes doses de frustración nos educadores e nas educadoras, nas miles de persoas que se esforzan cada día, a pe de aula, por mellorar o clima escolar, por ilusionar ó seu alumnado, por facerlles ver que a educación, a cultura, o traballo ben feito, son útiles, contra todo o ambiente social e as mensaxes constantes que reciben, a cotío, en senso contrario, a fama, o éxito, o minuto de gloria, o triunfo sen esforzo, o diñeiro a mans cheas, e modelos e referentes tan edificantes como Belén Esteban ou a Campanario… mañá e tarde, a todas horas…

O ministro Angel Gabilondo, cunha traxectoria profesional dedicada á reflexión filosófica, á metafísica, está moi lonxe, ó meu parecer, do pensamento maniqueo, das solucións máxicas, das ocorrencias, e quere, como tantos docentes, un pacto de estado pola educación, que fermosa utopía, apelando á tribo enteira para cambiar o noso sistema educativo que, como non, necesita mellorar, e quere facelo con tódalas mans, con acordos, con diálogo, con consenso, pero probablemente fracase, porque os tempos educativos non son os políticos e as grandes necesidades significan tamén grandes recursos, e en épocas de crise, xa se sabe, o máis efectista resulta sacarse unha gorra da manga e impoñer a autoridade por lei.

Con moita frecuencia confundimos a auctoritas coa potestas que tan ben distinguían os romanos. A primeira ten que ver coa autoridade moral que temos que gañar cada día coa nosa profesionalidade, co bo exemplo, co respecto, coa dedicación, co cariño, cos afectos e os sentimentos, coa persuasión e a convicción, co diálogo, coa comunicación, con xenerosidade, cos nosos coñecementos, experiencia, comportamentos e condutas, sabendo e preparando a materia… esta ascendencia moral non se compra no supermercado, nin se compra nin se vende, apréndese e constrúese cada día, con moito esforzo, con ilusión, con vocación, con amor por este fermoso oficio, o de ensinar, aprender e compartir cultura, saber e sabedoría… mentres que a potestas, polo contrario, consiste nun conxunto de facultades públicas que son outorgadas, desde fora, a unha persoa de acordo cunhas formalidades ben definidas, trátase dun poder que non emana da condición persoal do titular, senón que está relacionada coa forza e a imposición coercitiva, con aquilo que Maquiavelo dicía: o príncipe debe infundir temor e impoñerse pola forza da espada… por iso, o debate sobre a autoridade debera ser moral, ético, profesional, humanista, educativo…, non simplemente administrativo ou xurídico, nin vingativo, o desquite do ’68, en palabras de Sarkozy, ou de tantos e tantas que añoran un pasado que xa está escrito…

Sinceramente estou convencido de que a maioría do profesorado ten autoridade suficiente, capacidade de persuadir e de convencer, auctoritas. E o sistema educativo, como o xurídico, a fiscalía, conta con lexislación e sentencias que protexen e respaldan ó profesorado. Os propios centros escolares teñen, ademais, recursos e mecanismos variados, plans, equipos, protocolos que permiten resolver os conflitos razoablemente ben, sen caer no victimismo, polo que non necesita investirse de potestas pública, mellor dito, que alguén externo ó propio sistema a impoña, porque, entre outras cousas, sen auctoritas non hai potestas por moito que alguén se empeñe en converternos en axentes da autoridade pública… as cousas son moito máis complexas.

Por certo, en moitos centros educativos hai docentes sen autoridade moral. Todos o sabemos. Algúns reciben moito máis respecto do seu alumnado do que merecen. É un dicir. Como existen pais e nais con moi pouca ascendencia sobre a súa prole. E médicos incompetentes, e xornalistas, e mestres… o que ten que ver coa formación inicial e permanente, co acceso, con desempeñar ou non o oficio que se quere, que se ama… pero isto merecería outro artigo.

Unha pregunta impertinente: como pais e nais, como avós e abóas, como titores e titoras, como políticos, como… temos auctoritas ??, nola gañamos cada día cos nosos comportamentos e condutas ?, ou habería que impoñérnola tamén por lei ?? ...

[*] Manuel Dios Diz é mestre, licenciado en Xeografía e Historia pola USC, forma parte do Observatorio Galego da Convivencia Escolar e preside o Seminario Galego de Educación para a Paz. FUNDACION CULTURA DE PAZ


Enviado por:
Educación e Paz
-paz@sgep.org-
28 de setembro de 2009 13:13
__________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 22:28 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: ,

"América Latina é hoje o lugar mais estimulante do mundo"


Em entrevista ao jornal La Jornada, Noam Chomsky fala sobre a América Latina, definindo-a como uma das únicas regiões do mundo onde há uma resistência real ao poder do império. "Pela primeira vez em 500 anos há movimentos rumo a uma verdadeira independência e separação do mundo imperial. Países que historicamente estiveram separados estão começando a se integrar. Esta integração é um pré-requisito para a independência. Historicamente, os EUA derrubaram um governo após outro; agora já não podem fazê-lo", diz Chomsky.

Data: 23/09/2009

"A América Latina é hoje o lugar mais estimulante do mundo", diz Noam Chomsky. "Há aqui uma resistência real ao império; não existem muitas regiões das quais se possa dizer o mesmo". Entrevistado pelo La Jornada, um dos intelectuais dissidentes mais relevantes de nossos tempos assinala que a esperança e a mudança anunciada por Barack Obama é uma ilusão, já que são as instituições e não os indivíduos que determinam o rumo da política. Em última instância, o que Obama representa, para Chomsky, é um giro da extrema direita rumo ao centro da política tradicional dos Estados Unidos.

Presente no México para celebrar os 25 anos de La Jornada, o autor de mais de cem livros, lingüista, crítico antiimperialista, analista do papel desempenhado pelos meios de comunicação na fabricação do consenso, explica como a guerra às drogas iniciou nos EUA como parte de uma ofensiva conservadora contra a revolução cultural e a oposição à invasão do Vietnã. Apresentamos a seguir a íntegra das declarações de Chomsky ao "La Jornada":

Por Noam Chomsky
23.09.2009

A América Latina é hoje o lugar mais estimulante do mundo. Pela primeira vez em 500 anos há movimentos rumo a uma verdadeira independência e separação do mundo imperial. Países que historicamente estiveram separados estão começando a se integrar. Esta integração é um pré-requisito para a independência. Historicamente, os EUA derrubaram um governo após outro; agora já não podem fazê-lo.

O Brasil é um exemplo interessante. No princípio dos anos 60, os programas de (João) Goulart não eram tão diferentes dos de Lula. Naquele caso, o governo de Kennedy organizou um golpe de Estado militar. Assim, o estado de segurança nacional se propagou por toda a região como uma praga. Hoje em dia, Lula é o cara bom, ao qual procuram tratar bem, em reação aos governos mais militantes na região. Nos EUA, não se publicam os comentários favoráveis de Lula a Chavez ou a Evo Morales. Eles silenciados porque não são o modelo.

Há um movimento em direção à unificação regional. Começam a se formar instituições que, se ainda não funcionam plenamente, começam a existir, como é o caso do Mercosul e da Unasul.

Outro caso notável na região é o da Bolívia. Depois do referendo, houve uma grande vitória e também uma sublevação bastante violenta nas províncias da Meia Lua, onde estão os governadores tradicionais, brancos. Dezenas de pessoas morreram. Houve uma reunião regional em Santiago do Chile, onde se expressou um grande apoio a Morales e uma firme condenação à violência, o que foi respondido pelo presidente boliviano com uma declaração importante. Ele disse que era a primeira vez na história da América Latina, desde a conquista européia, que os povos tomaram o destino de seus países em suas próprias mãos sem o controle de um poder estrangeiro, ou seja, Washington. Essa declaração não foi publicada nos EUA.

A América Central está traumatizada pelo terror da era Reagan. Não é muito o que ocorre nesta região. Os EUA seguem tolerando o golpe militar em Honduras, ainda que seja significativo que não possa apoiá-lo abertamente.

Outra mudança, ainda que acidentada, é a superação da patologia na América Latina, provavelmente a região mais desigual do mundo. É uma região muito rica, sempre governada por uma pequena elite europeizada, que não assume nenhuma responsabilidade com o resto de seus respectivos países. Isso pode ser visto em coisas muito simples, como o fluxo internacional de bens e capitais. Na América Latina a fuga de capitais é quase igual à dívida. O contraste com a Ásia oriental é muito impactante. Aquela região, muito mais pobre, teve um desenvolvimento econômico muito mais substantivo e os ricos estão submetidos a mecanismos de controle. Não há fuga de capitais; na Coréia do Sul, por exemplo, ele é castigado com a pena de morte. O desenvolvimento econômico lá é relativamente igualitário.


O enfraquecimento do controle dos EUA

Havia duas formas tradicionais pelas quais os EUA controlavam a América Latina. Uma era o uso da violência; a outra, o estrangulamento econômico. Ambas foram debilitadas.

Os controles econômicos são agora mais fracos. Vários países se liberaram do Fundo Monetário Internacional através da colaboração. Também foram diversificadas as ações entre os países do Sul, processo no qual a relação do Brasil com a África do Sul e a China desempenhou um fator importante. Esses países passaram a enfrentar alguns problemas internos sem a poderosa intervenção dos Estados Unidos.

A violência não terminou. Ocorreram três golpes de Estado neste início de século XXI. O venezuelano, abertamente apoiado pelos EUA, foi revertido, e agora Washington tem que recorrer a outros meios para subverter o governo, entre eles, ataques midiáticos e apoio a grupos dissidentes. O segundo foi no Haiti, onde a França e os EUA depuseram o governo e enviaram o presidente para a África do Sul. O terceiro, em Honduras, foi de um tipo misto. A Organização dos Estados Americanos (OEA) assumiu uma postura firme e a Casa Branca teve que segui-la e proceder com muita cautela e lentidão. O FMI acaba de aprovar um enorme empréstimo a Honduras, que substitui a redução da ajuda do governo dos EUA. No passado, estes eram assuntos rotineiros. Agora, essas medidas (a violência e o estrangulamento econômico) ficaram debilitadas.

Os Estados Unidos estão reagindo e dando passos para remilitarizar a região. A Quarta Frota, dedicada à América Latina, que tinha sido desmantelada nos anos 1950, foi retomada, e as bases militares na Colômbia são um tema importante.


A ilusão de Obama

A eleição de Barack Obama gerou grandes expectativas de mudança para a América Latina. Mas são ilusões. Sim, há uma mudança, mas o giro é porque o governo de Bush foi tão ao extremo do espectro político estadunidense que qualquer coisa que se movesse iria para o centro. De fato, o próprio Bush, em seu segundo período, foi menos extremista. Desfez-se de alguns de seus colaboradores mais arrogantes e suas políticas foram mais moderadamente centristas. E Obama, de maneira previsível, continua com esta tendência.

Tivemos um giro rumo à posição tradicional. Mas qual é essa tradição? Kennedy, por exemplo, foi um dos presidentes mais violentos do pós-guerra. Woodrow Wilson foi o maior intervencionista do século XX. O centro não é pacifista nem tolerante. De fato, Wilson foi quem se apoderou da Venezuela, tirando os ingleses de lá, em função da descoberta de petróleo. Apoiou um ditador brutal. E dali seguiu rumo ao Haiti e à República Dominicana. Enviou os “marines” e praticamente destruiu o Haiti. Deixou nestes países guardas nacionais e ditadores brutais. Kennedy fez o mesmo. Obama é um regresso ao centro.

A história se repete com o tema de Cuba, onde, por mais de meio século, os EUA se envolveram em uma guerra, desde que a ilha ganhou sua independência. No princípio, esta guerra foi bastante violenta, especialmente com Kennedy, quando houve terrorismo e estrangulamento econômico, ao qual a maioria da população estadunidense se opõe. Durante décadas, quase dois terços da população tem estado a favor da normalização das relações, mas isso não está na agenda política.

As manobras de Obama rumaram em direção ao centro; suspendeu algumas das medidas mais extremas do modelo de Bush, o que até foi apoiado por boa parte da comunidade cubano-estadunidense. Moveu-se um pouco em direção ao centro, mas deixou muito claro que não haverá maiores mudanças.


As “reformas” de Obama

O mesmo ocorre na política interna. Os assessores de Obama durante a campanha foram muito cuidadosos em não deixá-lo comprometer-se com nada. As consignas foram “a esperança” e “a mudança, uma mudança na qual acreditar”. Qualquer agência de publicidade teria feito com que essas fossem as consignas, pois 80% do país pensavam que este andava por trilhos equivocados. McCain dizia coisas parecidas, mas Obama era mais agradável, mais fácil de vender como produto. As campanhas são só assuntos de técnica de mercado; assim entendem a si mesmas. Estavam vendendo a “marca Obama” em oposição à “marca McCain”. É dramático ver essas ilusões, tanto fora como dentro dos EUA.

Nos Estados Unidos, quase todas as promessas feitas no âmbito de reforma trabalhista, de saúde e energia ficaram quase anuladas. Por exemplo, o sistema de saúde é uma catástrofe. É provavelmente o único país no mundo onde não há uma garantia básica de atenção médica. Os custos são astronômicos, quase o dobro de qualquer outro país industrializado. Qualquer pessoa que tenha a cabeça no lugar sabe qual é a consequência de um sistema de saúde privado. As empresas não procuram saúde, mas sim lucro.

É um sistema altamente burocratizado, com muita supervisão, altíssimos custos administrativos, onde as companhias de seguros têm formas sofisticadas de evitar o pagamento de apólices, mas não há nada na agenda de Obama para fazer algo a respeito. Houve algumas propostas “light”, como, por exemplo, “a opção pública”, que acabou anulada. Se alguém ler a imprensa de negócios, encontrará que a capa da Business Week reportava que as seguradoras estavam celebrando a sua vitória.

Foram realizadas campanhas muito exitosas contra esta reforma, organizadas pelos meios de comunicação e pela indústria para mobilizar segmentos extremistas da população. É um país onde é fácil mobilizar as pessoas com o medo e colocar na cabeça delas todo tipo de idéias loucas, como a de que Obama vai matar as suas avós. Assim, conseguiram reverter propostas legislativas já por si débeis. Se, de fato, tivesse ocorrido um compromisso real no Congresso e na Casa Branca, isso não teria prosperado, mas os políticos estavam mais ou menos de acordo.

Obama acaba de fazer um acordo secreto com as companhias farmacêuticas para assegurar-lhes que não fará esforços governamentais para regular o preço dos medicamentos. Os EUA são o único país no mundo ocidental onde não se permite que o governo use seu poder de compra para negociar o preço dos medicamentos. Cerca de 85% da população se opõem, mas isso não significa diferença alguma, até que todos vejam que não são os únicos que se opõem a estas medidas.

A indústria petroleira anunciou que vai utilizar as mesmas táticas para derrotar qualquer projeto legislativo de reforma energética. Se os Estados Unidos não implantarem controles firmes sobre as emissões de dióxido de carbono, o aquecimento global destruirá a civilização moderna.

O jornal Financial Times assinalou com razão que se houvesse uma esperança de que Obama pudesse ter mudado as coisas, agora seria surpreendente que cumprisse minimamente suas promessas. A razão é que ele não queria mudar tanto assim as coisas. É uma criatura daqueles que financiaram sua campanha: as instituições financeiras, instituições de energia, empresas. Tem a aparência do bom moço, seria uma boa companhia para o jantar, mas isso é insuficiente para mudar a política; afeta-a muito pouco, na verdade. Sim, há mudança, mas é de um tipo um pouco mais suave. A política provém das instituições, não é feita por indivíduos. E as instituições são muito estáveis e muito poderosas. Certamente, encontram a melhor maneira de enfrentar os acontecimentos.


Mais do mesmo

Os meios de comunicação estão um pouco surpresos de que esteja regressando para o ponto onde sempre esteve. Reportam, é difícil não fazê-lo, mas o fato é que as instituições financeiras se pavoneiam de que tudo está ficando igual a antes. Ganharam. Goldman Sachs nem sequer tenta esconder que depois de ter arruinado a economia está entregando generosos bônus a seus executivos. Creio que no trimestre passado reportou os lucros mais altos de sua história. Se fossem um pouquinho mais inteligentes tentariam esconder isso.

Isso se deve ao fato de que Obama está respondendo aqueles que apoiaram sua campanha: o setor financeiro. Basta olhar quem ele escolheu para sua equipe econômica. Seu primeiro assessor foi Robert Rubin, responsável pela derrogação de uma lei que regulava o setor financeiro, o que beneficiou muito a Goldman Sachs; assim mesmo, ele se converteu em diretor do Citigroup, fez uma fortuna e saiu justo a tempo, antes do desastre. Larry Summers, a principal figura responsável pelo bloqueio de toda regulação dos instrumentos financeiros exóticos, agora é o principal assessor econômico da Casa Branca. E Timothy Geithner, que como presidente do Federal Reserve de Nova York, supervisionava o que ocorre, é o secretário de Tesouro.

Uma reportagem recente examinou alguns dos principais assessores econômicos de Obama. Concluiu-se que grande parte deles não deveria estar na equipe de assessoria do presidente, mas sim enfrentando demandas legais, pois estiveram envolvidos em manejos irregulares de contabilidade e em outros assuntos que detonaram a crise.

Por quanto tempo podem se manter as ilusões? Os bancos estão agora melhor do que antes. Primeiro receberam um enorme resgate do governo e dos contribuintes e utilizaram esses recursos para se fortalecerem. São maiores do que nunca, pois absorveram os mais fracos. Ou seja, está se assentando a base para a próxima crise. Os grandes bancos estão se beneficiando com uma apólice de seguros do governo que se chama “demasiado grande para quebrar”. Caso você seja um banco enorme ou uma grande casa de investimentos, é demasiado importante para fracassar. Se você é o Goldman Sachs ou o Citigroup, não pode fracassar porque isso derrubaria toda a economia. Por isso podem fazer empréstimos de risco, para ganhar muito dinheiro, e se algo dá errado, o governo se encarregará do resgate.


A guerra contra o narcotráfico

A guerra contra a droga, que se espalha por vários países da América Latina, entre eles o México, tem velhos antecedentes. Revitalizada por Nixon, foi um esforço para superar os efeitos da guerra do Vietnã, nos EUA. A guerra foi um fator que levou a uma importante revolução cultural nos anos 60, a qual civilizou o país: direitos da mulher, direitos civis. Ou seja, democratizou o território, aterrorizando as elites. A última coisa que desejavam era a democracia, os direitos da população, etc., razão pela qual lançaram uma enorme contraofensiva. Parte dela foi a guerra contra as drogas.

Ela foi desenhada para transportar a concepção da guerra do Vietnã: do que nós estávamos fazendo aos vietnamitas ao que eles não estavam fazendo a nós. O grande tema no final dos anos 60 nos meios de comunicação, inclusive os liberais, foi que a guerra do Vietnã foi uma guerra contra os EUA. Os vietnamitas estavam destruindo nosso país com drogas. Foi um mito fabricado pelos meios de comunicação nos filmes e na imprensa. Inventou-se a história de um exército cheio de soldados viciados em drogas que, ao regressar para casa, converteram-se em delinquentes, aterrorizando nossas cidades. Sim, havia uso de drogas entre os militares, mas não era muito diferente do que existia em outros setores da sociedade. Foi um mito fabricado. É disso que se tratava a guerra contra as drogas. Assim se mudou a concepção da guerra do Vietnã, transformando-a em uma guerra na qual nós éramos as vítimas.

Isso se encaixou muito bem com as campanhas em favor da lei e da ordem. Dizia-se que nossas cidades se desgarravam por causa do movimento anti-guerra e dos rebeldes culturais, e que por isso era preciso impor a lei e a ordem. Ali cabia a guerra contra a droga.

Reagan ampliou-a de maneira significativa. Nos primeiros anos de sua administração intensificou-se a campanha, acusando os comunistas de promover o consumo de drogas. No início dos anos 80, os funcionários que levavam a sério a guerra contra as drogas descobriram um incremento significativo e inexplicável de fundos em bancos do sul da Flórida. Lançaram uma campanha para detê-lo. A Casa Branca interveio e suspendeu a campanha. Quem o fez? George Bush pai, neste período o encarregado da guerra contra as drogas. Foi quando a taxa de prisões aumentou de maneira significativa, principalmente a prisão de negros. Agora o número de prisioneiros per capita é o mais alto do mundo. No entanto, a taxa de criminalidade é quase igual a dos outros países. É um controle sobre parte da população. É um assunto de classe.

A guerra contra as drogas, como outras políticas, promovidas tanto por liberais como por conservadores, é uma tentativa para controlar a democratização das forças sociais.

Há alguns dias, o Departamento de Estado emitiu sua certificação de cooperação na luta contra as drogas. Os três países que foram “descertificados” são Myamar, uma ditadura militar – não importa, está apoiada por empresas petroleiras ocidentais -, Venezuela e Bolívia, que são inimigos dos EUA. Nem México, nem Colômbia, nem Estados Unidos, em todos os quais há narcotráfico.


Um lugar interessante

O elemento central do neoliberalismo é a liberalização dos mercados financeiros, que torna vulneráveis os países que têm investimentos estrangeiros. Se um país não pode controlar sua moeda e a fuga de capitais, está sob o controle dos investidores estrangeiros. Eles podem destruir uma economia se não gostarem de algo que esse país faz. Essa é outra forma de controlar povos e forças sociais, como os movimentos operários. São reações naturais de um empresariado muito concentrado, com grande consciência de classe. Claro que há resistência, mas fragmentada e pouco organizada e por isso podem seguir promovendo políticas às quais a maioria da população se opõe. Às vezes isso chega ao extremo.

O setor financeiro está o mesmo que antes; as seguradoras de saúde ganharam com a reforma de saúde, as empresas de energia ganharam com a reforma do setor, os sindicatos perderam com a reforma trabalhista e, certamente, a população dos EUA e do mundo perde porque a destruição da economia é grave por si mesma. Se o meio ambiente é destruído, os que mais sofrerão serão os pobres. Os ricos sobreviverão aos efeitos do aquecimento global.

Por isso a América Latina é um dos lugares no mundo hoje verdadeiramente interessantes. É um dos lugares onde há uma verdadeira resistência a tudo isso. Até onde chegará? Não se sabe. Não me surpreenderia com um giro à direita nas próximas eleições na América Latina. Mesmo assim, terá se conseguido um avanço que assenta as bases para algo mais. Não há muitos lugares no mundo dos quais se possa dizer o mesmo.

Tradução: Katarina Peixoto

Fontes: o jornal mexicano "La Jornada" e o Brasileiro "Carta Maior" [+info] - Domingo, 27 de Setembro de 2009 - Copyleft

Nota.-
No artigo publicado en "Carta Maior" poden-se atopar interesantes comentarios: Entrar

____________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 11:39 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

Crónica dunha importante rolda de prensa en Madrid contra o golpe de estado en Honduras

20090927


Honduras: A Mesa Redonda de onte en Madrid
Crónica do noso compañeiro José Torregrosa, desde Madrid

Por J.Torregrosa
27.09.2009

O acto de onte no Belas Artes, multitudinario, fixo que a sala se desbordase completamente de presenza tanto española como hondureña. Presentou o acto CARLOS BERZOSA, Reitor da Universidade Complutense de Madrid, que fixo unha análise da hora actual de América e do que, en realidade, estase ventilando en Honduras, unha vez máis o empeño dunha oligarquía insaciable de manter os seus privilexios. Falou tamén de que estoutro "eixo do mal" inténtallenos presentar como unha realidade normal e respaldable que non pon en perigo a legalidade internacional: como sempre só existiría unha América, a do Norte.


Interveu logo ISAAC ROSA, de PUBLICO, que falou da manipulación informativa que non presenta un golpe de estado como tal senón como un episodio sen maior importancia, cando están producíndose atropelos diarios dos dereitos humanos: asasinatos, detencións arbitrarias, desaparicións ... O gran crime de Zelaya estaría en pretender levar a cabo unha mera consulta popular sobre unha reforma constitucional, cousa que esa ducia de familias que gobernan Honduras non están dispostas a consentir para continuar oprimindo a un pobo, maiormente campesiño, ao que se pretende manter baixo a bota. Unha vez máis, insístese no de "intentos de perpetuarse no poder", unha consigna do Gran Capital que se converte nun "vale todo" para intentar acalar a voz do Pobo. A opinión internacional detectou xa a farsa sanguenta desas manobras de presentar aos golpistas como interlocutores lexítimos dunha situación de rebelión, cuxos responsables deberán render contas nos tribunais. Tampouco se cre que as eleccións a celebrar reúnan as mínimas garantías. Hoxe, con Zelaya na embaixada de Brasil, os feitos precipítanse e trátase de non permitir que acabe nun baño de sangue.

Os representantes hondureños deron as grazas a España polo apoio que veñen recibindo, insistindo en que non se trata de zelayistas e antizelayistas, senón dunha ampla fronte democrática para devolverlle a dignidade a un país que aspira a seguir loitando polos seus dereitos.. Tamén solicitaron apoio dos países democráticos. Hai unha conta no BANCO POPULAR ESPAÑOL de axuda a Honduras e a súa Fronte Nacional contra o Golpe, 0075-0128-860600566442.

O vindeiro luns, convocouse a todos para un concentración ante a embaixada de Honduras.

Pechouse o acto cun interesante coloquio.

Enviado por:
Fuco Buxán Asoc. Cultural - Ferrol
-fucobuxan@gmail.com-
27 de setembro de 2009 12:57
www.fucobuxan.com
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 23:50 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

A plataforma Queremos Galego! celebrou onte a súa presentación pública na comarca de Ferrol Terra

20090926

O xoves 17 de Setembro tiña lugar unha Asemblea Aberta no Ateneo Ferrolán, o obxectivo era a constitución na nosa comarca da plataforma cidadá en defensa da nosa lingua "Queremos Galego". Ante unha situación de emerxencia da nosa lingua, sobre unhas 100 persoas representatntes de diferentes colectivos e entidades da comarca decidiron dar-lle corpo á citada plataforma en Ferrol Terra. Queremos Galego constitue-se como un espazo de encontro de diferentes sensibilidades, para traballar polo galego en positivo, as mobilizacións e as iniciativas a prol do galego vai ser o seu traballo social nesta comarca, ademais de servir para concretizar o traballo que se decida a nivel nacional. Tres portavoces foron nomeados para ser as cabezas visíbeis da plataforma na comarca que onte presentaron publicamente Queremos Galego en Ferrol.

A continuación transcribimos a noticia que publica hoxe o xornal comarcal "Diario de Ferrol:


A plataforma Queremos Galego! celebrou onte a súa presentación pública na comarca de Ferrolterra. Os portavoces desta entidade fixeron un chamamento á cidadanía para que secunde a manifestación en defensa da lingua que terá lugar o vindeiro domingo 18 de outubro en Santiago de Compostela.

Xaquín Campo, un dos representantes da plataforma, fixo fincapé en que “esta entidade está integrada por moitos colectivos que se mobilizan a prol da defensa do idioma” e que se trata “dun espazo plural e aberto”. Para Xabier Ferro, outro dos representantes da entidade, “o obxectivo fundamental de Queremos Galego! é transmitir un discurso positivo en torno á nosa lingua”. Diante da polémica xerada en torno á posible derrogación do decreto do galego, Xaquín Campo declarou que “o mero feito de ter cuestionado a lingua galega xa supón un retroceso de centos de anos”

Cara finais de ano, unha vez pasada a manifestación de outubro, “está prevista a promoción dunha Iniciativa Lexislativa Popular” tal e como declarou Delfina Bañobre, portavoz de Queremos Galego! en Ferrolterra.

A plataforma conta con múltiples apoios tanto a nivel autonómico como comarcal. No ámbito galego destaca a adhesión de entidades como A Mesa pola Normalización Lingüística, o Foro de Curas Galegos, Esquerda Unida, o BNG, Adega ou a Coordenadora de Traballadores/as de Normalización Lingüística. En Ferrolterra tamén se aheriron sociedades como o Club Narón Balompé, a Coordinadora de Equipos de Normalización Lingüística, o Ateneo Ferrolán ou a Asociación Cultural Fuco Buxán.

Sábado 26 de Septiembre de 2009

Fonte: Diario de Ferrol

_______________________

Reproducimos abaixo, integramente, a proposta de Iniciativa Lexislativa Popular que a Plataforma Cidadá Queremos Galego pretende promover nos próximos meses, mediante unha campaña de sensibilización social e de recollida de asinaturas.

[----- Inicio do texto da proposta -----]

PROPOSTA DE INICIATIVA LEXISLATIVA POPULAR POLA GARANTÍA DOS DEREITOS LINGÜÍSTICOS

EXPOSICIÓN DE MOTIVOS

O Estatuto de Autonomía de Galicia estabelece no seu artigo 5º que “a lingua propia de Galicia é o galego” e que “os idiomas galego e castelán son oficiais de Galicia e todos teñen o dereito de os coñecer e de os usar”. Para facer efectivos estes dereitos a lei sinala que “os poderes públicos de Galicia garantirán o uso normal e oficial dos dous idiomas e potenciarán o emprego do galego en todos os planos da vida pública, cultural e informativa, e disporán os medios necesarios para facilitar o seu coñecemento”, acadando así que ninguén sexa “discriminado por causa da lingua”.

A pesar do sinalado nesta norma, a realidade é que a lingua propia do país continúa sen ter garantida a presenza mínima do seu recoñecemento de oficialidade hai tres décadas, situándose a súa posición pública e institucional lonxe do mandado estatutario. Así, está ausente de boa parte da documentación e sinalizacións públicas, o dereito a recibir atención neste idioma carece de garantías reais e o sistema educativo non só non garante as competencias lingüísticas suficientes en galego, senón que incide no abandono do galego por parte de moitas nenas e moitos nenos.

Para rematar con este incumprimento estatutario é necesario que o Goberno galego adopte medidas para romper con esta situación tan inxusta e avanzar na normalización. As galegas e os galegos teñen que ter garantido o dereito a poder vivir con normalidade na súa lingua na súa terra, sen discriminacións de ningún tipo, como prevén a Constitución española no seu art. 3 e o Estatuto de autonomía no art. 5.

A liberdade das persoas que integran a sociedade galega só poderá ser efectiva cando o poder Público dispoña os medios no sistema educativo para que todos e todas coñezan axeitadamente o galego e a Administración estea en condicións de dispensar os seus servizos na nosa lingua.

A Administración debe cumprir ademais o deber de fomento do galego na vida pública para que mediante a súa visualización a lingua propia acceda a ámbitos institucionais e privados dos que tradicionalmente estivo excluída, transmitindo a mensaxe á sociedade de que a nosa lingua é válida para calquera situación da vida diaria. Cúmprese así co deber constitucional previsto no art. 9.2. da Constitución española de crear as condicións para facer efectiva a igualdade das persoas, promovendo a lingua que está en condicións de desvantaxe social –como amosa a evolución dos Mapas Sociolingüísticos elaborados pola Real Academia Galega–, fundamento das leis protectoras e fomentadoras do galego.

Estas medidas teñen que ir no camiño dos consensos acadados nestes anos, como a aprobación en 1996 da Declaración universal de dereitos lingüísticos, a ratificación en 2001 da Carta europea das linguas rexionais ou minoritarias, monitorizada polo Consello de Europa, e a aprobación en 2004 do Plan xeral de normalización da lingua galega.

TÍTULO ÚNICO

Co fin de facer plenamente efectivos os dereitos das galegas e dos galegos a utilizaren o idioma propio do país, de acordo co estabelecido no artigo 5 do Estatuto de Autonomía, o Parlamento galego acorda:

1.- O Goberno galego garantirá que no prazo de 6 meses toda a sinaléctica, información e documentación administrativa que reciban os cidadáns e as cidadás en todos os ámbitos administrativos da Xunta, ou en calquera ámbito participado por ela, incluídas todas aquelas entidades xurídicas que prestan servizos dependentes daquela, estean en galego.

2.- O Goberno galego garantirá que no mesmo prazo de 6 meses todos os seus servizos, e os de calquera entidade participada por el, incluídas todas aquelas que os prestan dependendo da Xunta, serán prestados en galego a todos os cidadáns e cidadás. O persoal das entidades dependentes da Xunta ha tomar a iniciativa dirixíndose e manténdose en galego cara ao público, coa excepción daquelas ou daqueles que soliciten seren atendidos en castelán. Así mesmo, todos os cargos públicos expresaranse normalmente en galego no exercicio das súas funcións.

3.- O Goberno galego garantirá que o dereito a usar e recibir información, documentación etc na lingua propia do país non supoña ningún tipo de discriminación, demora na prestación do servizo ou deturpación lingüística por parte da Administración galega ou os seus representantes.

4.- O Goberno galego adoptará as medidas necesarias para garantir o dereito a recibir o ensino en galego por parte de todo o alumnado ao menos nun 50% do horario escolar en cada curso en todas as etapas educativas, de acordo co sinalado no Plan xeral de normalización da lingua galega.

[----- Fin do texto da proposta -----]
_________________________

Enlace relacionado:

______________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 14:53 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: ,

Informe Especial sobre Honduras: Mel Zelaya en Tegucigalpa - Columna de Amy Goodman: O Presidente Zelaya e a valentía dunha acción


Fonte da Galería: resiste-honduras.blogspot.com

DN!: Informe Especial Honduras e a Columna de Amy Goodman - 24 de Setembro, 2009 - "Democracy Now! en español" emitido ás 22:00 horas.
  • Boletín Especial / Crise en Honduras: Columna de Amy Goodman (audio en español)
  • Informe de Andrés T. Conteris desde a Embaixada de Brasil en Tegucigalpa (audio 1 e audio 2)
  • Entrevista ao especialista Mark Weisbrot (só texto)

Ao envío habitual da columna, esta semana sumamos outros dous artigos referidos ao tema que Amy Goodman aborda na súa columna de opinión semanal, a crise en Honduras e o regreso do Presidente Zelaya ao seu país.

Andrés T. Conteris, de Democracy Now! en Español, atópase na Embaixada de Brasil en Tegucigalpa, cubrindo todas as instancias da volta de Zelaya a Honduras. Desde alí envía o informe que copiamos abaixo. 

Mark Weisbrot traballa no Centro de Investigacións Económicas e Políticas de Estados Unidos e é un especialista en asuntos latinoamericanos. Na entrevista que incluímos aquí dá a súa visión sobre o papel de Estados Unidos nesta crise e as posibilidades que se abren coa volta de Zelaya a Honduras.

Democracy Now! -- "O Informe de Guerra e Paz"
www.democracynow.org/es


O Presidente Zelaya e a valentía dunha acción


Por Amy Goodman

Manuel Zelaya, o presidente democraticamente electo de Honduras, está de regreso no seu país tras ser derrocado por un golpe militar o 28 de xuño. Zelaya apareceu alí de forma inesperada o luns pola mañá, anunciando a súa presenza na capital, Tegucigalpa, desde a Embaixada de Brasil, onde se refuxiou. Os hondureños comezaron de inmediato a dirixirse á embaixada a mostrar o seu apoio. A valente acción de Zelaya prodúcese nunha semana moi importante, na que os líderes mundiais atópanse en Nova York para participar da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, á que lle seguirá a reunión de presidentes e ministros de economía do G-20 en Pittsburgh. O goberno de Obama podería verse obrigado, finalmente, a sumarse á opinión mundial de oporse decisivamente ao golpe.

Aínda non queda claro como ingresou Zelaya a Honduras. Díxolle á prensa o luns: "Tiven que percorrer durante quince horas, unhas veces camiñando, outras veces marchando, en diferentes lugares, a medianoite, porque eu quería celebrar o aniversario da patria co pobo hondureño". Unha fonte da Embaixada de Brasil dixo que é probable que se ocultou no baúl dun auto, atravesando ata 20 postos de control en forma exitosa.

Preto da madrugada do martes, os seguidores que desobedeceron o toque de queda imposto polo goberno e que se atopaban fronte á Embaixada de Brasil foron dispersados en forma violenta con gases lacrimóxenos e canóns lanza auga. Cortáronse os servizos de electricidade, as liñas telefónicas e a auga da embaixada, e as forzas armadas hondureñas puxeron un camión con altoparlantes alí, co himno nacional hondureño a todo volume. O luns, a Organización de Estados Americanos (OEA) reiterou o seu reclamo por "a firma inmediata do Acordo de San José", o acordo negociado polo Presidente de Costa Rica Oscar Arias, que reclama o regreso de Zelaya como presidente, con membros do réxime golpista dentro do goberno e amnistía para todos os que participaron no golpe. Zelaya estivo de acordo cos termos propostos, pero o presidente do réxime golpista, Roberto Micheletti, rexeitounos.

Logo do golpe do 28 de xuño, a OEA suspendeu de inmediato a Honduras do sistema de dereitos da OEA e solicitou a restitución inmediata de Zelaya. O 30 de xuño, a Asemblea Xeral da ONU emitiu un pedido unánime para "o reestablecimiento inmediato e incondicional de Zelaya no poder".

De modo similar, a Unión de Nacións Suramericanas, UNASUR, no seu cume en Quito, Ecuador, denunciou formalmente o golpe. A Comisión Interamericana de Dereitos Humanos da OEA viaxou a Honduras a fins de agosto e informou que as manifestacións a favor de Zelaya "foron interrompidas polas forzas de seguridade pública, tanto a policía como as forzas armadas, provocando mortes, casos de tortura e malos tratos, centos de feridos e miles de detencións arbitrarias".

O 29 de xuño, o Presidente Barack Obama dixo claramente: "O Presidente Zelaya foi electo democraticamente. Aínda non cumprira o seu mandato. Cremos que o golpe non foi legal e que o Presidente Zelaya continúa sendo o presidente de Honduras, o presidente electo democraticamente alí". Pero as subseguintes accións -ou a inacción- de Obama e da Secretaria de Estado Hillary Clinton enviaron sinais confusos. Mentres Obama utilizou nun principio a palabra golpe, os pronunciamientos oficiais sobre o tema evitaron o termo, que, de ser utilizado, provocaría a suspensión obrigatoria da axuda estranxeira. En cambio, o goberno de Obama despregou unha estratexia de castigo selectivo ao réxime golpista, rescindindo vísalas a Micheletti e a outras figuras crave do golpe, e detendo o envío da suma relativamente simbólica de 30 millóns de dólares en axuda.

A Secretaria de Estado, Clinton, dixo o luns nunha reunión co presidente de Costa Rica, Oscar Arias: "É imperativo que comece o diálogo, que haxa unha canle de comunicación entre o Presidente Zelaya e o réxime de facto en Honduras. E tamén é imperativo que o regreso do Presidente Zelaya non provoque ningún conflito nin violencia, senón que todos actúen en forma pacífica para tratar de achar os puntos en común". As Nacións Unidas probablemente tomen medidas esta semana en apoio a Zelaya. Zelaya dixo o martes desde a Embaixada de Brasil en Tegucigalpa acerca do que espera agora de Estados Unidos: "Que fagan respectar a Carta Democrática da OEA. Que se convoque de xeito urxente ao Consello de Seguridade de Nacións Unidas e que se preparen para actuar con todas as actividades comerciais e económicas para facer que esta ditadura entenda a mensaxe".

Está previsto que o Presidente Obama presida unha sesión do Consello de Seguridade da ONU, sendo esta a primeira vez que un Presidente de Estados Unidos preside a sesión. Costa Rica actualmente ten un lugar no Consello de Seguridade, e podería, en teoría, expor o tema de Honduras. Logo en Pittsburgh, onde se reúne o G-20 para avaliar e actuar sobre a crise financeira mundial, o apoio de Brasil a Zelaya podería ser un factor crave. Brasil, un dos membros do G-20, é por lonxe a maior economía de América do Sur e é un aliado e socio comercial clave de Estados Unidos. Cos gases lacrimóxenos flotando na Embaixada de Brasil en Tegucigalpa e un posible ataque armado contra a embaixada por parte do réxime golpista para arrestar a Zelaya, esta semana Obama e Clinton finalmente poderían verse obrigados a axudar ao pobo hondureño a reverter o golpe.

Escoitar o Artigo de Amy en Español


Notas. - 
  • Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.
  • Texto en inglés traducido por Mercés Camps e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org
  • Amy Goodman é a presentadora de Democracy Now!, un noticiero internacional diario dunha hora que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. É coautora do libro "Standing Up to the Madness: Ordinary Heroes in Extraordinary Estafes", recentemente publicado en edición de peto.


Informe de Andrés T. Conteris desde a Embaixada de Brasil en Tegucigalpa

23 de setembro de 2009


Andrés Conteris, do Programa Noviolencia Internacional e Democracy Now! en Español, atópase na embaixada de Brasil e está cerca do Presidente Zelaya.

Escoitamos o seu segundo informe, en español:

Audio 1

Infórmalles Andres Thomas Conteris desde a embaixada de Brasil en Tegucigalpa, Honduras. Aquí, nesta sede diplomática, esta o señor presidente José Maual Zelaya Rosales. Desde fai dous días estivo aquí coa súa familia, co seu equipo de seguridade e apoio e coa prensa nacional e internacional. Aquí na embaixada sentiuse a represión deste réxime golpista. Xusto onte, o martes ás cinco e media da mañá, logo dunha noite de celebración nas rúas acá en fronte da embaixada, sentiuse a represión despois do xúbilo. Ou sexa, un xubileo incrible nas rúas que enfronta un abuso total por parte deste réxime de facto. Acatacaron na rúa á fronte da embaixada, con gases lacrímogenos e eses gases entraron e encheron completamente toda a sede da embaixada de Brasil, aquí en Tegucigalpa. Todos nós e nosostras sufrimos ese ataque de gases, pero na rúa sufriron moito máis, porque aí golpeáronlles, feríronlles con balas, tamén xente hospitalizada, centos de persoas detidas e centos de persoas feridas tamén. O que pasa é que este réxime golpista esta completamente desesperado e xa ven que están nun camiño sen saída. Ou sexa, mañá día xoves, vaise a reunir o Consello de Seguridade das Nacións Unidas para tocar o tema de Honduras de xeito de urxencia. O Chanceler de Brasil solicitou esta reunión de urxencia e foi aceptada para que se convoque mañá xoves. Van tratar o tema do feito que este réxime golpista atacou non soamente a sede, pero en particular atacaron máis intensamente ao pobo de Honduras. Pero o que pasou aquí é que o pobo levantouse, obedecendo o terceiro artigo da Constitución, que cando un goberno é usurpador do poder, o pobo ten dereito á insurrección. E o presidente Zelaya dixo que esa insurrección ten que ser de xeito pacífico, e el pon moito énfase no feito de que ten que ser da non violencia activa.

DN!é: Andrés, e desde dentro da embaixada, desde o que se comenta na contorna do presidente Zelaya, eles están tendo contacto con representantes do réxime de facto? Está habendo negociacións ou aínda non hai ningún tipo de contacto?

Audio 2

O presidente Zelaya viño a Honduras e aquí está na embaixada do Brasil, e o dixo moi moi claramente, está super aberto ao diálogo. O estea querendo que esta crise termine nunha negociación, para que non se teña que derramar máis sangue. Sangue que se ha derramdo tantas veces nestes días [inaudible]. O presidente dixo que está aberto ao diálogo e soamente onte escoitouse por primeira vez en palabras que o señor Roberto Micheletti quere entrar nun diálogo, pero ben sabemos que todo o proceso que ocorreu por semanas, no proceso de San José Costa Rica, non terminou en nada. O señor presidente Zelaya aceptou todos os puntos desta negociación e o réxime golpista con Micheletti non puideron aceptar que o presidente, electo democraticamente polo pobo de Honduras, regrese ao poder, como el ten o dereito de facer. Entón, non se sabe o que quere signifcar o feito de que por fin Micheletti esta dicindo que está aberto ao diálogo. Pero o que estamos vendo son as accións, as accións deste réxime de facto son moi claras, ou sexa, a represión contra esta embaixada de Brasil e a xente que está aca dentro, cortando a luz eléctrica, cortando a auga, previndo que traian medicamento e comida. Estas son medidas de guerra psicolóxica en contra do presidente Zelaya, a súa familia, do equipo que está aquí e a prensa que tamén estamos presentes.


Entrevista ao especialista Mark Weisbrot (só texto)

Informe desde Honduras: o presidente deposto Manuel Zelaya regresa a Honduras desafiando ao goberno de facto
22 de Setembro, 2009

Imos en directo á embaixada de Brasil en Tegucigalpa, capital de Honduras, onde Manuel Zelaya pediu refuxio. Tras o dramático regreso de Zelaya, o goberno de facto ordenou un toque de queda, pero miles de seguidores de Zelaya desafiaron a prohibición e manifestáronse ante a embaixada de Brasil. A policía lanzou esta mañá gases lacrimóxenos nos arredores da embaixada para dispersar á multitude. Escoitamos as palabras de Zelaya desde o interior da embaixada e falamos con Andrés Conteris e Mark Weisbrot.

SHARIF ABDEL KOUDDOUS: O presidente hondureño Manuel Zelaya tivo un dramático regreso ao seu país case tres meses despois do golpe militar que o obrigou a exiliarse. O luns, Zelaya reapareceu na capital de Honduras, Tegucigalpa, refuxiándose na embaixada de Brasil. Falando desde o teito da embaixada, Zelaya dixo que chegara logo dunha longa viaxe, viaxando ás veces a pé para evitar que o detectasen.

PRESIDENTE MANUEL ZELAYA: "Tiven que percorrer durante quince horas, unhas veces camiñando, outras veces marchando, en diferentes lugares, a medianoite, porque eu quería celebrar o aniversario de l apatria co pobo hondureño. Os que creron que gobernar é cousa fácil, equivocáronse. Gobernar non é tarefa de iracundos nin de irascibles. Gobernar é cousa seria. Gobernar require talento, dedicación e amor ao pobo".

SHARIF ABDEL KOUDDOUS: Zelaya non deu detalles, pero é pouco probable que puidese regresar sen a axuda de funcionarios do exército hondureño ou dos servizos de intelixencia. Esa posibilidade podería significar un novo revés para o réxime de facto de Honduras, que viña contando co apoio militar para resistir os disturbios internos e desafiar ao illamento global.

O xefe do réxime golpista, Roberto Micheletti, nun principio acusou as noticias sobre o retorno de Zelaya como, cito, "terrorismo mediático". Pero a medida de que miles de seguidores de Zelaya comezaron a achegarse á embaixada de Brasil, Micheletti, impuxo un toque de queda nacional e falou por cadea de radio e televisión. Acompañado polo seu gabinete e os altos mandos militares, Micheletti pediulle a Brasil que entregue a Zelaya para a súa detención.

ROBERTO MICHELETTI: Non queda claro por que regresou agora a Honduras o Sr. Zelaya. Só el sábeo. Pero eu non podo arribar a outra conclusión máis que está aquí para continuar obstaculizando a celebración das nosas eleccións o próximo 29 de novembro, como o viñeron facendo el e os seus seguidores desde fai varias semanas. Fago un chamado ao goberno de Brasil a que respecte a orde xudicial ditada contra o Sr. Zelaya, entregándoo ás autoridades competentes de Honduras. O Estado de Honduras está comprometido a respectar os dereitos do Sr. Zelaya ao debido proceso. Os ollos do mundo están postos sobre Brasil e tamén sobre Honduras. Non deixemos que as paixóns duns poucos manchen a reputación e imaxe da nosa xente.

AMY GOODMAN: Os partidarios de Zelaya informaron sobre a intención de marchar facía o palacio presidencial durante a tarde de hoxe. Aquí en EE.UU., a Secretaria de Estado, Hillary Clinton, instou a ambas as partes a establecer o diálogo.

HILLARY CLINTON: É imperativo que o diálogo comece, que exista unha canle de comunicación entre o Presidente Zelaya e o réxime de facto en Honduras. E tamén é imprescindible que o regreso do Presidente Zelaya non conduza a ningún conflito ou violencia, senón que todos actúen de xeito pacífico para tratar de atopar algún terreo común. Unha vez máis, os costarriqueños van utilizar os seus bos oficios para tratar de promover que iso ocorra.

AMY GOODMAN: Clinton falou no marco da Asemblea Xeral das Nacións Unidas, onde se reuniu co presidente de Costa Rica, Oscar Arias. Logo da reunión, Arias dixo que estaría disposto a viaxar a Honduras co obxectivo de renovar os esforzos para conseguir unha solución negociada.

PRESIDENTE OSCAR ARIAS: Creo que esta é a mellor oportunidade, o mellor momento, agora que Zelaya volveu ao seu país, para que as dúas partes asinen o acordo de San José. É todo o que temos sobre a mesa. Non hai un plan B. E cando se escribiu este acordo de San José, foi logo de escoitar a todo o mundo. Tomamos as suxestións de cada unha das partes. Eu estaría disposto a ir, pero se ambas as partes ... se ambas as partes pídenme ir a Tegucigalpa, sen dúbida estaría máis que compracido de ir ver o que podo facer.

AMY GOODMAN: Escoitamos recentemente ao Premio Nobel da Paz, o presidente costarriqueño Oscar Arias. Agora imos directamente á embaixada de Brasil en Tegucigalpa. Andrés Conteris, que traballa connosco en Democracy Now! e é o director do Programa para as Américas da organización Non Violencia Internacional, atópase no interior da embaixada. Dámosche a benvida a Democracy Now!, Andrés. Que está pasando agora mesmo?

ANDRES CONTERIS: Amy, que bo falar contigo. Fai uns corenta minutos, militares e policías dispersaron moi violentamente aos máis de 500 manifestantes que se atopaban fóra da embaixada, que habían estado danzando e celebrando con alegría toda a noite. Puiden ver o seu incrible, incrible espírito de xúbilo, xa que se expresaron dese modo desde que se coñeceu a noticia de que o presidente Zelaya regresara ao país. Logo, fai corenta minutos, houbo un masivo ataque con gases lacrimóxenos e un desaloxo violento das máis de 500 persoas que se atopaban fronte á embaixada.

Estou dentro da embaixada, con preto de 150 persoas que están dentro. Non houbo un ataque directo contra a propia embaixada, pero o gas lacrimóxeno introduciuse, e afectou a todos e cada un de nós que estamos dentro da embaixada. Agora estou na habitación onde dorme o Presidente, e estou preto da Primeira Dama. Todos estamos afectados por este ataque con gases lacrimóxenos. Pero, afortunadamente, non hai lesións permanentes. Non estamos ao tanto dos feridos, pero estou seguro de que debe haber moitos entre os que protestaban e celebraban fóra da embaixada.

AMY GOODMAN: Andrés, podes dicirnos como fixo o presidente Zelaya para regresar a Honduras?

ANDRES CONTERIS: As noticias son? Amy, preguntóuselle iso directamente e contestou dun xeito moi xeral, pero as noticias son que voou desde Nicaragua ao Salvador e logo chegou á fronteira nun lugar chamado O Amatillo e ocultouse no maleteiro dun coche e cruzou uns cincuenta, desculpen, unha vintena de barricadas da policía e nunca foi detectado. Dirixiuse directamente?o seu chofer levouno directamente á embaixada de Brasil.

Os primeiras informacións eran que o Presidente estaba en Honduras e que estaba na sede das Nacións Unidas. Así que a marcha inicial de celebración foi ás Nacións Unidas. Había miles e miles de persoas celebrando o seu retorno. E logo sóubose que estaba na embaixada de Brasil, e entón esa celebración trasladouse aquí.

SHARIF ABDEL KOUDDOUS: E Andrés, por que os brasileiros déronselle refuxio naEmbaixada de Brasil en Tegucigalpa?

ANDRES CONTERIS: Está moi claro que Brasil foi un defensor moi forte do Presidente Zelaya durante toda esta crise. E polo poder e o simbolismo da forza de América do Sur e de Brasil, que é o máis forte e máis grande deses países, está claro, creo, que o Presidente Zelaya decidiu que este era o mellor lugar. E cando el chegou, por suposto, abríronlle as portas. As autoridades brasileiras informaron que non sabían de antemán que ía vir aquí, pero foi ben recibido cando chegou. E a súa familia reuniuse aquí con el, na embaixada, por primeira vez logo de oitenta e seis días de estar separados.

SHARIF ABDEL KOUDDOUS: E o Presidente, o xefe do réxime golpista, Roberto Micheletti, continuou co seu chamado para a detención de Zelaya. Que di o Presidente Zelaya agora de todo isto?

ANDRES CONTERIS: O Presidente Zelaya fala moi positivamente, nun modo moi conciliador. Nin sequera tómase en serio o que o líder do réxime golpista, Micheletti, está dicindo. Micheletti di que hai un espazo no cárcere esperando polo Presidente Zelaya. Con todo, o Presidente Zelaya está realmente centrado no xeito de como resolver realmente esta crise a través da mediación.
Espérase que hoxe arribe o Sr. Insulza, o Secretario Xeral da OEA. Con todo, pecháronse os aeroportos e non é seguro que vaian permitir a aterraxe do avión co señor Insulza da OEA.

AMY GOODMAN: Andrés Conteris comunícase connosco desde o interior da embaixada brasileira en Tegucigalpa. Roberto Micheletti di que quere que Brasil entregue ao presidente destituído. Andrés, Hai algunha resposta de Zelaya sobre esa petición?

ANDRES CONTERIS: En termos desa petición, non, non houbo unha resposta directa. El, realmente, trata a este réxime golpista coma se non existise, na medida do posible, e non recoñece a súa autoridade. Moitos dos que estaban nas rúas oíron falar do toque de queda que foi imposto ás 4:00 da tarde de onte, e que se mantivo durante toda a noite, e non responderon a esa orde porque cren que o Presidente Zelaya é o presidente e é o único que pode dar a orde para un toque de queda. E por iso seguiron celebrando nas rúas.

SHARIF ABDEL KOUDDOUS: Andrés comunícase connosco desde o interior da embaixada de Brasil en Tegucigalpa. Tamén temos desde Wáshington, DC a Mark Weisbrot. El é co-director do Centro de Investigacións Económicas e Políticas e presidente de Just Foreign Policy. escribiu cumpridamente sobre a crise de Honduras e é un veterano analista de asuntos latinoamericanos. Mark, podería explicar a importancia do retorno de Zelaya, en particular en vésperas da Asemblea Xeral das Nacións Unidas?


MARK WEISBROT: Si. Bo, creo que marca unha gran diferenza. houbo unha gran diferenza desde o principio, desde o golpe de estado do 28 de xuño. houbo unha gran brecha entre Estados Unidos e o resto do mundo desde o principio acerca desta situación. A Asemblea Xeral das Nacións Unidas, a Organización de Estados Americanos, a Unasur, a Unión de Nacións Suramericanas, todos dixeron desde o primeiro momento que querían o retorno inmediato e incondicional do presidente electo, Zelaya. E Estados Unidos nunca dixo iso, en realidade. De feito, o acordo proposto por Arias puxo todo tipo de condicións ao seu regreso, incluíndo a incorporación das persoas que encabezaron o golpe ao seu goberno e o adiantamento das eleccións. E de feito, como Andrés mencionou, Brasil foi un forte defensor de Zelaya, e o ministro de Relacións Exteriores de Brasil dixo un par de meses atrás  ... queixouse ante Hillary Clinton de que estas condicións fosen incluídas no acordo de Arias, xa que, como se sabe, nin a Organización de Estados Americanos, nin as Nacións Unidas ou calquera outra persoa querían un acordo dese tipo. Así o dixo publicamente. Isto quere dicir que sempre houbo esta gran diferenza, pero o goberno de Obama foi capaz de pasar o tema sen máis, porque non houbo moita atención sobre Honduras.

E así, agora, coa Asemblea Xeral e coa atención centrada no retorno dramático de Zelaya, Obama vai ter que inclinarse por unha das partes máis de que o fixo ata agora. O goberno de Obama foi moi ambivalente. Foron e viñeron, primeiro sostiveron a postura de que debe ser restituído no seu cargo e logo chegaron a dicir case o contrario. E o 4 de agosto, o goberno enviou unha carta, por exemplo, ao Presidente Lugar [Senador Lugar], na que retrocedían bastante no seu apoio a Zelaya. E Zelaya estivo aquí seis veces desde que foi derrocado, aquí en Wáshington, e o presidente Obama non se reuniu con el nin unha vez, a pesar de recibir solicitudes de persoas que son amigos próximos e aliados del e tamén de membros demócratas do Congreso.

Este é o tipo de sinais, sinais mixtos, que este goberno enviou aos líderes do golpe de estado e que fortaleceron a súa vontade ao longo de todo este tempo. E teñen moita razón agora, por exemplo. Haberá que facer moita máis presión para sacalos de alí, moita máis, tanto internacional como nacional, dentro de Estados Unidos. Haberá que facer moita máis presión sobre o goberno de Obama para que realmente fórceos a deixar o goberno.

AMY GOODMAN: E exactamente que podería facer a administración Obama se se compromete a soster o apoio ao líder democraticamente electo, Manuel Zelaya? Cal é a relación que EE.UU. ten con Honduras?

MARK WEISBROT: Oh, eles poderían facer bastante máis. En primeiro lugar, o 11 de agosto, dezaseis membros do Congreso enviaron unha carta ao Presidente Obama e á secretaria de Estado, Hillary Clinton, na que pediron que se conxelen os activos dos líderes do golpe, e ata do goberno?tamén poden conxelar os activos do goberno. Cando Aristide, o Presidente Aristide de Haití, foi derrocado por primeira vez, George Bush pai conxelou algúns dos activos da ditadura e deullos ao goberno no exilio, ao Presidente Aristide. E isto foi, bo, durante unha presidencia republicana que, en realidade, inicialmente apoiara ou había estado involucrado no golpe. E isto é o mínimo que poderían facer agora.

Poderían pór todo tipo de presións, algo que non fixeron ata agora. E, de novo, vemos á nosa Secretaria de Estado que está tratando de dicir, "bo, ambas as partes deben facer isto, ambas as partes", ata onte á noite dixo que apoiaba o toque de queda que este goberno impuxo para evitar que as persoas maniféstense de forma pacífica. E así pois, todo este tipo de cousas.

Ademais, non houbo unha soa palabra deste goberno sobre as múltiples violacións aos dereitos humanos cometidas pola ditadura, os miles de arrestos e detencións arbitrarias, as golpizas. dispararon contra os manifestantes e houbo mortos. Estes abusos de dereitos humanos foron denunciados por Human Rights Watch, Amnistía Internacional, pola Comisión Interamericana de Dereitos Humanos da Organización de Estados Americanos, por grupos de dereitos humanos de Honduras, por Europa. E nada, nada saíu deste goberno. Creo que realmente di moito. Que lle di o moito que este goberno non quixo debilitar á ditadura en Honduras. Iso é o que vai ter que cambiar. E creo que vai haber máis presión internacional, e esperamos máis presión interna, tamén, para cambiar iso.

AMY GOODMAN: Mark Weisbrot, ante a sorpresa do réxime golpista, Zelaya regresou a Honduras, que está agora na embaixada de Brasil en Tegucigalpa. Pero se estivese en Nova York e quixese falar, dirixirse á Asemblea Xeral das Nacións Unidas, que ocorrería? Quen o recoñecería?

MARK WEISBROT: Bo, o reconecerían a el e recibiría un enorme apoio. E ese era, estou seguro, o seu outro plan: se non regresase a Honduras, falaría alí. Pero isto, creo eu, é moito máis potente. Quero dicir, que tería talvez unhas poucas liñas aquí e alá nas noticias. Isto atrae agora á atención do mundo. Imos ver unha chea de apoio nas Nacións Unidas e de varios xefes de estado a Zelaya, moita máis presión, e aquí no Congreso, tamén, por certo.

E se os espectadores queren facer algo, poden porse en contacto con membros do Congreso, e xa sabe, haberá outra carta dos membros do Congreso que indica que Zelaya debe volver. E tamén o Observatorio da Escola das Américas pediu ás persoas que escriban e chamen ao Departamento de Estado. Así que, vai ver moita máis presión sobre eles.

E a pregunta é, realmente farán o que hai que facer para librarse deste goberno? Porque o goberno aínda ten amigos aquí. bo, vostedes entrevistaron a Lanny Davis. Eles coñecen persoas influentes. Teñen aos republicanos, e teñen a favor, vostedes saben, grandes intereses neste goberno, incluídos os militares, que queren manter a súa base alí. E hai moitas forzas aquí que realmente non queren que Zelaya volva, ou se están dispostos a que volva, non queren que sexa como un triunfador. Vostede sabe, iso é outra cousa pola que están moi preocupados, que el salga gañando e os seus amigos no goberno, no réxime de facto, terminen perdendo. Así que, de novo, vai ter que haber moita presión, pero sen dúbida a presión incrementouse bastante co regreso de Zelaya.

AMY GOODMAN: Mark Weisbrot, quero volver a Andrés na embaixada de Brasil en Tegucigalpa. Andrés Conteris, de Democracy Now! en Español, que está xusto á beira do presidente agora, que está falando cos xornalistas. Andrés, describe o que está sucedendo.

ANDRES CONTERIS: Si, Amy, estou aquí co Presidente, e el está falando. Vou deixar oír a súa voz e tratar de facer a tradución.

PRESIDENTE ZELAYA: "e obriguemos á ditadura a que entre en diálogo para solucionar estes problemas canto antes. [?] ... cando invadiron a miña casa, provocando este Estado de facto e represivo que ten hoxe ao pobo hondureño sometido e secuestrado".

ANDRES CONTERIS: O Presidente está tomando un vaso de auga agora, e imos facerlle unha pregunta. Non é posible facer unha pregunta neste momento, pero imos escoitar a súa resposta a outras preguntas.

AMY GOODMAN: Andrés Conteris estalle facendo ao Presidente Zelaya unha pregunta.

ANDRES CONTERIS: De EE.UU., Sr. Presidente, queren saber que é o que Ud. pídelle ao pobo e ao goberno de EE.UU.

PRESIDENTE ZELAYA: "Que fagan respectar a Carta democrática da OEA. Que se convoque de xeito urxente ao Consello de Seguridade de Nacións Unidas e que se preparen para actuar con todas as actividades comerciais e económicas para facer que esta ditadura entenda a mensaxe"

ANDRES CONTERIS: Esta é a pregunta que logramos facerlle ao Sr. Presidente.

AMY GOODMAN: Andrés Conteris, moitas grazas por estar connosco. Imos seguir de cerca esta historia, achegarémoslle máis información mañá. Unha vez máis, a última noticia é que o Presidente, o presidente democraticamente electo de Honduras, Manuel Zelaya, regresou a Honduras logo de tres meses, non está exactamente claro como o fixo, como cruzou a fronteira, pero dixo que camiñou, viaxou, non está claro quen o axudou nisto, e logo terminou dentro da embaixada de Brasil. O líder dos golpistas, Roberto Micheletti, esixe a Brasil a entrega de Zelaya para poder detelo.

 Escoitar - Ver - Ler   [en inglés]

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

Artigo basado no información enviada por:
"Democracy Now! en español"
-spanish@democracynow.org-
24 de setembro de 2009 22:00
______________


Enlaces de moito interese:
_____________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 14:16 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: , ,

Libros de Texto: Gasto social en tempo de crise


Por Miguel Castro Serantes [*]
24.09.2009

Seis meses despois do cambio de goberno e o retorno do Partido Popular ao poder en Galicia, os habitantes da nosa comunidade observan, anonadados, o comezo de recortes sociais como o fin da gratuidade dos libros escolares, pondo en serias dificultades a multitude de familias ante o comezo do novo curso.

Coa implantación do novo sistema, volvemos aos tempos do gasto; do acumulamiento de libros inútiles pasado o curso e a un negocio máis que boiante para as editoriais. Os pais dos alumnos deben volver compralos ano tras ano e a concesión de axudas para a súa compra antóllase, desde logo, moi restritiva.

Recordar que durante a anterior etapa educativa, estaba instaurado un sistema onde os libros eran propiedade dos centros educativos, os cales íanse pasando curso a curso, tendo que velar destes o profesorado, os alumnos e os pais, para o seu bo mantemento, mediante comisións de observación. Os libros duraban catro anos para logo renovarse. O anterior sistema garantía unha cobertura universal e promovíase con iso o bo uso dun material escolar que era de todos.

O Partido Popular intenta de novo disfrazar de progresista o novo sistema, argumentando que pagarán os libros os que máis teñen e, en cambio, cando na realidade a clase media estase atopando cun gasto que consideraba superado nun momento de reais dificultades económicas. Non debemos deixarnos enganar ante estas novas manobras de descoido.

As AMPAS comezan a mobilizarse reclamando o cesamento do novo sistema por insolidario.

Outro motivo de desconfianza ante o novo goberno do señor Feijoo, é o recorte de profesorado de educación especial. Un centenar de mestres menos estarán nos nosos centros cando, sen dúbida, fan máis falta.

Comezo nada alentador da nova lexislatura. Unha volta aos tempos do pago, ao recorte educativo e ao financiamento con fondos públicos de centros segregadores de alumnado segundo o seu sexo, botando por terra a conquista da educación mixta.

Mantengámonos informados e esperando que se impoña a sensatez e vólvase a un sistema que demostrara a súa eficacia e a súa economía.

[*] Miguel Castro Serantes, é Mestre e directivo de Fuco Buxán.

Artigo Publicado no xornal comarcal "Diario de Ferrol"

--
fuco buxán, a.c.
Aptdo Correos 240 C.P. 15400 Ferrol
Telef. 981325492
www.fucobuxan.com
fucobuxan@yahoo.es

Enviado por:
Fuco Buxán Asoc. Cultural Ferrol
-fucobuxan@gmail.com-
25 de setembro de 2009 11:06
_________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 10:36 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: ,

Solidariedade cos traballadores do metal represaliados

  • A CIG crea un fondo de solidariedade coa loita do Metal da provincia de Pontevedra
  • Traballadores que participaron nos piquetes están recibindo multas que se achegan aos 1.000 euros


A CIG acordou, na última xuntanza do seu Secretariado, facer unha campaña de recollida de fondos en solidariedade coa loita do Metal da provincia de Pontevedra. Nestes momentos, traballadores/as que foron identificados durante as mobilizacións polo simple feito de participar nos piquetes están recibindo comunicacións de multas con contías de até 1.000 euros. A CIG prevé que estas notificacións cheguen a uns 400 traballadores e traballadoras. 

O conflito do Metal ten unha especial importancia porque está a pór en evidencia a existencia de dous modelos sindicais diferenciados: o que defende e practica a CIG e o promovido polas centrais sindicais estatais, CCOO e UGT, que están a actuar, en moitos casos, en clara connivencia coa patronal.

As mobilizacións protagonizadas polos traballadores e traballadoras do sector poñen ademais en cuestión o modelo de relacións laborais que quere impor a patronal, baseado na precarización das condicións de traballo, nos baixos salarios e o debilitamento do movemento obreiro, ademais do dumping social a través da contratación de empresas estranxeiras que incumpren o estipulado no convenio colectivo.

Por iso, a CIG entende que estamos diante dun conflito de especial importancia sindical. Algo que tamén sabe a patronal, o que explica a actitude de especial dureza que mantivo forzando unha folga de 30 días no sector, un conflito que aínda non rematou e ao que a CIG vai seguir dando o seu total apoio.

Política represiva do PSOE

A CIG denuncia ademais a política do PSOE, a través das subdelegacións do goberno e da fiscalía, pola vía de reprimir con dureza as mobilizacións dos traballadores/as e cando iso non é dabondo, pola vía do castigo impondo multas gubernativas, ou denunciando nos xulgados a dirixentes sindicais e traballadores, chegando mesmo a solicitar penas de prisión para os traballadores/as detidos durante o conflito.

Ante esta situación, que xa se ten dado en conflitos anteriores do Metal, pero tamén da Construción e outros, a CIG acordou abrir esta campaña de recollida de fondos para axudar a cubrir os gastos derivados do conflito.

Por iso, abriu unha conta en Caixanova baixo o nome de Fondo de Solidariedade coa Loita do Metal co número 2080 04 6390 0040120137, onde se poden facer as aportacións solidarias coas compañeiras e compañeiros.

Fonte: Publicación Sindical Dixita "Avantar"
__________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 08:30 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

NÓS-Unidade Popular apoia a marcha reivindicativa convocada pola Fundaçom Artábria em Ferrol

20090925


A Assembleia Comarcal de NÓS-Unidade Popular fai pública a sua adesom à convocatória da Fundaçom Artábria, que hoje sairá à rua para reclamar um Ferrol em galego. A dinámica repressiva e de agressom aos direitos lingüísticos lançada polo Partido Popular a partir da vitória eleitoral de Março deve ser respondida na rua polo movimento popular galego em todas as suas expressons.

Nessa resposta, NÓS-UP reitera a sua disposiçom a favorecer umha unidade o mais ampla possível que conduza à derrota a estratégia desgaleguizadora do Partido Popular. Na nossa comarca, iniciativas como a convocada para hoje devem servir para reactivar a militáncia normalizadora, em linha com a importante mobilizaçom do passado 17 de Maio.

Coincidimos também na análise crítica feita pola Fundaçom Artábria em relaçom ao governo municipal ferrolano em matéria de língua. É imprescindível umha mudança real nas políticas lingüísticas, especialmente num concelho como o nosso, em que a imposiçom do espanhol atinge níveis extremos de desgaleguizaçom.

Corresponde às instituiçons rectificar para que o galego recupere o seu lugar, mas corresponde ao movimento popular exigir essa rectificaçom.

Mobilizemo-nos por um Ferrol e umha Galiza em galego!

Ferrol, 25 de Setembro de 2009

Enviado por:
nosup-trasancos@nosgaliza.org
25 de setembro de 2009 01:16
____________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 08:00 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: ,

Documentario sobre A Crise: "O emperador está espido"

20090924


O documentario que nos achega o compañeiro Juan Torres López, ten unha duración de 35 minutos. A través de entrevistas, datos, feitos e comentarios, Mirko Bellis analiza o impacto da crise no Estado Español. Desde Ártabra 21, consideramos de interese este traballo que nos pode a axudar, un pouco máis, a comprender A Crise.

"Este documentario analiza o impacto da crise no Estado Español e os discursos sobre o sistema financeiro a nivel estatal. Son entrevistas a investigadores, economistas, sindicalistas, traballadores, empresas de diversos sectores ou os propios xestores da banca. É unha produción de New Millenium Prol.O documentario ten unha duración de 35 minutos. A través entrevistas, datos, feitos e comentarios, Mirko Bellis analiza o impacto da crise no Estado Español" [Comentario en Rebelión].

Acaba de editarse un interesante documentario dirixido por Mirko Bellis co título "O emperador está espido" no que se analiza a crise en España con testemuños e opinións que me parecen interesantes. Está dividido en cinco partes que se poden ver abaixo.
Juan Torres López
24.09.2009

Documentarios:



A crise económica: O Emperador está espido: Parte 1/5.

http://www.youtube.com/watch?v=33-n1mgjN1k

A crise económica: O Emperador está espido. Parte 2/ 5

http://www.youtube.com/watch?v=OSFg9NJuP6Q

A crise económica: O Emperador está espido. Parte 3/5.

http://www.youtube.com/watch?v=QGZNOv_lGUE

A crise económica: O Emperador está espido. Parte 4/5.

http://www.youtube.com/watch?v=76dfM2NP86w

A crise económica: O Emperador está espido. Parte 5/5.

http://www.youtube.com/watch?v=DyNX7iQdGig


"O Emperador está espido", é unha reportaxe documental que relata as orixes da crise financeira mundial, o impacto no Estado Español e as consecuencias sobre a economía real.

Dirección: Mirko Bellis.

É unha produción de New Millenium Pro.
__________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 15:23 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

O Obama serio


Por Fidel Castro Ruz
22.09.2009

O presidente bolivariano Hugo Chávez foi realmente orixinal cando falou do "enigma dos dous Obamas".

Hoxe falou o Obama serio. Hai pouco recoñecín dous aspectos positivos da súa conduta: o intento de levar a saúde a 47 millóns de norteamericanos que carecen dela, e a súa preocupación polo cambio climático.

O que onte expresei sobre a ameaza inminente que se cerne sobre a especie humana, podería parecer pesimista, pero non se afasta da realidade. Está por coñecerse agora a opinión de moitos Xefes de Estado sobre o tema ignorado e esquecido do cambio climático.

Obama foi o primeiro en emitir a súa opinión como país sede da Reunión de Alto Nivel das Nacións Unidas sobre ese tema.

Que dixo? Transcribo as palabras esenciais dos seus pronunciamientos:
  • "Recoñecemos que a ameaza contra o planeta é seria e crecente."

  • "A resposta a este reto ambiental será xulgada pola historia."

  • "Non hai nación, por grande ou pequena que sexa, que escape ao impacto do cambio climático."

  • "Cada día aumentan as mareas altas que azoutan as liñas costeiras, tormentas e inundacións máis fortes ameazan os nosos continentes."

  • "A seguridade e estabilidade de todas as nosas nacións perigan."

  • "puxemos o clima no tope das prioridades da nosa axenda internacional, de China a Brasil, de India a México, África e Europa."

  • "Uníndonos, estes pasos son significativos."

  • "Entendemos a gravidade da situación e estamos determinados a actuar."

  • "Pero non viñemos hoxe aquí a celebrar progresos."

  • "Queda moito traballo por facer."

  • "E ese traballo non será fácil."

  • "Notamos que a parte máis difícil do percorrido está fronte a nós."

  • "Isto ocorre en momentos en que a prioridade para moitos é revivir as economías."

  • "Todos enfrontamos dúbidas en canto ao desafío climático."

  • "As dificultades e as dúbidas non son escusas para non actuar."

  • "Cada un de nós debe facer o seu parte para que as nosas economías crezan sen pór en perigo o planeta."

  • "Debemos facer de Copenhague un paso significativo de avance en canto ao debate climático."

  • "Tampouco debemos permitir que vellas divisións obstaculicen a procura de solucións, unidos."

  • "As nacións desenvolvidas causaron a maior parte do dano e deben asumir a súa responsabilidade."

  • "Non excederemos este reto a menos que nos unamos."

  • "Sabemos que estas nacións, especialmente as máis vulnerables, non teñen os mesmos recursos para combater os retos climáticos."

  • "O futuro non é unha opción entre crecemento económico e planeta limpo, porque a supervivencia depende de ambos."

  • "Temos a responsabilidade de prover axuda financeira e técnica a estas nacións."

  • "Buscamos un pacto que permita aumentar a calidade de vida dos pobos, sen afectar ao planeta."

  • "Sabemos que o futuro depende dun compromiso global."

  • "Pero o camiño é longo e duro e non temos tempo para facer o percorrido."
O problema agora é que todo o que afirma está en contradición co que Estados Unidos vén facendo desde fai 150 anos, particularmente desde que, ao finalizar a Segunda Guerra Mundial, impuxo ao mundo o acordo de Bretton Woods e converteuse en amo da economía mundial.

Os centos de bases militares instaladas en decenas de países de todos os continentes, os seus portaavións e as súas flotas navais, os seus miles de armas nucleares, as súas guerras de conquista, o seu complexo militar industrial e o seu comercio de armas, son incompatibles coa supervivencia da nosa especie. As sociedades de consumo e o malgasto dos recursos materiais son igualmente incompatibles coa idea do crecemento económico e un planeta limpo. O malgaste ilimitado de recursos naturais non renovables, especialmente o petróleo e o gas, acumulado durante centos de millóns de anos e que en apenas dous séculos esgotaranse ao ritmo actual de consumo, foron as causas fundamentais do cambio climático. Aínda cando se reduzan os gases contaminantes nos países industrializados, o que sería loable, non é menos certo que 5 mil 200 millóns de habitantes do planeta Terra, é dicir, as tres cuartas partes da poboación, viven nos países que en maior ou menor grao están por desenvolver, os cales demandarán enormes consumos de carbón, petróleo, gas natural e outros recursos non renovables que, de acordo con patróns de consumo creados pola economía capitalista, son incompatibles co obxectivo de salvar a especie humana.

Non sería xusto culpar ao Obama serio do mencionado enigma polo ocorrido ata hoxe, pero é menos xusto aínda que o outro Obama fixésenos crer que a humanidade poida preservarse baixo as normas que hoxe prevalecen na economía mundial.

O Presidente de Estados Unidos admitiu que as nacións desenvolvidas causaron a maior parte do dano e deben asumir a responsabilidade. Foi sen dúbidas un xesto valente.

Sería xusto recoñecer tamén que ningún outro Presidente de Estados Unidos tería o valor de dicir o que el dixo.

Fonte: CubaDebate
_______________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 14:34 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: , ,

Outro gaseiro cargado con GNL-LNG, ten previsto entrar na Ría de Ferrol o vindeiro Venres 25 de Setembro: O comité Cidadán de Emerxencia convoca unha nova acción de protesta e denuncia

20090923




Anunciada a entrada na Ría do gaseiro "Cheik el Mokrani" que fai o número 52, cargado con GNL, o Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol, convoca unha:

CONCENTRACIÓN



Este Venres 25 de Setembro, ás 8 da tarde, na Praza Amada García de Ferrol, diante do Edificio Administrativo da Xunta de Galicia.

Características do buque "Cheik el Mokrani":
Bandeira: Bahamas - Eslora: 220 m. - Manga: 35 m. - Calado: 10,75 m.- Capacidade: 75.500 m3



Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol
comitecidadan@gmail.com
http://comitecidadan.org

Enviado por:
Comité Cidadán de Emerxencia
-comitecidadan@gmail.com-
23 de setembro de 2009 22:31
________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 23:11 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: ,

A Marcha Mundial das Mulleres na Galiza apoia a Concentración de Madrid, do vindeiro Sábado 26 de Setembro: "Polos nosos dereitos, Lei de Aborto sen recortes"

20090922

Autobuses para a Concentración-Festa que se convoca a nivel estatal polo colectivo "Mulleres ante o Congreso" que promoveron un Manifesto Feminista ante a nova regulamentación do Aborto na Lexislación Estatal


[Clicar acima da Imaxe para ampliar o cartaz]

Baixo o lema "POLOS NOSOS DEREITOS, LEI DE ABORTO SEN RECORTES" está convocada unha Concentración-Festa en Madrid o 26 de Setembro!! Este acto que terá lugar entre as 18:00 e as 21:00 horas na Praza do "Museo Reina Sofía", en Madrid, consistirá nunha concentración, logo haberá: teatro, perfomances e outras actividades informativas, comunicativas e lúdicas.


Visualizar o mapa ampliado

"Mulleres ante o congreso", é  a plataforma estatal apoiada pola Marcha Mundial das Mulleres na Galiza que convoca á concentración-festa de Madrid baixo o lema: "Polos nosos dereitos, Lei de Aborto sen recortes". Aínda que o manifesto xa se presentou no Congreso dos Deputados o día 11 de marzo de 2009, nesta concentración lerase o Manifesto Feminista ante a nova regulamentación do Aborto na Lexislación Estatal, un Manifesto asinado por case 100 organizacións e colectivos a nivel Estatal, un Manifesto pola despenalización do aborto voluntario e polo recoñecemento do pleno dereito a decidir das mulleres, incluíndo as mozas.

As forzas anti-dereitos das mulleres están a preparar mobilizacións para Outubro co obxectivo immediato de impidir que a lei sexa reformada e, a medio prazo, restrinxir aínda máis a súa interpretación e incluso o seu conteúdo. Iso fai aínda máis urxente que quen defendemos o dereito a decidir das mulleres sobre a súa maternidade, nos mobilicemos para garantir a aprobación dunha nova lei acorde con ese dereito. Pola reforma da lei, e por unha boa reforma.

Mulleres ante o Congreso:
!!! A Marcha Mundial das Mulleres na Galiza acudirá a esta concentración do día 26 de setembro organizando AUTOBUSES -a un coste de 10€- que sairán na mañá do sábado 26 desde Ferrol, A Coruña, Compostela, Pontevedra, Vigo e Ourense -segundo demanda- e regresarán á medianoite. !!!

Para quen desde Madrid se achegue a esta información na rede, dicer que hai convocados outros actos, mesmo hoxe, martes, 22 de Setembro, terá lugar unha proxección de "Historia dun segredo", de Mariana Otero, ás 19,30 h, en PATIO MARABILLAS, rúa Acordo 8, MADRID.

Para inscribirse contactar con Luz no 679 840 679. Por favor deixar nome, localidade e telefono no contestador.


Coordenadora Nacional Galega
Marcha Mundial das Mulheres
Marcha Mundial das Mulleres
Rúa Romil, 20, baixo
36202 Vigo-Galiza
CIF G-15773013
Teléfonos de contacto:
Coord. Nacional: 671695968/637817745
Coord. Ferrol: 652201003
Coord. Pontevedra: 669794462
Coord. Vigo: 657825556/667531529
http://www.feminismo.info

Enviado por:
lupe ces
-lupeces@gmail.com-
22 de setembro de 2009 10:02
http://lupeces.blogspot.com/
__________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 13:02 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: ,

25 de Setembro: manifestaçom em defesa da língua em Ferrol

20090921


Mobilizaçom pola Língua (Fundaçom Artábria)

PARTICIPA!!!
25 de Setembro: manifestaçom em defesa da língua em Ferrol

A Fundaçom Artábria convoca para a próxima sexta-feira, 25 de Setembro, umha mobilizaçom que percorrera as ruas do centro de Ferrol. A saída será às 20h na Praça do Hino Galego.

Na Fundaçom Artábria vimos fazendo nos últimos tempos umha reflexom, que sem dúvida também vós teredes feito, sobre a gravidade da situaçom a que os poderes públicos estám a levar o nosso idioma.

A chegada do PP ao governo da Junta da Galiza é, sem dúvida, o sinal mais visível e contundente de um processo caracterizado pola falta de implicaçom por parte da maior parte das instituiçons públicas no necessário apoio ao uso do nosso idioma, o galego. É imprescindível afrontar a dramática situaçom que nas últimas décadas vem atravessando, com umha perda de falantes continuada no país que criou e falou o galego durante o último milénio.

Claro que, sendo certo que o Partido Popular é hoje o principal inimigo da nossa língua nas instituiçons públicas, nom é menos certo que o conjunto das instituiçons públicas carecem do necessário interesse para mudar as negativas tendências actuais. No caso de Ferrol, o próprio governo municipal tem enormes carências em matéria de umha tam necessária normalizaçom lingüística.

O alcalde, Vicente Irisarri, primeiro representante institucional do concelho, tem feito do espanhol o veículo expressivo associado ao seu cargo.

Independentemente de que idioma falem na sua vida privada, os cargos públicos tenhem que assumir publicamente o uso do galego, tendo em conta que a história de séculos de menosprezo e a actualidade dos poderes económicos e mediáticos deixam a nossa língua numha situaçom de precariedade permanente. Também as actividades formativas, turísticas, laborais, desportivas, etc, que organiza a instituiçom municipal ferrolana estám dominadas polo uso, mui maioritário, do idioma dominante.

Ferrol, como todas as cidades galegas, está a perder falantes de galego de maneira alarmante e isso nom acontece de maneira espontánea nem devido a umha inexistente "livre escolha" dos galegos e das galegas. O processo desgaleguizador responde a um complexo e efectivo esquema de poder que condena a nossa língua à marginalidade, mesmo vestida de falsa protecçom paternalista, e fai do espanhol o único idioma realmente útil e efectivo para a promoçom social e laboral.

É muito o que tanto a Junta da Galiza como o Concelho de Ferrol podem fazer para favorecer a recuperaçom do galego, sobretodo contribuindo para que recupere o prestígio que lhe corresponde como língua da Galiza. Porém, a experiência demonstra que só os povos organizados e reivindicativos conseguem transformar as políticas contrárias aos interesses da maioria.

Nessa direcçom se enquadram as importantes mobilizaçons em defesa do galego que se tenhem produzido nos últimos tempos, nomeadamente a nível nacional. Em funçom de assumirmos o papel que como povo nos corresponde, também em Ferrol, a Fundaçom Artábria considerou que a melhor maneira de comemorarmos os 11 anos de existência do nosso projecto, nascido precisamente para colaborar na recuperaçom do galego na nossa comarca, era convocando umha marcha lúdica e reivindicativa por um Ferrol em galego.

A marcha partirá da praça do Hino Galego e irá até a sede do Concelho de Ferrol, passando também pola sede do PP na nossa cidade, para que tanto o actual governo municipal como os grupos da oposiçom e o partido que governa a Junta da Galiza saibam que a vizinhança de Ferrol nom está disposta a ver como o galego esmorece sem que as instituiçons públicas tomem medidas para evitá-lo.

Saudaçons
Fundaçom Artábria

Enviado por:
Fundaçom Artábria
-artabria@artabria.net-
21 de setembro de 2009 14:39
_______________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 22:48 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: ,

A Mobilidade Urbana Sustentábel: transporte público e dos desprazamentos non motorizados, isto é, andar ou pedalear


A organización estatal Ecoloxistas en Acción, envía-nos, a través do seu boletín semanal, dous artigos moi interesantes sobre a mobilidade urbana sustentábel. Nestes momentos na nosa cidade estamos metidos de cheo neste debate e reflexión, non só pola recente presentación do Plano Municipal de Mobilidade, senón pola política municipal respeito dos estacionamentos soterrados, movendo-se nunha constante contradición irreconciliábel: promover políticas que animan á utilización do transporte motorizado-particular-privado e por outra banda promover políticas que animen a utilización do transporte público e outros medios saudabeis como a bici ou desprazar-se a pé.


Mobilidade sostible contra o cambio climático

A contribución do transporte urbano ao cambio climático é enorme. A metade das emisións de gases de efecto invernadoiro debidas ao transporte prodúcense nas cidades. Por este motivo, Ecoloxistas en Acción sinala que as actuacións dirixidas a mellorar a sustentabilidade do transporte metropolitano son de vital importancia para loitar contra o cambio climático.

Este ano a convocatoria da Semana Europea da Mobilidade reviste unha particular importancia, xa que o o seu eixo é o cambio climático ("Mellora o clima da túa cidade"). Efectivamente, hai un amplo consenso en que o cambio climático é o problema ambiental e social máis importante ao que se enfronta a humanidade. Ademais, España é un dos países europeos nos que se prevé que as consecuencias do cambio climático serán máis dramáticas.

As emisións de CO2 no transporte por estrada son as que máis aumentaron desde 1990, tanto no Estado español "practicamente o dobre ata 2007 (un 97%)", como en Europa "onde o aumento foi do 32%". Trátase do sector máis desbocado nas súas emisións de gases invernadoiro e, xa que logo, o que máis fai perigar os compromisos de Kioto para 2012. De feito, o transporte é xa en España o sector que máis gases de efecto invernadoiro emite, por encima do 25% do total.

Pois ben, os estudos demostran que a metade destas emisións prodúcense nos desprazamentos urbanos. Tamén é claro que o principal emisor é o coche, polo que é urxente adoptar medidas para reducir o uso do automóbil nas cidades e transvasar viaxeiros a outros modos de transporte menos problemáticos e contaminantes, como é o caso do transporte público e dos desprazamentos non motorizados, isto é, andar ou pedalear.

Queimar 1 litro de combustible supón emitir 2,3 kg de CO2. Así, cada persoa que utiliza o coche para os seus desprazamentos ao traballo (cun percorrido medio aproximado de 15 km) emite unhas 2 toneladas de CO2 ao ano só por esta razón. Se comparamos estas cifras cos "consumos" dunha bicicleta (1 kWh permíteche percorrer 31,5 km en bicicleta, fronte a apenas 1,1 km se vas en coche) e recordamos que case a metade dos percorridos urbanos son de menos de 3 km, distancia perfectamente abordable en bicicleta, darémonos conta das grandes posibilidades de cambio só apoiando o uso da bici, como xa ocorre en miles de cidades dos países máis desenvolvidos.

Mellorar a eficiencia dos novos automóbiles, o seu menor consumo e as súas menores emisións tanto de CO2 como doutros gases prexudiciais para a saúde, é unha medida positiva para reducir as emisións de CO2 totais e, de paso, tamén a contaminación das cidades. Pero Ecoloxistas en Acción quere recordar que a desexable redución nas emisións por vehículo é unha medida necesaria pero non suficiente, e debe ser acompañada doutras actuacións que reduzan o uso do automóbil.

É por isto que, para Ecoloxistas en Acción, as políticas de mobilidade máis urxentes deben ser simultaneamente de disuasión e estímulo. Disuasión do uso do automóbil mediante os múltiples mecanismos posibles (parquímetros, restricións de acceso, peaxes, non ampliación de estradas, "pacificación" do tráfico). Estímulo dos medios máis favorables (melloras no transporte público, con carriis exclusivos, itinerarios peonís e ciclistas seguros, ampliación de beirarrúas). Todo iso, no marco de Plans de Mobilidade Sostible, que son unha das grandes carencias das nosas cidades.

O Estado español atópase nos últimos postos na utilización da bicicleta nos desprazamentos urbanos. E iso a pesar das súas mellores condicións meteorolóxicas fronte a outros países europeos da nosa contorna. Por iso, Ecoloxistas en Acción esixe aos Concellos medidas para permitir e favorecer o uso a bicicleta na cidade como un modo de transporte cotián, alternativo ao coche. Esta é unha das mellores políticas para reducir as emisións urbanas de CO2, obxectivo da Semana Europea da Mobilidade de 2009, así como para mellorar a habitabilidade das nosas cidades.

Ecoloxistas en Acción - 17 de setembro 2009


Na cola no uso da bicicleta nos desprazamentos urbanos

Ecoloxistas en Acción considera que a utilización da bicicleta como medio de transporte urbano é un dereito que numerosos cidadáns e cidadás non poden exercer porque os Concellos non pon os medios necesarios para que se poida circular en bicicleta polas cidades en condicións mínimas de seguridade e eficacia. De feito, a maioría dos Concellos teñen "políticas de tráfico" ancoradas no pasado, que non consideran que a bicicleta sexa un medio de transporte máis. Por iso, a bicicleta, salvo honrosas excepcións, nunca é tida en conta no deseño das rúas, a organización da circulación, os cruces semafóricos ou a provisión de aparcadoiros para as mesmas, así como na súa combinación co transporte público.

Neste sentido, as cidades españolas están á cola das urbes europeas, en moitas das cales as bicicletas volveron a reconquistar o espazo urbano grazas ás súas innumerables vantaxes. Tamén hai exemplos no Estado español (San Sebastián, Barcelona, Córdoba, Sevilla, ...) pero en ningún caso avanzouse tanto como sería desexable e posible.

Segundo a Unión Europea, case a metade das viaxes que se realizan en coche nas nosas cidades son percorridos de menos de 3 km, algo que custaría percorrer en bicicleta só uns poucos minutos. Ademais, a velocidade media de circulación non supera en moitas cidades os 15 km/h, velocidade facilmente alcanzable pedaleando. De feito, en moitas probas comparativas de medios de transporte, obtense o mesmo resultado unha e outra vez: que a bicicleta é máis rápida, máis eficaz no consumo enerxético e menos cara que calquera outro medio de transporte urbano para distancias por baixo dos 6-8 km (a maior parte dos desprazamentos urbanos). Só fai falta que se permita ás bicicletas circular en condicións de confort e seguridade.

Este ano, en que a Semana da Mobilidade realízase baixo o lema "mellora o clima da túa cidade", convén insistir en que canto máis traxectos en coche substitúanse por percorridos en bicicleta, menos emisións de gases invernadoiro produciranse, aparte de que o aire será máis san e reducirase o ruído. En definitiva, que como se comproba unha e outra vez en numerosas cidades europeas, a contorna urbana é máis habitable e grato con máis bicis e menos coches.

Por estes motivos, Ecoloxistas en Acción esixe aos Concellos as seguintes medidas a favor da bicicleta:
  • A construción dunha rede de carriis-bici nas principais vías urbanas, sobre a calzada e con separador onde sexa necesario, que permita circular en bicicleta con seguridade interconectando todos os barrios da cidade e estes con o centro.

  • A pacificación do tráfico no interior dos barrios, con "zonas 30" (onde non se permite pasar os 30 km/h) que permitan sen perigo a coexistencia dos distintos usuarios das rúas, con prioridade a peóns e ciclistas.

  • Aparcadoiros seguros para bicicletas nos puntos neurálxicos da cidade: desde estacións e intercambiadores de transporte, pasando por centros de ensino, centros públicos, polideportivos, zonas de lecer, etc.

  • Medidas que permitan a combinación da bici co transporte público, que van desde a posibilidade de transportala á mellora da accesibilidade das estacións.
Chegou a hora de democratizar a rúa, dándolle prioridade aos seus principais usuarios, os peóns, e reducindo o abusivo espazo ocupado polo automóbil, para permitir a expansión doutros modos de transporte menos contaminantes, máis racionais, eficaces, seguros e sostibles: non só o transporte público, senón tamén a bicicleta.

Ecoloxistas en Acción - 18 de setembro 2009

Fonte: Área de Transporte de Ecoloxistas en Acción


Enviado por:

Ecologistas en Accion
-comunicacion@ecologistasenaccion.org-
20 de setembro de 2009 20:30
__________________________

 Enlace de interese:

Mobilidade Urbana Sustentábel
Boletín de Traballo do Colectivo Ártabra 21 sobre a Mobilidade Urbana Sustentábel - Documentos, Enlaces, Noticiario - Estacionamentos Soterrados - O caso da Praza de Armas de Ferrol - Praza do Concello - Casco Histórico

__________________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 11:25 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: ,

Piden ao Alcalde de Ferrol un compromiso coas normas legais a prol da língua galega


O BNG empraza ao alcalde a dar exemplo cívico no compromiso coas normas legais a prol da língua galega.

Ferrol 19 de setembro de 2009. O grupo Municipal do BNG no concello de Ferrol rexistrou unha moción para esixir que o Pleno inste ao Alcalde e ao resto de concelleiros e concelleiras ao cumprimento da Ordenanza Municipal de Normalización Lingüística, e a dar exemplo cívico no compromiso coas normas legais a prol da língua galega, adoptando unha actitude firme de defensa da mesma.

Elia Rico, concelleira do BNG, advertiu que estamos asistindo a unha excesiva relaxación por parte dos membros do goberno local à hora de velar polo cumprimento da Ordenanza Municipal de Normalización Lingüística e a súa aplicación no conxunto de iniciativas impulsadas ou subvencionadas polo Concello de Ferrol.

A edil do BNG considera que o Goberno Local ten a obriga de impulsar o proceso de normalización de usos da língua galega. Para a concelleira nacionalista o sucedido esta semana coa campaña “econducción” é a pinga que fai rebosar un vaso cheo de continuos incumprimentos da Ordenanza Municipal de Normalización lingüística.

O grupo municipal do BNG quer tamén que o Pleno manifeste o seu compromiso coa extensión social do uso do galego e a recuperción de ámbitos e usos para o mesmo, tanto no ámbito cidadán como da administración e entidades dependentes do concello.

Grupo Municipal do BNG no Concello de Ferrol.

Enviado por:
Correo electronico BNG
-bng@ferrol.es-
21 de setembro de 2009 10:01
______________________

Baixa dos Arquivos Ártabros o texto da moción, en formato -pdf-
_________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 11:08 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: ,

Non nos convertamos no mal que deploramos

20090919

Por Amy Goodman
17 de setembro de 2009

O 14 de setembro de 2001, a Cámara de Representantes de Estados Unidos considerou a Resolución Conxunta 64 "Para autorizar o uso das Forzas Armadas estadounidenses contra os responsables dos recentes ataques lanzados contra Estados Unidos". A ferida do 11 de setembro estaba aberta aínda, e a sede de vinganza parecía universal. A votación da Cámara foi notable, comparada co partidismo extremo que agora é evidente no Congreso, xa que 420 deputados votaron a favor da resolución. Pero máis rechamante aínda foi o único voto en contra, emitido por Barbara Le de San Francisco. Le iniciou a súa declaración sobre a resolución dicindo: "Hoxe álzome con moito pesar no meu corazón, cunha profunda dor polos familiares e os seres queridos que morreron e resultaron feridos en Nova York, Virginia e Pennsylvania. Só os máis bobos ou os máis desapiadados non comprenderían a dor que paralizou ao pobo estadounidense e a millóns de persoas en todo o mundo. Este terrible ataque contra Estados Unidos fíxome confiar no meu compás moral, na miña conciencia e o meu Deus para orientarme". Podíase sentir a súa emoción mentres falaba ante a Cámara de Representantes. A congresista Le continuou:

"O 11 de setembro cambiou o mundo. Os nosos máis profundos medos atorméntannos agora. Con todo, estou convencida de que a acción militar non evitará outros atentados de terrorismo internacional contra Estados Unidos. Este é un tema moi complexo e complicado. Sei que esta resolución para o uso de forza será aprobada a pesar de que todos sabemos que o Presidente pode declarar unha guerra ata sen esta resolución. Con todo, por máis difícil que pareza esta votación, algúns de nós debemos exhortar a exercer a moderación. O noso país está de loito. Algúns debemos dicir -retrocedamos un momento, fagamos unha pausa por tan só un minuto e pensemos ben nas repercusións das nosas accións hoxe, para que isto non se salga de control-".

O Senado tamén aprobou a resolución nunha votación unánime de 98 votos, e enviouna ao entón Presidente George W. Bush. O que Bush fixo con esta autorización, e coa autorización de ir a guerra con Iraq un ano máis tarde, podería dicirse que se converteu na maior catástrofe de política exterior na historia de Estados Unidos. A cuestión que se presenta agora é que fará o Presidente Barack Obama con Afganistán.

O 7 de outubro ingresaremos no noveno ano da ocupación estadounidense de Afganistán, a mesma cantidade de anos que a suma da participación de Estados Unidos na Primeira Guerra Mundial, a Segunda Guerra Mundial e a Guerra de Corea xuntas. Obama centrou a súa campaña na súa oposición á guerra de Iraq, pero ao mesmo tempo prometeu enviar máis soldados a Afganistán. O primeiro venres da súa presidencia, as forzas armadas do Comandante en Xefe Obama lanzaron tres mísiles Hellfire desde un avión non tripulado en Paquistán, deixando un saldo de 22 mortos, na súa maioría civís, entre eles mulleres e nenos. Obama aumentou o número de soldados estadounidenses en Afganistán en máis de 20.000, levando a cifra total a 61.000. Isto sen contar aos contratistas privados en Afganistán, que agora superan o número de soldados. E está previsto que o novo comandante das Forzas Armadas de Estados Unidos en Afganistán, o xeneral Stanley McChrystal, solicite aínda máis soldados.

Agosto de 2009 foi o mes en que se rexistraron máis mortes de soldados estadounidenses en Afganistán ata o momento, alcanzando 51 baixas, e 2009 é por lonxe o ano en que se rexistraron máis mortes, con 200 soldados estadounidenses mortos ata o momento. Estas estatísticas non inclúen a cantidade de soldados que se suicidaron logo de regresar ao país, nin os que resultaron feridos, e definitivamente non inclúe o número de afgáns mortos. Segundo información recente, os ataques tamén son cada vez máis sofisticados. Entón non debería sorprendernos que cada vez haxa máis comparacións entre Afganistán e Vietnam.

Cando o New York Estafes preguntoulle ao Presidente Obama acerca desta comparación, Obama respondeu: "É preciso aprender as leccións da historia. Doutra banda, cada momento histórico é diferente. Non nos bañamos dúas veces no mesmo río. E Afganistán non é Vietnam ... Os perigos de ir máis aló das nosas posibilidades e non ter metas claras e non ter un forte apoio do pobo estadounidense, eses son os temas nos que penso todo o tempo".

Segundo unha recente enquisa de CNN/Opinion Research, o 57 por cento das persoas consultadas oponse á guerra de Estados Unidos en Afganistán, o nivel máis alto de oposición desde que comezou a guerra en 2001. Entre os enquisados, o 75 por cento dos demócratas opúxose á guerra, o que podería explicar as recentes declaracións de importantes congresistas demócratas contra o envío de máis soldados a Afganistán. A Presidenta da Cámara de Representantes, Nancy Pelosi, dixo o xoves pasado: "Non creo que haxa moito apoio ao envío de máis soldados a Afganistán nin no país nin no Congreso", e sumou así a súa voz ás do senador demócrata de Wisconsin, Russ Feingold, e ao senador demócrata de Michigan e presidente do Comité de Servizos Armados do Senado, Carl Levin.

O presidente Obama dixo no seu discurso sobre o sistema de asistencia de saúde ante a sesión conxunta do Congreso: "O plan que propoño custará ao redor de 900.000 millóns de dólares ao longo de 10 anos, menos do que gastamos nas guerras de Iraq e Afganistán".

O Presidente Lyndon Johnson propiciou a escalada da guerra de Vietnam e finalmente decidiu non postularse á reelección. Pero tamén aprobou o plan de saúde Medicare, o ponderado programa universal de seguro de saúde de pagador único para persoas da terceira idade. A congresista Barbara Le comparou en forma profética a invasión de Afganistán coa guerra de Vietnam no seu discurso de 2001 e pechou a súa intervención citando ao Reverendo Nathan Baxter, deán da Catedral Nacional: "Ao actuar, non nos convertamos no mal que deploramos".

Publicado: en Democracy Now! "Non nos convertamos no mal que deploramos" --
Columna de Amy Goodman 18 de setembro de 2009 18:40

Pódese escoitar o artigo en español: Clicando aquí

_________________________

Denis Moynihan colaborou na produción xornalística desta columna.

Amy Goodman é a presentadora de Democracy Now!, un noticiero internacional diario dunha hora que se emite en máis de 550 emisoras de radio e televisión en inglés e en 200 emisoras en español. É coautora do libro "Standing Up to the Madness: Ordinary Heroes in Extraordinary Estafes", recentemente publicado en edición de peto.



Texto en inglés traducido por Mercés Camps e Democracy Now! en español, spanish@democracynow.org

Texto en Galego traducido por Ártabra 21, utilizando os recursos públicos de tecnoloxía lingüística desenvolvidos polo o Seminario de Lingüística Informática (SLI) da Universidade de Vigo.

_______________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 12:58 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

Zapatero engaiolado


Por Xavier Vence Deza [*]
18.09.2009

A socialdemocracia da terceira vía está atrapada nunha trampa mortal. A carreira cara un centro situado realmente moi a dereita fíxolles perder a alma e esfarelou todo un imaxinario e un argumentario en base ao que amplos sectores progresistas eran quen de pensar a economía e a sociedade nunhas claves diferentes ás da dereita. Ao asumir o estreito marco do pensamento único autocondénase a discutir sempre no marco dialéctico e argumental da dereita. O problema non é filosófico senón práctico: sen saír desa gaiola están condenados a ser derrotados por esa dereita máis auténtica e críbel; sobre todo en momentos críticos, como estes. E iso é o que estamos vendo diante dos nosos ollos aquí en Europa.

Resulta patético ver a Zapatero defender a súa reforma fiscal no hemiciclo fachendeando de ter levado a cabo unha reducción de impostos maior que o PP; máis aínda, exhibindo como mérito ter suprimido o imposto do patrimonio, baixado o tipo máximo do IRPF até o 43%, reducido o imposto de sociedades, o gravame sobre as plusvalías e rendas do capital ou reducido a tributación das sociedades de inversión.

É descorazonador ver que é incapaz de poñer sobre a mesa argumentos sobre a necesidade dunha reforma fiscal que recupere un carácter progresivo para o sistema tributario; incapaz de mostrar que unha das causas esenciais da crise actual reside na crecente polarización da renda e a riqueza; que sen corrixir esa tendencia non hai saída firme a esta crise; que agrandando o foxo entre ricos e pobres non hai percorrido para a economía productiva, porque faltará unha demanda solvente e sostíbel; que os impostos non só son necesarios para aumentar os ingresos públicos e paliar o déficit senón que son o instrumento para reducir esas desigualdades galopantes.

Preso do ideario da dereita só pode xustificar o aumento de impostos en base ao argumento do inxente déficit público. Se a única razón é recadar máis, entón a receita lévao polo camiño de subir xustamente os impostos máis regresivos (IVE e impostos especiais), como lle piden os bancos, as caixas e todos os voceiros da dereita económica. Non pode un reclamarse dun discurso progresista e seguir afondando na regresividade fiscal, cargar os novos impostos nos lombos das clases modestas que son os que viñeron perdendo ao longo dos últimos lustros. Non é a vía de saída da crise e, ademais, politicamente carga contra a súa base social que, con razón, renegará dese tipo de subida de impostos e carga de argumentos falaciosos á dereita.

Con ese tipo de argumentos e con esa executoria ¿que parte da sociedade agarda convencer?. ¿Como vai chegar ao corazón das clases populares ou das clases medias con eses argumentos?. E as clases acomodadas e os seus creadores de opinión teñen claro que iso fánllelo mellor os seus. Nin os “quintáscolumnistas” lle quedarán agradecidos pola súa xenerosidade, como lle acaban de avisar. ¿Terán os socialdemócratas a valentía de saír da gaiola de ouro da dereita?. Benvindos serían.

Publicado no "Xornal de Galicia"

[*] Xavier Vence Deza (Rodeiro, 1961) é catedrático de Economía Aplicada da Universidade de Santiago de Compostela. Foi director do Idega no período 1991-95. Profesor invitado en diferentes universidades estranxeiras, formou parte de diversos comités de expertos de organismos internacionais. É coordinador do grupo de investigación ICEDE e da área de Economía do Seminario de Estudos Galegos. Publicou máis dun centenar de artigos e libros en revistas profesionais de ámbito galego e internacional sobre economía da innovación e políticas tecnolóxicas, sistema galego de innovación, disparidades rexionais na UE, industria, servizos, mercado de traballo, sistemas produtivos e planificación estratéxica, desenvolvemento local ... .
_______________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 11:05 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

Presentación da revista "Razón Socialista" en Narón: Martes 22 de Setembro

20090918


Presentación de Razón Socialista en Narón

Organizado pola A.C. “Fuco Buxán”

Presentación do nº 26 da nosa revista “Razón Socialista” (Pola rexeneración da Esquerda) en Narón, no Salón de Actos da Biblioteca Municipal, (no Alto do Castiñeiro), o Martes 22 de setembro 2009, ás 20 horas.

Participan:
  • José Torregrosa, director de “Razón Socialista”

  • Manuel R. Carballeira “Lalán”, Presidente da Asociación Fuco Buxán

  • Vicente Rivas, Secretario do Comité de Empresa de Megasa Siderúrxica

[Clicar acima da imaxe para ampliar]
--
fuco buxán, a.c.
Aptdo Correos 240 C.P. 15400 Ferrol
Telef. 981325492
www.fucobuxan.com
fucobuxan@yahoo.es

Enviado por:
Fuco Buxán Asoc. Cultural - Ferrol
-fucobuxan@gmail.com-
18 de setembro de 2009 21:35
____________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 23:26 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

Reportaxe de Telesur sobre as actividades en conmemoración dos 11 anos do inxusto encarceramento dos Cinco antiterroristas cubanos presos en Estados Unidos

O 27 de maio de 2005 o Grupo de Traballo sobre Detencións Arbitrarias da Comisión de Dereitos Humanos de Nacións Unidas declarou arbitraria a detención de Antonio Guerreiro, Fernando González, Gerardo Hernández, Ramón Labañino e René González e instou ao Goberno de Estados Unidos a adoptar de inmediato as medidas necesarias para solucionar esta situación.

O Grupo adoptou tal decisión como resultado da solicitude que lle fixeseron familiares dos cinco cubanos e logo de avaliar os argumentos proporcionados tanto polos familiares como polo Goberno dos Estados Unidos.

Segundo consta na decisión, os argumentos en que se baseou o Grupo de Detencións Arbitrarias para arribar a devandita conclusión resúmense en: Entrar

Enlaces de interese:
Documentario da Movilización mundial polos Cinco cubanos presos en EEUU:






Enlace co video:
http://www.youtube.com/watch?v=98VgKYRSrVA

Enviado por:
Cuba Debate
http://www.cubadebate.cu
Medio de información alternativa que alerta sobre campañas de difamación contra Cuba. Publica noticias e análises cun tratamento obxectivo dos feitos. Mostra os intereses que o poder global oculta para manter os seus privilexios.
__________



A HISTORIA NON CONTADA DOS CINCO X: UN INSULTO Á HUMANIDADE

Por Ricardo Alarcón de Quesada
18.09.2009

O 6 de marzo de 2009 doce documentos de Amigos da Corte (Amicus Briefs) foron presentados en apoio á petición de revisión dos Cinco. Ese foi o maior número de documentos deste tipo que inste xamais á Corte Suprema a que revisase un caso criminal.

Oito dos documentos foron presentados por institucións ou persoas en Estados Unidos: a Asociación Nacional de Avogados Defensores Criminalistas; a Asociación de Avogados Defensores Criminalistas da Florida, Capítulo de Miami; o Proxecto Nacional de Xurados; o Gremio Nacional de Avogados e a Conferencia Nacional de Avogados Negros; o Instituto William C. Velásquez e a Asociación Política Mexicano-Americana; a Clínica de Dereitos Civís da Facultade de Dereito da Universidade Howard; o Centro para a Política Internacional e o Consello de Asuntos Hemisféricos; e un amicus presentado polos Profesores Nelson P. Valdés, Guillermo Grenier, Félix Masud-Piloto, José A. Cobas, Lourdes Arguelles, Rubén G. Rumbaut e Louis Pérez, distinguidos académicos cubano-americanos, autores dalgúns dos máis importantes libros sobre a emigración cubana a Estados Unidos.

O apoio de todo o mundo foi realmente impresionante:

Un amicus foi presentado por dez Premios Nobel: José Ramos-Horta (Presidente da República de Timor Leste), Wole Soyinka, Adolfo Pérez Esqivel, Nadine Gordimer, Rigoberta Menchú, José Saramago, Zhores Alferov, Darío Fo, Günter Grass e Máiread Corrigan Maguire.

Outro, por unha cifra marca de lexisladores de todos os recunchos do planeta: foi subscrito polo Senado de México e a Asemblea Nacional de Panamá en pleno, en ambos os casos discutido e decidido por unanimidade. Tamén por Mary Robinson, ex Presidenta de Irlanda e ex Alta Comisionada para os Dereitos Humanos de Nacións Unidas; por decenas de membros de todos os grupos políticos do Parlamento Europeo, incluíndo tres actuais Vicepresidentes e dous ex Presidentes e centos de parlamentarios de Brasil, Bélxica, Chile, Alemaña, Irlanda, Xapón, México, Escocia e o Reino Unido.

Este documento agregaba chamamentos similares doutros Premios Nobel, o Arcebispo Desmond Tutu e Harol Pinter, e do Consello de Igrexas de América Latina, a Conferencia Permanente de Partidos Políticos de América latina e o Caribe, o Parlamento Latinoamericano, así como os outros órganos lexislativos rexionais e resolucións específicas de apoio aprobadas polos parlamentos nacionais de Namibia, Mali, Rusia, México, Brasil, Bolivia, Venezuela, Perú, Irlanda, Suíza e Bélxica, entre moitos outros.

Dous documentos separados foron presentados por un amplo espectro de organizacións de avogados e de personalidades:

Un foi presentado pola Federación Iberoamericana do Ombudsman, a Orde de Avogados de Brasil (con 700 000 membros), Asociacións de avogados de Bélxica, a Asociación de Avogados de Berlín e outras asociacións alemás, a Federación Internacional de Dereitos Humanos e un grupo de organizacións relixiosas, legais e de dereitos humanos, profesores de dereito, e avogados de Arxentina, Chile, Colombia, Ecuador, Alemaña, Xapón, México, Panamá, Portugal, España e o Reino Unido. Entre as personalidades que asinaron estaban Federico Maior Zaragoza, ex Director Xeneral da UNESCO e o Xuíz Juan Guzmán Tapia de Chile.

O outro amicus foi presentado pola Asociación Internacional de Avogados Demócratas; a Asociación Americana de Xuristas, a Asociación de Avogados da India, Droit Solidarité, a Sociedade Haldane e outras organizacións legais de Italia, Xapón, Filipinas, Portugal e Bélxica.

Un grupo de avogados norteamericanos ofrecéronse voluntarios para preparar eses documentos (como o require a lei) consultando e coordinando coas moitas persoas involucradas e presentando os documentos en tempo e co debido respecto aos parámetros técnicos e doutro tipo que a Corte estableceu. Cada individuo ou institución que presentaba un amicus tiña que identificarse con datos específicos, asinar persoalmente e pagar. De conformidade coa Regra 37.6 da Corte "ningún dos avogados de ningunha das partes redactou este documento nin total nin parcialmente. Ningún avogado ou entidade, a non ser os amigos da corte ou os seus avogados, realizou contribución monetaria algunha coa intención de financiar a elaboración ou presentación deste documento".

Foi un inmenso traballo polo cal moitas persoas merecen ser recoñecidas. Todos os documentos, xunto cunha lista completa dos amigos da corte poden atoparse no blog SCOTUS (www.scotusblog.com) e en www.antiterroristas.cu.

Nunca saberemos que foi o que os maxistrados ou os seus asistentes pensaron, se é que o fixeron, acerca destes documentos. Ninguén sabe se eles sequera botáronlles unha ollada. Os amigos da corte non recibiron ningunha resposta nin comentario, nin sequera un acuse de recibo dun asistente.

Ninguén sabe tampouco como se pronunciaron os maxistrados en relación coa solicitude de revisión. Soamente coñecemos o 14 de xuño que a petición dos Cinco fora rexeitada xunto coas outras peticións que a Corte decidira non escoitar.

Un famoso poeta mexicano unha vez definiu a actitude imperial de Estados Unidos coa combinación de dúas palabras: arrogancia e ignorancia. Ao parecer a Corte é a suprema personificación de ambas.

Fonte: antiterroristas.cu
___________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 22:48 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

Propiedade e empréstimo som questom de valores

Temos às famílias do alumnado mais pendentes de quem recebe a ajuda e quem nom, de ver se "lhe pagamos" ou nom os livros ao filho do vizinho, que tem salário fixo, ou um coche "que já nos gostaria na porta", que dumha séria reflexom, junto co resto da comunidade educativa, sobre que é o que verdadeiramente perdemos ou ganhamos com este cámbio.



Por Lupe Ces
18.09.2009

Nom som partidária dos livros de texto. As editoriais nom deveriam marcar nem as programaçons, nem o dia-a-dia das aulas. Mas, mentres o sistema escolar nom se libera de velhas ataduras e nom rompe esquemas que o mantenhem case na sua totalidade, em quanto à metodologia, imutável desde mediados do século XX, temos que aceptar que a utilizaçom do livro de texto, como eixo vertebrador dos processos de aprendizagem, é hoje o enfoque metodológico mais extendido nas aulas. Polo tanto, todo o que gira ao redor do livro de texto, desde os contidos até o jeito de adquiri-los e utiliza-los, influe enormemente no sistema educativo, polo que o debate actual sobre a gratuidade ou nom dos livros, nom pode limitar-se, sendo importante, só a um problema de dinheiro.

O sistema de empréstimos que se véu desenvolvendo tardiamente na Galiza co governo bipartito, fomentava umha série de valores que cumpre publicitar. Porque ali onde podamos, as pessoas que acreditamos na urgência dumha sociedade mais justa, temos que contrarrestar a agitaçom social promovida desde a Consellería de Educación, baseada em sentimentos de inveja e ressentimento, fronte à solidariedade pretendida. Assim, temos às famílias do alumnado mais pendentes de quem recebe a ajuda e quem nom, de ver se "lhe pagamos" ou nom os livros ao filho do vizinho, que tem salário fixo, ou um coche "que já nos gostaria na porta”, que dumha séria reflexom, junto co resto da comunidade educativa, sobre que é o que verdadeiramente perdemos ou ganhamos com este cámbio.

Nom chega com argumentar que volver ao antigo sistema de livros em propiedade é muito mais caro para os orçamentos públicos, e polo tanto muito mais caro para toda a sociedade, dado que mentres o sistema de empréstimo mantinha os mesmos livros ao longo de quatro anos, o sistema em propiedade obriga a dar ajudas continuas cada curso.

Nom chega com argumentar que vam ser moi poucas as famílias que recebam a ajuda e que essa ajuda nom vai cobrir o 100%. Hai que explicar que o sistema em propiedade gera desde o princípio de curso grandes desigualdades. Só teríamos que passear-nos polas aulas para ver quantos nenos e nenas levam desde o dia dez sem livros, porque na sua família nom cobrárom ainda o paro ou o finiquito para poder mercar-lhos e posteriormente pedir a ajuda. Co sistema de empréstimos todo o alumnado começava, quando menos nesse aspecto, em igualdade de condiçons. Agora volveremos a ver os livros todos sublinhados ou desgastados polo mal uso, aproveitados polo familiar ou vizinha menos favorecida. Sempre sairám de balde, mentres que a ajuda obriga a um desembolso total primeiro, e só a recuperar umha porcentagem, seja grande ou pequena, depois.

Nom chega com argumentar que a gestons das ajudas supom umha sobrecarga para as escolas, ou que as equipas informáticas habilitadas nos centros som insuficientes e precisam de muitos apoios porque o analfabetismo informático é moi maioritário no nosso país. Hai que explicar que é um cámbio no sentido contrário ao do aproveitamento e optimizaçom dos recursos. Ingentes cantidades de papel serám empregadas cada curso em repetir praticamente as mesmas ediçons duns livros que acabarám a sua funçom, na maioria dos casos, a finais de Junho.

Hai que exigir que fagam públicos os estudos aos que se chama a Conselharia, que demostram os melhores resultados académicos entre escolares com livros em propiedade e os que tenhem sistema de empréstimo. Que fagam saber que mostra tomarom, em que estrato social e ámbito geográfico, e como vinculam propriedade do livro e êxito escolar.

O que demostrou o sistema de empréstimo é que ao final de curso, nom saíam, como era habitual, as folhas e as capas, cada umha co seu próprio plano de vóo, polas janelas. Os livros passárom a ser espaço compartido, território em mancomum, que se respeita e se coida. Assim, a igualdade entre o alumnado conseguia-se nom polas ajudas ou subsídios, senom polo dever que tinham em coidar o que era de todos e de todas.

Perdemos em valores de igualdade e responsabilidade, perdemos em actitudes de respeito e colaboraçom, perdemos na educaçom de cidadáns e cidadás conscientes em direitos e deveres. Mais penso que todo isto já se sabia e mesmo se perseguia, polos novos dirigentes da Consellería de Educación.


Enviado por:
Lupe Ces Rioboo
http://lupeces.blogspot.com/

-lupeces@gmail.com-
18 de setembro de 2009 19:59
___
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 21:42 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

Protexer a costa, garantía de futuro: por Touriñán non pasarán!



Compostela 14 de setembro de 2009.
A protección do medio é un valor recoñecido dende 1972 pola Declaración da ONU sobre o Medio Ambiente Humano. Neste documento recóllese “o deber solemne de protexer e mellorar o ambiente para as xeneracións presentes e futuras”. A Rede Natura reúne en Europa espazos que polas súas características naturais, precisan de especiais medidas de conservación. A agresión a estes espazos supón un atentado contra a cidadanía e os dereitos das xeracións futuras. Por outra banda, a Lei estatal 27/2006 recolle o dereito fundamental á información e participación pública para plans, proxectos e programas relacionados co ambiente. O público ten dereito a “expresar observacións e opinións [...] antes de que se adopten decisións sobre plans e programas”. A falta de participación pública é, portanto, unha violación da lei e atenta contra os dereitos de todos os cidadáns. Ti podes esixirlles a políticos e empresarios sen escrúpulos que cumpran a lei: participa con ADEGA na defensa de Touriñán e boicota os produtos de Pescanova !

ADEGA esixe que a Xunta de Galiza cumpra a lei e convoque unha mesa de participación pública cos distintos sectores implicados na problemática do Plano Acuícola (administración, veciñanza afectada, concellos, asociacións de protección do ambiente e patronal acuícola) co obxectivo de realizar unha planificación sectorial participativa e sustentábel que teña “garantías de futuro”. As últimas decisións adoptadas polo goberno da Xunta e as sentenzas e recursos xudiciais sobre os planos acuícolas de 2005 e 2007 amosan que esta planificación sectorial está dando “paos de cego”, fomentando a inseguridade xurídica, polo que cómpre establecer criterios serios e sustentábeis para acadar o consenso dos sectores implicados.

O caso de de Quilmas (Carnota)
Como exemplo da falta de criterios e inxustiza na planificación acuícola hai que citar o exemplo do pobo de Quilmas. O pobo de Quilmas, con 200 habitantes ten unha piscifactoría de rodaballo de 25.000 m² que pretende ampliarse a 250.000 m², ocupando as terras de cultivo e pechando o acceso de Quilmas á súa costa. Como resposta, os veciños e veciñas de Quilmas constituiron, con apoio da propia administración, a Cooperativa de Agricultura Ecolóxica Raíña Lupa que cultiva e comercializa produtos horta e froita ecolóxicos en 20 hectáreas de terreo, na zona na que Stolt Sea Farm pretende ampliar a súa piscifatoría. A ampliación desta instalación (reiteradamente denunciada por verteduras contaminantes) destruirá terreos e cultivos, estragando os empregos e derramando os beneficios que está a xerar a cooperativa. No entanto, e pesar de Núñez Feijóo aludíu a criterios sociais e ambientais para retirar 4 proxectos, as reivindicacións dos veciños de Quilmas non foron escoitadas. Agora, a Xunta vai quitarlles os terreos e o modo de vida aos veciños para beneficiar a unha empresa privada. Que entenden entón o Sr. Feijóo e a Sra. Quintana por impacto ambiental e social?

Touriñan como símbolo na conservación da natureza
De entre os proxectos acuícolas que nunca deberan ser nen sequera considerados polo seu alto impacto ambiental está o de cabo Touriñán. Unha análise minimamente seria e rigorosa do proxecto de Touriñán debería concluir cunha Declaración de Impacto Ambiental negativa: 350.000 m² de cemento e plástico non poden ser compatíbeis coa conservación dos hábitats prioritarios terrestres e mariños presentes en Touriñán. Este proxecto exemplifica a submisión da política aos intereses de empresas sen escrúpulos que só pretenden o seu lucro a costa de estragar o ambiente e xerar atraso económico e social. E o goberno galego, por boca do seu Presidente, afirma sen rigor científico ningún que o macroproxecto acuícola de Touriñán non ten impacto ambiental algún. Como e posíbel tanta ignorancia, soberbia a prepotencia nun responsábel público? Tamaña irresponsabilidade é inadmisíbel e merece unha resposta firme, contundente e pacífica da cidadanía en defensa da lei e do noso patrimonio, para esixir a retirada do proxecto de cabo Touriñán. Touriñán é un símbolo da irracionalidade do Plano Acuícola: improvisación, destrución do ambiente e vulneración das leis e dos dereitos dos cidadáns.

Boicote a Pescanova
Cómpre que os cidadáns demostren aos políticos e empresarios sen escrúpulos, que as súas accións provocan rexeitamento e van ter consecuencias. Entre as medidas que podemos tomar para obrigarlles a repensar o o desastroso proxecto de Touriñán, ADEGA propón o boicote aos produtos do Grupo Pescanova. Os boicotes son unha forma de protesta pacífica promovidos polos precursores do ecopacifismo dos que temos bo exemplo en Mahatma Gandhi, quen acuñou o termo “resistencia non violenta”, para boicotar os produtos británicos en 1915 e loitar polos dereitos do pobo hindú. Esta sinxela acción pode ser practicada por calquera persoa para esixir á dirección de Pescanova e ao goberno galego a retirada do proxecto de piscifactoría en Touriñán: a os primeiros doeranlle os cartos e aos segundos, os votos.



Baixa, imprime e difunde! o cartaz para rotular os produtos de Pescanova nos supermercados.



Fonte: Web de ADEGA
__________________

Enlace relacionados:

  1. A nosa Terra - Adega esixe a retirada do proxecto de Cabo Touriñán15 set 2009 ... A Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza (Adega) propón un 'boicot' aos produtos do Grupo Pescanova como forma de 'protesta pacífica' ...



  2. ADEGA - Asociación para a Defensa Ecolóxica de Galiza - Protexer a ...Entre as medidas que podemos tomar para obrigarlles a repensar o o desastroso proxecto de Touriñán, ADEGA propón o boicote aos produtos do Grupo Pescanova. ...




  3. Vieiros: Galiza Hoxe - Adega considera a teima con Touriñán "un ...22 xuñ 2009 ... O colectivo cualifica de "fraude de lei" a piscifactoría de Mira en espazo protexido e critica a visión "apoiada en mentiras e medias ...



  4. Adega rexeita o macroproxecto de Touriñán - Anosacosta, o portal ...O secretario executivo de Adega cree que o debate acuícola na zona xa é un “pesadelo recurrente” que se pretenda recurrir a “modelos terceiromundistas”.




  5. Xornal: Adega resposta a Pescanova sobre a piscifatoría de TouriñánApuntan tamén dende Adega que constituiría tamén "unha auténtica inxustiza social que alí onde os veciños de Touriñán non puideron facer a súa casa ou o seu ...



  6. Adega exige la retirada del proyecto de Cabo Touriñán y pide a los ...14 Sep 2009 ... Pide a la Xunta "que cumpla la ley" y convoque una mesa de participación pública sobre el plan acuícola SANTIAGO DE COMPOSTELA, 14 Sep.



  7. Adega anuncia que convocará protestas por la piscifactoría de ...23 Jul 2009 ... M. C. S. | MUXÍA La asociación ecologista Adega reiteró ayer su rechazo a la instalación de una granja acuícola en Touriñán, ...


__________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 01:16 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: , ,

Segunda Limpeza simultánea de ríos en 22 concellos galegos



O 27 de Setembro de 2009, podes contribuir a limpar os ríos

  • TES UNHAS BOTAS NA CASA?
  • LIMPEZA SIMULTÁNEA DOS RÍOS GALEGOS
  • Na nosa comarca en: Esmelle-Ferrol, Fene e San Sadurniño
Despois do éxito da primeira xornada de limpeza simultánea en ríos do ano pasado, repítese a experiencia o vindeiro domingo 27 de setembro. A limpeza desenvolverase en colaboración con concellos e distintas entidades e asociacións. Un dos problemas máis agravantes que sofren os nosos ríos segue a ser a gran cantidade de lixo que aparece nos cauces e ribeiras. Sobor de todo plásticos e entullos, elementos case habituais nos cursos fluviais e en moitos dos nosos montes. Dende o Proxecto Ríos queremos concienciar á sociedade da necesidade de manter limpos os nosos ríos como premisa para a conservación da súa saúde. A limpeza non pasa só por ser unha actividade illada dun día de retirada de lixo. Para a conservación dos ecosistemas fluviais cómpre desenvolver actitudes responsables cara o medio natural e depende de tod@s frear a contaminación que están a sufrir os ríos. O coidado e o respeto polo entorno farían innecesarias nun futuro actividades como esta.

http://www.proxectorios.org/

O Proxecto Ríos entregará aos grupos participantes un protocolo para difundir a limpeza ecolóxica e respectuosa dos ecosistemas fluviais, ademáis de editar cartaces divulgativos para cada zona cun teléfono de contacto para que se apunten as persoas que queiran participar.

Nesta xornada a implicación dos concellos é fundamental para garantir a recollida do lixo que se saque dos ríos, para proporcionar o material necesario para a limpeza e para asegurar aos voluntarios/as participantes. O pasado ano retirouse un total de 11.020 toneladas de lixo (estimados) de orixe diverso e incluso variopinto (neveiras, rodas, radiografías, colchóns...) Neste ano animamos aos participantes a pesar o lixo retirado e a difundir no propio concello a idea de que o río non é un vertedoiro.

As persoas que queiran participar nesta actividade deberán anotarse previamente chamando ao teléfono d@ coordenador ou coordenadora de cada zona para concretar a hora e lugar onde se vai realizar a limpeza.

Na nosa comarca será en:
  • ESMELLE-FERROL: ADEGA-Ferrol, contacta con : Nes 649 779 774

  • FENE: AETNA Asociación etnográfica, contacta con: César 649243611

  • SAN SADURNIÑO: Concellería de Medio Ambiente, contacta con: Fernando 981490027
Máis información en: proxectorios.org
e tamén en ADEGA Trasancos
________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 00:45 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

O BNG reitera a sua oposición a Privatización dos servizos de vixilancia municipais

Xoán Xosé Pita considera triste que se empreguen policías municipais como administrativos e se contrate vixilancia privada.

Ferrol a 17 de setembro de 2009.
O grupo Municipal do BNG reiterou esta mañá a súa oposición a decisión do goberno municipal de privatizar o servizo de vixilancia das instalacións municipais e censurou o excesivo afán privatizador que esta a desenvolver o goberno de Irisarri.

Xoán Xosé Pita, portavoz nacionalista, considera inxustificada esta medida xa que indicou que o Concello ten persoal que pode atender este servizo,  “é triste ver como se empregan policías municipais como administrativos e se contratan a empresas de  vixilancia privada”.

O BNG lamenta que o goberno municipal desbote a posibilidade de cubrir con persoal propio este servizo apostando, deste modo, pola estabilidade e calidade do emprego e  opte pola contratación externa.

Xoán Xosé Pita afirmou que este persoal vai asumir funcións de vixilancia e actuarán tamén como conserxes o que evidentemente significa a desaparición deste persoal do plantel municipal. Fronte a esta decisión existe a posibilidade de que policías en segunda ocupación cubran este servizo e asi se podería renovar o plantel de policías locais, dixo Pita

O BNG lembra que foi o único grupo municipal que nas sesións plenarias oportunas votou en contra da  Proposta de aprobación da declaración de crédito plurianual e autorización presupostaria da contratación administrativa correspondente aos servizos de vixilancia nas dependencias municipais  por entender que o Concello de Ferrol ten os mecanismos suficientes para cubrir estes servizos sen ter que privatizar a súa xestión e indicou que ao contrario dos pregos de contratación do servizo de control do persoal municipal (levado onte a pleno) os de vixilancia non foron levados a pleno senón que foron aprobados exclusivamente pola Comisión de Goberno.

Grupo Municipal do BNG no Concello de Ferrol

Enviado por:
Correo electronico BNG
-bng@ferrol.es-
17 de setembro de 2009 14:09
________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 00:24 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: ,

NÓS-Unidade Popular apela à solidariedade com Gzvideos: contra a criminalizaçom da informaçom livre

20090917


A esquerda independentista tem já umha longa experiência de perseguiçom policial e mediática por parte dos instrumentos repressivos do regime espanhol, que tentam evitar a todo o custo qualquer forma de auto-organizaçom que ponha em questom o seu monopólio do poder, seja político, associativo ou, como neste caso, informativo.

Gzvideos, um colectivo que representa umha dessas iniciativas auto-organizativas que o Estado espanhol tanto teme, é nos últimos meses vítima de umha verdadeira campanha de assédio repressivo para tentar dar cabo de umha ferramenta popular de máxima utilidade par dar a conhecer, mediante o uso das novas tecnologias, a realidade das luitas oculta nos meios oficiais e da burguesia.

Esse é o motivo das sucessivas multas, interrogatórios e ameaças que venhem sofrendo reporteiros e reporteiras de Gzvideos, que agora vive mais um episódio repressivo com umha acusaçom falsa da Polícia espanhola contra umha das suas activistas. A farsa de uns inexistentes gritos alheios à actividade jornalística e proferidos em espanhol por umha roporteira galegofalante cai polo seu próprio peso, mas nom por isso deixa de servir ao objectivo último de liquidar umha iniciativa mediática alheia ao controlo reaccionário e útil para o exercício efectivo da liberdade de informaçom e de expressom.

Por todo o anterior, e em reconhecimento ao labor dos companheiros e companheiras de Gzvideos, NÓS-Unidade Popular manifesta a sua solidariedade com a companheira represaliada e o seu apoio à concentraçom convocada para amanhá, dia 17 de Setembro, nos tribunais compostelanos das Fontinhas, às 9h45.

Contra a repressom e a censura, em defesa do direito de informaçom e de livre expressom!

Permanente de NÓS-Unidade Popular

Galiza, 16 de Setembro de 2009

Enviado por:
NÓS-UP
-imprensa@nosgaliza.org-
17 de setembro de 2009 16:02
________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 23:59 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: ,

Sétima Edición do Festival "Fervesteiro", do 17 ao 26 de Setembro de 2009

VII edición do Festival “Fervesteiro”
2009 Ferrol
"Por unha cultura libre"

Xoves 17 Setembro:

As 18:00h emision de un programa monografico sobre o festival na radio libre e comunitaria da comarca de Trasancos “Radio filispim”, no 93.9 da F.M

Venres 18 Setembro:

Ás 18:00h no local do colectivo murais reivindicativos pola recuperación e conservacin do barrio de Esteiro

Ás 19:00h churrascada popular e jam session no local do colectivo na Rua Adan e eva

Sábado 19 Setembro:

As 18:00h no local do colectivo murais reivindicativos pola recuperación e conservación do barrio de Esteiro

Martes 22 Setembro:

Ás 20:00h no local do colectivo: Video-charla co documental “Good copy, bad copy”

Dirección: Andreas Johnsen, Ralf Christensen y Henrik Moltke. 2008 Dinamarca

Trata sobre as implicacións legais do novo espazo musical na era do remix, a remestura, o sample e a facilidade de difusión da contorna dixital fomentan a creatividade en determinados contextos, esta creatividade vese ameazada por lexislacións privativas. No documental móstranse interesantí­simos exemplos de devandita creatividade musical. O cinema nixeriano en procura de alternativas para a compensación ao autor e desafiando o modelo imposto polos EEUU. A movida do Techno Brega en Brasil, interesantísimo movemento que remestura exitos do pop rock mundial nun formato techno cun modelo de negocio baseado non na venda senón no éxito da canción para atraer público ás festas. Resulta extremadamente interesante a visión desde a periferia de puntos como Xamaica, Brasil ou Nixeria como contraposición ao modelo europeo-estadaunidense que erroneamente adoitamos considerar como universal, con novos enfoques e modelos de negocio contrapostos aos modelos genearles. Ao mesmo tempo o documental cunha montaxe moi divertida resulta ameno e enriquecedor, cun punto de vista marcado a favor dunha cultura libre e fóra dunha pseudo obxectividade imposible de alcanzar pero mostrando os diferentes puntos de vista, a cinta convértese nun elemento de reflexión sobre os límites da creatividade no mundo da música.

Mércores 23 Setembro:

Ás 20:00h Proxecció; Ceremonia de entrega dos premios “Oxcar 2008”

Celebrada o 28 de outubro de 2008 en Barcelona a gala dos oXcars, é un acontecemento tras o cal está a eXgae, entidade que, segundo a súa propia definición, "ábrese coa vontade de canalizar a popular e xustificada hostilidade cara ás entidades de xestión da propiedade intelectual, dotala de ferramentas artísticas asi como legais, e apostar polo seu fin".

Neste marco trátanse temas como as posibilidades, a viabilidade economica e a aceptación social das formas da nova cultura dixital, a "criminalización" do intercambio de ficheiros e dos seus usuarios, a diferenza entre "cultura" e "industria dos contidos" e os argumentos esgrimidos pola industria en xeral.

É unha gala de concertos, de animación 3D e de hacking, de teatro, coa presenza de membros da WuMing Foundation, The Pirate Bay e Leo Bassi. Tamén se presenta un libro colectivo, titulado Os piratas son os pais, que recolle máis de 40 colaboracións, entre elas as de nomes tan recoñecidos no ámbito da análise das leis da propiedade intelectual como Richard Stallman.

Xoves 24 Setembro:

Ás 20:00h Inaguracion da Exposicion fotografica baixo lizenza Creative Commons, do fotógrafo ferrolán Manolo Rei no local do colectivo

Venres 25 Setembro:

Ás19:00h apertura da Feira de colectivos, coa participación de distintos grupos políticos e sociais da comarca. No espazo do Festival na Avda Mac Mahon, ao carón da porta da Bazán.

Ás 22:30 Concertos:
Sábado 26 Setembro:

Ás19:00h apertura da Feira de colectivos, coa participación de distintos grupos políticos e sociais da comarca. No espazo do Festival na Avda Mac Mahon, ao carón da porta da Bazán.

Ás 19:00h roteiro polo Esteiro histórico coa participación do historiador do movemento obreiro galego Eliseo Fernádez. Saída desde o espazo do festival.

As 22:30h Concertos:

Fonte: www.fervesteiro.org
Enviado por:-jose perez
-fervesteiro@gmail.com-
16 de setembro de 2009 11:39
____________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 23:47 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

  • O GRUPO MUNICIPAL DE  ESQUERDA UNIDA DENUNCIA A IMPROVISACIÓN E O AUTORITARISMO DA ALCALDÍA
  • EU  CONSIDERA INACEPTABLE QUE OS PLENOS SE IMPOÑAN CON 24 HORAS DE ANTELACIÓN E SEN TER EN CONTA OS HORARIOS DE TRABALLO DAS E DOS CONCELLEIROS DA OPOSICIÓN
  • ESQUERDA UNIDA RECLAMA PLANIFICACIÓN E DIÁLOGO PARA SALVAGARDAR A BOA MARCHA DAS INSTITUCIÓNS MUNICIPAIS
O  Grupo Municipal de Esquerda Unida  non asistiu hoxe o Pleno da Corporación do concello de Ferrol, Pleno convocado e do que fomos informados con menos de 24 horas de antelación. Pleno cuxo horario resulta imposible para que poidan asistir as e os concelleiros  dos Grupos Municipais da oposición.  

As actitudes do Goberno Municipal, en particular de Alcaldía, semellan vir tinguidas de improvisación e autoritarismo, todo o contrario do que necesita a nosa cidadanía e unha política democrática e propiciadora da meirande participación.

A  Voceira do Grupo Municipal de Esquerda Unida, Yolanda Díaz, reclama planificación e diálogo para salvagardar o bo funcionamento, o funcionamento democrático e participativo, das institucións municipais.

Quizabes o Goberno Municipal ignora a realidade  das e dos concelleiros da oposición, que teñen que compatibilizar os horarios de traballo e os adicados ao traballo municipal. Quizabes quere practicar un xogo pouco transparente e respectuoso cos representantes lexítimos da cidadanía de Ferrol, da maioría deles alomenos. Semella indignante que se queiran soster trágalas de cote, sen outro rédito que enfrontar inutilmente as forzas políticas da nosa cidade en detrimento dos intereses da nosa cidadanía.

Esquerda Unida fai un chamamento ao Goberno Municipal para que rectifique a xeira de imposicións, autoritarismo e improvisación. A nosa cidade e a súa cidadanía  é merecente  doutra actitude por parte de que exerce a responsabilidade de goberno.

Enviado por:
eu-ferrolterra@esquerdaunida.org
16 de setembro de 2009 16:25

Prezad@s amig@s: vaivos no arquivo un Informacións de EU en relación coa imprevisión e autoritariasmo de alcaldía.
Grazas pola vosa atención.
Saúdos, Ramiro Marier
________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 00:15 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

Gzvideos denuncia a persecución aos seus activistas mentres gravan mobilizacións a través de posteriores denuncias falsas da Policia

  • O xoves terá lugar unha concentración de apoio ás 9.45 da mañá no Xulgado de Fontiñas e pola defensa da liberdade de expresión antes do xuízo de faltas que terá lugar contra unha fotógrafa que ademais gravou a cadea humana de Ceivar pola liberdade dos presos políticos o 24 de xullo de 2008.
  • A denuncia policial acusa falsamente á xornalista de berrar neste acto “policia asesina”, “torturadores” e “ETA matalos”, tentando reprimir a liberdade de información.
A primeira sanción administrativa chegou para Gzvideos no mes de xuño deste ano. Acusábase a un dos nosos reporteiros de portar a faixa de cabeceira dunha manifestación de ensino medio na defensa do galego, de corear lemas e de ser un dos principais organizadores e dirixentes do estudantado que se mobilizaba no mes de maio na defensa do ensino en galego convocados polo Foro da Mocidade de Vigo, ao tempo que se recoñecía na denuncia que “portaba cámara”, coa que estaba a filmar o evento. Asi, impúñase unha sanción de 500 euros por organizar unha manifestación ilegal, que nestes momentos está aínda nos trámites de recurso.

Pouco despois, unha unidade de "delictos tecnolóxicos" da Guardia Civil española retiña outro reporteiro logo de saír da súa propria casa e levávao ao cuartel de Pontevedra para declarar supostamente sobre un vídeo de debuxos animados alleo á produción do GzVídeos, interrogando ao activista sobre o equipo editorial, funcionamento do portal e toda unha serie de cuestións que demostraban que se tratou dunha coartada para recoller información e atemorizar ao compañeiro.

O martes 15 de setembro, a través do telefone, informaban a outra das nosas compañeiras de que se vai celebrar este xoves 17 de setembro ás 10.10 da mañá un xuízo de faltas na Sala de Vistas nº 2 do Xulgado de Compostela por unha denuncia da Policia sobre uns feitos que supostamente aconteceran no 24 de Xullo de 2008.

A denuncia policial recolle que a nosa compañeira fora identificada na Praza de Galiza ás 20 da tarde , lugar donde se concentraron diversos colectivos independentistas. Recóllese que "la reseñada durante el transcurso de la concentración profiere gritos tales como -policia asesina-, -ETA matalos-, -Torturadores-”, algo completamente falso e fora da realidade.

De feito, a nosa compañeira nesta data lembra que fora identificada na Praza de Galiza mentres estaba a realizar fotografias e videos, diante da pregunta dun antidisturbios de se "era da prensa”, polo que procedeu a ensinarlle a credencial de fotógrafa do Novas da Galiza, medio co que tamén colabora e no que publicou as fotografías realizadas nesta data.

Desde Gzvideos queremos denunciar este terceiro ataque que vimos de recibir, que entendemos só coa vontade de castigarnos economicamente e tentar que o traballo de crítica, de información de manifestacións, concentracións e difusión de actos que son sistematicamente silenciados polos medios empresariais sexa finalmente invisibilizado e calado a forza de sancións económicas e identificacións sistemáticas.

GzVideos naceu en Maio do 2008 como unha iniciativa indendente e non comercial, coa vontade de "constituír un espazo de encontro para a creación audiovisual que parte dos movementos sociais galegos, un campo onde conflúe o video-activismo e o debate xerados a partir da crítica á realidade galega". A plataforma gzvideos.info conta a día de hoxe con mais de 200 videos de produción propria e mais de 500 aportacións externas, converténdonos na principal xanela do xornalismo audiovisual galego na rede, dando cobertura a actos políticos e culturais, loitas sindicais, defensa do medio ambiente, xornadas, charlas, loita polos dereitos lgbt, contra o patriarcado, a prol da soberanía política do noso país e na denuncia da represión e violacións dos dereitos humanos mais elementais, algo que sen dúbida non debe resultar cómodo para quen pretende impor unha sociedade acrítica e pasiva, ademais de protagonizar a coacción e a represión.

Animamos a participar na concentración convocada ás portas do Xulgado de Fontiñas mañá ás 9:45 da mañá en solidariedade coa nosa compañeira e na defensa da liberdade de expresión, un concepto de dubidosa aplicación no Estado Español, onde a policía se adica a denunciar falsamente a reporteiros independentes co obxectivo de reprimir a liberdade de información.

De GzVideos ocuparémonos de dar difusión a este intento por suprimir a liberdade de expresión e de información, e tentaremos por todos os medios legais a exculpación da nosa compañeira. Non están a reprimir tan só ao GzVideos, se non a todo o que representa: están a tentar erradicar a difusión das actividades de dúcias de colectivos galegos e impor unha única maneira de pensar. Ainda así, seguiremos editando e difundindo vídeos. Hoxe mais do que nunca: apaga a TV e prende a túa mente!

Compostela, 16 de setembro de 2009

Zélia Garcia

Enviado por:
Galiza Non Se Vende
16 de Setembro de 2009 16:41
________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 00:01 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: ,

Documentario: a Masa Crítica no Mundo

20090916

Bicicletas e Masa Crítica - Still We Ride
Documentario aloxado en Google Videos de 37:25 minutos de duración, en Inglés.

Este é un documentario sobre o desenvolvemento do uso da bicicleta e do movimento de "masa crítica", especialmente nos Estados Unidos. Este documentario explica algunhas das razóns para elixir a andar en bicicleta. O Conservadurismo e a reacción, por motivos políticos e económicos, están empeñados en combatir o movimento "Critical Mass" e o uso de bicicletas.


________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 12:34 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

O 19 de Setembro, na cidade de Lugo, celebrarase a Terceira Masa Crítica Galega

Masa Crítica Galega

O vindeiro sábado 19 de septembro celebrarase a 3ª MASA CRÍTICA GALEGA na cidade de Lugo. Agárdase a presenza de centos de afeccioados á bicicleta chegados de toda Galicia, para participar activamente no seguinte programa de actividades:
  • 11:30h - Praza Maior: Comezo de actividades.

  • 12:30h - Gasolineira do Miño: Talleres (bicistorias, reparación, tuneado, acrobacias).

  • 14:00h - Parque do Miño: Xantar Colectivo (Ben na Gasolineira se chove, ben no parque do Miño se fai bon). Correrá por conta de cada quen.

  • 17:00h - Praza Maior: Arranque da Masa Crítica Galega dende a Praza Maior. Compre saber que o roteiro que se faga debe ser una alegre BICIFESTA. Para eso a organización invita a todos os ciclousuarios vir preparados para cantarruxear, tocar o instrumento que se sepa, a vir disfrazados ou polo menos cheos e cores, etc... calquer cousa que conleve divertimento.

  • 20:00h - Festa rachada no Madialeva.
Para que non coñeza este movemento podemos comentar que a Masa Crítica é unha "coincidencia organizada" de ciclousuari@s que realizan un paseo colectivo por unha cidade. Este evento celébrase mensualmente en máis de 350 cidades de todo o mundo, baixo o lema "Pedaléa todolos días, celébrao unha vez ao mes".

Comezou en San Francisco (EE.UU) no ano 1992 a partires dunha xuntanza da SF Bike Coalition,Chris Carlsson propuxo que posto que había moita xente pedaleando polo centro e que as condicións para facelo eran realmente malas, por qué non quedar unha vez ao mes, facersnos visíbeis entre nos mesmos e ao resto da cidade e voltar a casa todos/as xuntos/as?. A idea aceptouse rápidamente e na primeira "quedada" xuntaronse 60 a tras un ano eran máis de 600.

O nome de "Masa Crítica" vendo documental "Return of the scorcher" de Ted White, onde se describían as normas de cruce nas intersecións nas grandes cidades chinesas, definíanse como unha cuestión de masa crítica: O tráfico para cruzar ten que agardar ate que acada unha masa crítica que lle permite meterse e frear o fluxo principal de tráfico que vese na origa de parar ate alcanzar a súa vez a masa crítica suficiente para poder circular de novo.

O movemento da Masa Crítica en Galicia naceu en outubro de 2004 coa celebración da primeira masa crítica de Santiago de Compostela, un ano máis tarde comezaría a celebrarse tamén en Ferrol, A Coruña, Vigo e recentemente en Ourense e Ponteareas.
Entre os obxectivos das masas críticas galegas pódese destacar:
  • Divulgar e promover o uso da bicicleta como medio de transporte eficaz (barato, san, non contaminante e rápido).

  • Crear condicións favorables necesarias para o uso da bici como medio de transporte.

  • Promocionar e apoiar paralelamente outros medios de transporte alternativos ao coche privado, asi como promover a súa compatibilidade e complemetariedade coa bicicleta (ex. transporte público).
Celébrase unha Masa Crítica Galega de carácter anual que reúne a todas as ciclousuarias galegas, e que pon en contacto persoalmente aos membros das distintas masas críticas galegas.
FESTA SI, BICI TAMÉN!!

Máis información en:
____________________
Masa Crítica Ferrolá:

A quedada en Ferrol é todos os últimos Xoves de mes, ás 8 da Tarde, no Palco da Praza do Inferniño,  baixo o lema "Pedaléa todolos días, celébrao unha vez ao mes".
________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 12:07 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

17 de outubro: manifestaçom de luita transgênero, transsexual e interssexual

Este 17 de outubro a Rede Internacional pola Despatologizaçom Trans, da que fai parte Maribolheras Precárias, convoca umha jornada de luita global para exigir a despatologizaçom das identidades transsexuais e transgênero, e a sua retirada do catálogo de enfermidades (o DSM da American Psychiatric Association, cuja versom revisada aparecerá no 2012, e o CIE da OMS, que sairá no 2014). Queremos parabenizar a todxs ox companheirxs que estám a currar na campanha, que está a colher umhas dimenssons impressionantes. Estade atentas às convocatórias galegas…
stp2012gz
Exigimos:
  • A retirada do TIG dos manuais internacionais de diagnóstico (as suas próximas versons DSM-V e CIE-11)
  • A retirada da mençom de sexo dos documentos oficiais
  • A aboliçom dos tratamentos de normalizaçom binária a pessoas intersex
  • O livre aceso aos tratamentos hormonais e cirugias (sem tutelagem psiquiátrica)
  • A luita contra a transfobia: o trabalho para a formaçom educativa e inserçom social e laboral das pessoas trans
MANIFESTAÇONS SIMULTÂNEAS EM:
ANKARA/BARCELONA/BERLIM/BILBO/BOGOTÁ/BRUXELAS/BUENOS AIRES/CAMPINAS/CARACAS/CIDADE DE MÉXICODF/CORUNHA/DONOSTI/GRANADA/LAS PALMAS/LILLE/LIMA/LISBOA/LONDRES/MADRID/MONTREAL/QUITO/SAN FRANCISCO/SANTIAGO DE CALI/SANTIAGO DE CHILE/SANTIAGO DE COMPOSTELA/VALENCIA/ZARAGOZA

Fonte:  TransMariBolheras Precárias

_________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 11:11 1 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

En perigo a liberdade de mentir e manipular

Desde Nova York a Bos Aires, pasando por México ou Santiago de Chile, pero tamén con "sucursais" en Europa, as usinas corporativas redobran a súa campaña en defensa do control que exercen nos grandes medios de comunicación. E eles non queren perder a liberdade de mentir e manipular, tal como o véñen facendo.

Por Carlos Iaquinandi Castro
15.09.2009

As casualidades adoitan ser puntuais. Cando se repiten ou se multiplican, deixan de ser casualidades. Iso é o que ocorre nestes últimos días coas quexumes que parten desde diversos sectores de poder con respecto ''aos riscos que corre a liberdade de expresión'' nalgúns países do continente. Desde Nova York a Bos Aires, pasando por México ou Santiago de Chile, pero tamén con ''sucursais'' en Europa, as usinas corporativas redobran a súa campaña en defensa do control que exercen nos grandes medios de comunicación.

Os procesos populares en marcha afrontaron que a case totalidade dos medios privados, diarios, radios e canles, fosen - desde antes das vitorias electorais - un verdadeiro ''coro mediático'' de feroz oposición, que non dubida en recorrer á mentira, á manipulación e ao silencio sobre avances e conquistas sociais.

A súa condición de ser practicamente as únicas referencias informativas para gran parte das sociedades, alimenta de forma permanente un clima de ''acoso e derriba'' cara aos líderes e os gobernos populares.

Conscientes do risco que este manexo monopólico dos medios implica para os procesos que intentan cambios e transformacións axustados ás necesidades nacionais, varios gobernos decidiron afrontar o problema a través de cambios normativos que permitan un acceso plural e democrático aos medios. Esas medidas xustas e soberanas, atoparon a resposta concertada das corporacións mediáticas e de quen coinciden cos seus intereses económicos e de dominación cultural e ideolóxica. En definitiva, é un escenario máis de confrontación entre os pobos que avanzan nos seus propósitos de auténtica autodeterminación, soberanía e xustiza social, e os círculos minoritarios que dunha forma ou outra, sempre exerceron o verdadeiro poder.

A ''liberdade'' da prensa golpista en Venezuela

O redobre polo que as grandes corporacións da comunicación entenden por ''liberdade de prensa'' aumentou nos últimos meses, cando comprobaron que o goce de espazos, licenzas e privilexios que gozaron durante tantos anos como eficaces soportes de ditaduras ou gobernos neoliberais estaba en risco. En Venezuela, clamaron cando o goberno non renovou ao seu termo a licenza do grupo privado Radio Caracas Televisión. No seu historial, RCTV ten o mérito ''democrático'' de participar activamente no golpe militar de abril do 2002 contra o goberno constitucional de Hugo Chávez. E foi Marcel Granier, propietario de RCTV quen lle garantiu ao presidente de facto Pedro Carmona, ''El Breve'', que podía contar co apoio dos medios privados de comunicación. Carmona durou unhas poucas horas a pesar do respaldo das administracións de George Bush e de José María Aznar, pero Garnier seguiu a súa ''guerra'' atacando e difamando ao goberno e esperando outra oportunidade golpista. O goberno exercendo a súa facultade constitucional, non renovou a licenza. Iso traduciuse en titulares como: ''Clausuran a principal canle privada de Venezuela'' e similares. Outros non tiñan reparos en falar de ''ditadura mediática'' ou ''control da prensa'' polo goberno. Nun recente artigo, o profesor Emir Sader recordaba que de 709 radios venezolanas, 706 pertencen a empresas privadas e 3 a entidades estatais. Dos 81 canles de televisión, 2 son estatais 79 privados. En canto aos diarios, dos cales 12 teñen carácter nacional e 106 son rexionais, todos son privados. Na súa case totalidade, pertencen a grupos económicos nacionais ou rexionais, algúns con vínculos con empresas estranxeiras e ''exercen a prol-oposición''. Pero o que quedan nalgunhas mentes son os berros e as imaxes que profusamente difunden eses mesmos medios e os seus cómplices internacionais.

En Ecuador tamén "se acaba a festa"

En Ecuador, os principais diarios e canles de televisión, apostaron polo magnate Alvaro Noboa nas eleccións presidenciais que gañou Rafael Correa e o seu movemento País. Desde entón non cesaron de exercer unha oposición sistemática a través dunha información sesgada. Agora afrontan a demanda de organizacións sociais como a CORAPE, Coordinadora de Radio Popular Educativa do Ecuador, ALER, Asociación Latinoamericana de Educación Radiofónica e outros, incluíndo movementos indíxenas, campesiños, sindicais, estudantís, etc. en favor dunha verdadeira liberdade de expresión, acceso democrático aos medios, información plural. O propio presidente Correa denunciou que ''terminará a etapa da ditadura mediática'' a través de medidas legais, que inclúen a cancelación de licenzas de obtidas de forma irregular.

Revelou que un das principais canles, Teleamazonas, que é propiedade dun dos homes máis ricos do país, sinalado como xestor económico dos fondos da Igrexa católica Ecuatoriana, facturou moitos millóns en vendas, pero en sete anos non pagou un centavo de impostos aducindo que ''tiña perdas''. Os propietarios dos diarios queixáronse cando o goberno dispuxo terminar cos privilexios que gozaban e gravou a importación de papel nun 12 por cento.

Donos das grandes canles como Ecuavisa ou Teleamazonas recibiron en anos anteriores do Banco Central dólares a menor custo que no mercado libre, ''para facilitar a compra de producións televisivas no mercado norteamericano''. Moitos dos seus directivos fixeron fortunas comercializando estas divisas ao seu valor de mercado. Os diarios máis importantes, ''O Comercio'' ou ''A Hora'' de Quito, ou ''O Universo'' de Guayaquil, tiñan as súas accións en mans de persoas ou empresas domiciliadas nas Illas Caimán e noutros paraísos fiscais co obxecto de evitar o pago dos seus impostos. Unha das medidas de Correa foi prohibir ás institucións do Estado contratar publicidade con empresas que teñan as súas sedes ou depósitos económicos nesas illas de impunidade fiscal.

Tamén puxo en marcha a Radio Pública do Ecuador, con alcance nacional e unha programación que procura validar unha información plural e contrastada, recoller todas as voces e opinións e a cultura nacional en todas as súas vertentes.

Bolivia, a conxura dos medios

As conspiracións permanentes contra o goberno popular liderado por Evo Morais, tivo un inclaudicable apoio dos medios de comunicación. Aos xa tradicionais, que foron portavoces de gobernos neoliberais e das varias ditaduras militares que soportou o país durante o século XX, sumáronse outros que contan con capital e directivas que proveñen de transnacionales como o grupo español Prisa, que edita ''La Razón''. Non fai falta cualificalo, calquera pode acceder por Internet ás súas páxinas, e deducir que intereses defende este grupo que tamén desembarcou alí con outro ariete cultural, a editorial Santillana, á que recentemente o goberno boliviano quitou a concesión para libros escolares cuestionando os seus textos colonialistas e contrarios á condición multicultural do estado boliviano. ''La Razón'' torpedeou cos seus editoriais, os seus sesgadas noticias e os seus columnistas, o proceso de nacionalización dos hidrocarburos, e defendeu desde as súas páxinas os intereses da transnacional Repsol, tamén de orixe española.

O goberno promoveu unha rede de emisoras que teñen un forte contido educativo e que respectan as distintas linguas e culturas indíxenas, pero o acceso e control dos principais medios gráficos e televisivos está case enteiramente en mans privadas, é dicir en grupos económicos que teñen estreitos vínculos e comparten intereses cos partidos tradicionais hoxe na oposición.

Os medios rexionais, como ''El Deber'' de Santa Cruz de la Sierra, enroláronse nas batallas ''autonómicas'' coas que as oligarquías departamentais intentaron bloquear o proceso constituínte e outras reformas do goberno boliviano. Este diario é o de maior circulación e é o medio máis significativo da familia Rivero, membro destacado da oligarquía tradicional propietaria de medios de comunicación, como detalladamente sinala nun informe o xornalista Pascual Serrano. Como é habitual, os Rivero estenderon o seu control a outros medios, coa compra de accións da canle PAT, que pertence á familia Daher, outro empresario de Santa Cruz, dono tamén da aerolínea Aerosur. Ambos os medios, o diario ''El Deber'' e a televisora PAT, conforman o Grupo Líder con intereses noutros diversos medios.

En Arxentina, unha ''clarinada'' de alerta

Que en Arxentina a presunta independencia dos medios de comunicación sexa un tema de reflexión e de debate, xa é en si, unha boa noticia. Aínda cando sexa o resultado dos aullidos lastimeros dos grupos que ata agora depredaban facilmente no territorio alfombrado pola vixente lexislación da ditadura do 76. Iso si, cabe recordar que a fins de 1989 e baixo o primeiro goberno de Carlos Menem, o entón ministro de Obras Públicas Dr. Roberto Dromi, "mellorou" aquela norma, derrogando o art.45 inciso "e" da Lei de Radiodifusión que prohibía ás empresas xornalísticas gráficas o acceso á Radio e á TV. Nacía entón a era dos "grupos multimedios" e a concentración en moi poucas mans da información, a análise e ata das pautas de "entretemento".

Un dos que creceu sen cesar e converteuse no máis poderoso grupo multimedios en Arxentina é ''Clarín'', que practicou a machada o principio de que a información é unha mercancía e non un ben social. Desde o seu mastodónica dimensión exerceu como potente factor de presión ''orientando'' as medidas estratéxicas de varios gobernos. Foi xunto con ''La Nación'', un dos principais beneficiarios da medida tomada pola ditadura militar no 76, cando quedaron coas accións de ''Papel Prensa'', provedora da materia prima básica para os xornais, grazas ao traspaso a ''punta de pistola'' obtido polos represores a través do secuestro da familia Graiver, ata entón propietaria. Eran tempos en que se proclamaban ''dereitos e humanos'', burlándose das campañas internacionais que denunciaban o terror, a represión e a absoluta censura xornalística e cultural. Eles eran obedientes e respectuosos das directivas e desexos da ditadura. Agora, ante o proxecto do goberno arxentino dunha Lei de medios Audiovisuais que entre outras medidas limita a concentración de licenzas nun só grupo, ou promove o acceso de organizacións da sociedade civil a un terzo dos medios, reclaman que ''se unha lei controla os medios, non hai liberdade''. Se actualmente o grupo ''Clarín'' e ''La Nación'' a través dos seus distintos enlaces empresariais controlan máis do 80% dos medios de comunicación e existe unha lei que o permite, a pregunta obvia é : en que consiste a ''liberdade'' actual ?

Cambios perigosos ... para eles

As quexumes dos grupos que exercen o monopolio e o control dos medios en Arxentina, chegaron esta semana a Europa e instaláronse nos grandes medios españois. Preocúpalles a posibilidade do cambio de lexislación en Arxentina, pero tamén temen que iso suceda noutros países onde sopran aires de cambio que poden afectar os seus intereses. E cando escribo "intereses" non me refiro unicamente á posible diminución de beneficios ao reducirse a cota de acceso e dominio de medios, senón aos seus obxectivos de poder e influencia. Porque os grupos multimedios son factorías onde se moldea a opinión pública a base de machucar a lectores, oíntes ou televidentes coas mesmas noticias, convenientemente orientadas e maquilladas para que cumpran os fins previstos. E por suposto, onde tamén se ocultan outras informacións, e outros puntos de vista.

Explícome con exemplos: o diario español "El País" que pertence ao Grupo Prisa, publicou en 48 horas dous artigos referidos á situación da prensa latinoamericana. Desde os seus titulares: "A prensa estorba ao eixo bolivariano'', o diario "El País" non deixa moito espazo para o libre discorrer do lector. O pasado domingo "explicou" o debate en Arxentina sobre a reforma da lei de medios da ditadura baixo estes titulares: "O matrimonio presidencial arxentino manobra para controlar os medios" e "a guerra ao grupo Clarín deriva nunha batalla contra todo o sector". En realidade, o que está defendendo ese diario madrileño é o acceso que teñen multinacionais de matriz española para exercer o control de medios dos países latinoamericanos, como xa o fixo en Arxentina a empresa Telefónica, coa súa participación en Radio Continental, La Red, FM Hits, Telefé e diversas canles do interior.

Supondo que o que definen como "a guerra contra Clarín", en realidade fose o único obxectivo da nova lexislación, PRISA, como grupo multimedios tamén sente "en guerra" e actúa en consecuencia. E ao día seguinte, o diario arxentino recolleu os ecos españois dos seus propios queixumes de monopolio ferido, e citou que "o diario 'El País' de España, un dos máis importantes de Europa, dedicoulle na súa edición de onte a tapa e as súas dúas primeiras páxinas á lei de medios kirchnerista e á relación coa prensa do que chama o 'eixo bolivariano' ao que fixo duros cuestionamientos". E engade máis adiante: "Outro diario da península ibérica, 'Público', sinalou onte na súa tapa ''A lei dos Kirchner contra a prensa libre''. Claro que "Clarín" omitó un pequeno detalle: que ese texto no diario español asinábao Miguel Wiñaski, director da escola de xornalismo de "Clarín". Esa é a obxectividade e a "liberdade de prensa" que predican.

SIP ou PIS ?

"El País" e outros medios españois contan no seu prédica contra os gobernos populares latinoamericanos co respaldo daquela vella coñecida dos latinoamericanos, a Sociedade Interamericana de Prensa ( SIP ), esa superestructura patronal montada en 1950 en Nova York polos donos dos grandes medios, que durante as ditaduras militares dos anos 70 e 80, non tiveron dificultades en confraternizar cos represores e aceptar todas as súas normas e arbitrarias restricións. Un dos seus principais impulsores foi Jules Dubois, coronel da intelixencia militar norteamericana. O seu presidente actual, Enrique Santos, para desculpar aos diarios que exercen unha recalcitrante oposición aos gobernos populares apelou a unha frase desafortunada e que trae dolorosas reminiscencias para os arxentinos. "Claro que hai erros e excesos" afirmou o titular da SIP, pero son parte da "loita de opinión".

A SIP mantén nun segundo plano a censura de prensa e a destrución de equipos dos medios independentes en Honduras, que son parte da represión exercida polos golpistas hondureños. Para rematar, fagamos memoria: desde 1965 a 1980 integrou a Xunta de Directores da SIP a recentemente falecida directora do diario arxentino "La Nueva Provincia", que foi o faro ideolóxico da ditadura militar, impulsor de ideas fascistas, e promotor dunha ''represión sen debilidades'' nos seus editoriais. Poucos meses de consumado o golpe, dous obreiros gráficos do diario que encabezaran folgas en reclamo do cumprimento do seu convenio, foron secuestrados e asasinados por grupos operativos da ditadura, crimes aínda impunes. Entre 2000 e 2001 o presidente da entidade foi Danilo Arbilla, ex director de prensa durante a ditadura militar uruguaia, que pechou 173 medios de comunicación nese país irmán. A SIP é a "columna democrática" que avala a campaña contra o "eixo bolivariano" que quita o soño ás oligarquías do continente.

Non queren perder a liberdade de mentir e manipular

En anteriores artigos referidos ao golpe en Honduras, ou ao convenio polo cal o presidente Uribe cede a utilización en territorio colombiano de 7 bases militares de aire, mar e terra ao exército norteamericano, escribía que estamos ante unha contraofensiva das oligarquías latinoamericanas, dos sectores políticos tradicionais desprazados do poder nalgúns países e con risco de perdelo noutros. Unha operación de ''reconquista'' que ten poderosos aliados na ultraderecha norteamericana, con arraigamento no Partido Republicano, pero tamén con raíces no partido Demócrata desde o cal accedeu a un poder limitado Barack Obama.

A cuestión do control dos medios de comunicación é estratéxico e case decisivo nesta confrontación. E eles non queren perder a liberdade de mentir e manipular, tal como véñeno facendo. Fai uns dous anos, o profesor Emir Sader xa escribía: "Fronte ás debilidades políticas e ideolóxicas da dereita, os grandes monopolios privados dos medios de comunicación asumen a función de dirixentes da dereita latinoamericana. Actualmente, os grandes grupos oligárquicos que dominan a prensa do continente volven desempeñar ese papel. É un bloque que constitúe unha fronte continental, solidario na defensa dos seus intereses corporativos que chocan frontalmente coa construción de democracias no continente. Nunca teremos democracias en América Latina sen que exista un proceso democrático de construción de opinión pública que sexa transparente, pluralista, público".

E fai xa moitos anos un escritor e pensador arxentino, dixo que ''non existe a liberdade de prensa, tan só é unha máscara da liberdade de empresa''. Arturo Jauretche autor entre outras obras de Os Profetas do Odio e a Yapa. A colonización pedagóxica escribiu entón que ''os medios de información e a difusión de ideas están gobernadas, como os prezos no mercado e son tamén mercaderías. A prensa dinos todos os días que a súa liberdade é imprescindible para o desenvolvemento da sociedade humana, e proponnos os seus beneficios por oposición aos sistemas que a restrinxen por medio do estatismo. Pero nos oculta a natureza desa liberdade, tan restritiva como a do Estado, aínda que máis hipócrita, porque o libre acceso ás fontes de información non implica a libre discusión, nin a honesta difusión, xa que ese libre acceso se condiciona aos intereses dos grupos dominantes que dan a versión e difúndena. Mentres os totalitarios reprimen toda información e toda manifestación da conciencia popular, os xefe da plutocracia impiden, polo manexo organizado dos medios de formación das ideas, que os pobos teñan conciencia dos seus propios problemas e resólvanos en función dos seus verdadeiros intereses. Grupos capitalistas teñen nas súas mans a universidade, a escola, o libro, o xornalismo e a radiotelefonía. Non necesitan recorrer á violencia para reprimir os estados de conciencia que lle son inconvenientes. Bástalles con impedir que eles se formen''.


Carlos Iaquinandi Castro, redacción de SERPAL.
Servizo de Prensa Alternativa.
http://www.serpal.info/

http://www.alainet.org/active/32974

Fonte: TeleSur
________________________

Outros artigos de interese, de Carlos Iaquinandi Castro, en Rebelión:

En perigo a libertade de mentir e manipular
Carlos Iaquinandi Castro
15-09-2009
Álvaro Uribe consolida a entrega da soberanía colombiana
Carlos Iaquinandi Castro
11-08-2009

Saldar a deuda social acumulada por décadas de indiferencia e corrupción
Paraguay, entre a esperanza e a difícil realidade
Carlos Iaquinandi Castro
15-08-2008

Evo o "p'atrás"
Carlos Iaquinandi Castro
09-08-2008

Si á solidaridade é a tenrura dos pobos... Isto ... ¿que é?
A Europa do capital prepara a expulsión de inmigrantes
Carlos Iaquinandi Castro
28-06-2008
O definitivo enterro do xeneral Stroessner
Carlos Iaquinandi Castro
24-04-2008

Os cambios en perigo
Carlos Iaquinandi Castro
28-11-2007

Guatemala - El Salvador: gobernos, mafias e narcotraficantes reparten-se a herdanza da impunidade
Carlos Iaquinandi Castro
16-03-2007
A caldeira no aguanta máis presión
Carlos Iaquinandi Castro
30-05-2005 
________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 00:12 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

Nova reunión, este mércores 23 de Setembro en Valón, para preparar e organizar a convocatoria das Asambleas de Barrios

20090915


Convocatoria Preparación de Asembleas Orzamentos Participativos

Estimados/as veciños/as,

Continuamos co traballo relativo ao proceso de orzamentos participativos; é o momento de preparar e organizar a convocatoria das Asambleas de Barrios dos próximos dias. A xuntanza do Grupo Motor e GAP será no local social da A.VV. do Cruceiro de Valón, ás 19,00 horas o mércores 23 de setembro.

Trataremos os seguintes puntos:
  • Preparación das Asambleas: accións comunicativas de reforzo e difusión para a convocatoria.

  • Organización das Asambleas: Selección de persoas coordinadoras de Asambleas, coordinadoras de seguimento do rexistro.

  • Contidos e obxectivos da Asamblea: identificación e priorización de problemáticas nos barrios, selección de representantes na Mesa de Propostas e achega de información do prazo de presentación de propostas cidadás.

  • Outros temas que xurdan relacionados coa Asamblea e/ou co proceso de OP.
Unha aperta,

Área de Participación Cidadá E DEPORTES
Maica Rodríguez Freire, técnica en Participación Cidadá
Praza de Armas, s/n. 1º andar. 15402 Ferrol
Tel.: 981.944.015 / Móbil: 696.112.691

participacion@ferrol.es

Enviado por:
Participación Cidadá
-participacion@ferrol.es-
15 de setembro de 2009 13:44
________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 22:37 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

Hoxe, 15 de Setembro, o Concello de Ferrol presenta publicamente o "Plano de Mobilidade e Espazo Público Sustentábel" da cidade

O Concello presenta hoxe á cidadanía o Plan de Mobilidade que fará de Ferrol unha urbe do peón
Martes, 15 de setembro de 2009

O acto marcará o inicio da oferta de actividades deseñada polo goberno local para celebrar a Semana da Mobilidade. A edil María López anuncia a posta en marcha dunha web para fomentar o uso do coche compartido entre a cidadanía. O edil Gerardo López avanza a peatonalización simbólica da rúa Magdalena para amosar un anticipo do proceso

O Concello de Ferrol deseñou un completo programa de actividades para celebrar a Semana da Mobilidade que, baixo o lema “Mellora o clima da túa cidade”, comezará na cidade naval o 15 de setembro. Segundo explicaron os concelleiros de Tráfico, Gerardo López Castrillón, e Medio Ambiente, María López, o acto central e un dos máis trascendentais da axenda terá lugar coa presentación do Plan de Mobilidade e Espazo Público Sostible de Ferrol (Plan MOB). Unha ferramenta pensada para transformar nas vindeiras décadas a configuración da cidade e construíla á medida do peón, eliminando a primacía actual do vehículo. Outras propostas para lograr a implicación da cidadanía nesta semana serán a posta en marcha dunha web para fomentar o uso do coche compartido, o sorteo de 1.000 viaxes gratuítas en autocar, campañas de información sobre horarios, frecuencias e ventaxas do transporte público, camiñatas colectivas pola cidade ou a peatonalización simbólica dunha rúa do centro para exemplificar o camiño a seguir nun futuro moi próximo. Ao detalle, estas son as actividades cada día.

Martes 15 de setembro. Presentación do Plan de Mobilidade e Espazo Público Sostible de Ferrol. Elaborado pola Axencia de Ecoloxía Urbana de Barcelona a instancias do Concello, permitirá establecer unha nova xerarquía no uso da cidade, na que o peón sexa o protagonista, seguido dos medios de transporte non motorizados e o transporte público e, en último termo, o vehículo privado. Tamén, asegurar a convivencia entre as diversas formas de moverse na cidade, apostar por unha cidade segura e accesible, menos contaminante e ruidosa, buscar solucións á mobilidade que non consuman chan, integrando a mobilidade dentro das políticas urbanísticas, e procurar un espazo público que acolla a vida social e económica e integre comercios e locais de ocio e servizos, e que albergue frecuentes actividades colectivas para grupos pequenos. Para materializar estes obxetivos se propoñen medidas concretas que nacen dun análise concienzudo da realidade de Ferrol. Así, algunhas delas serán a creación de novas cédulas urbanas, denominadas supermazás, que se configuran como un espazo multifuncional onde se limita o tráfico de paseo e se manteñen o resto de funcións urbanas, ou se propón incrementar do 32 ao 63% o espazo público viario destinado ao peón, creando unha rede de sendas peonís que interconectarían os distintos barrios. A presentación do Plan terá lugar ás 19 horas na Fundación Caixa Galicia.

Mércores 16 de setembro. Da man da Fundación RACC, o Concello de Ferrol quere lograr que os cidadáns pasen da conducción á ecoconducción. Para iso, se iniciará nesta xornada unha campaña de difusión de consellos prácticos para lograr unha mobilidade máis respetuosa co medio. Ferrol se adhire a este movemento tras Madrid e Barcelona e, ao longo da semana, se irán unindo outras cidades como Granada, Murcia, A Coruña ou Xerez. En todo caso, Concello e Fundación darán os detalles da mesma o mércores.

Xoves 17 de setembro. Arranque da campaña de fomento do transporte público “Atoparás sitio á primeira”. Fundamentalmente, o goberno local quere promover o uso do autocar e tamén da bicicleta entre os cidadáns de Ferrol. ¿Como? Facilitándolles toda a información sobre horarios, frecuencias e rutas. Gerardo López explicaba esta mañá que a campaña se centrará no complexo hospitalario Arquitecto Marcide e na zona portuaria, xa que son núcleos de especial afuenza de xente. E, aínda que recoñeceu que resta moito por facer para lograr un transporte público de calidade, tamén xustificou en gran medida a falta de uso á desinformación. No caso concreto das liñas de Tranvías e Monbús ao hospital, indicou que cada 5/7 minutos hai un autocar, co que non se entende a falta de usuarios se non é polo descoñecemento das rutas ou horarios.

Venres 18 de setembro. O Concello reedita, xunto ao Club de Montaña, a súa aposta polas camiñatas colectivas. Este ano, cun valor engadido: unha visita ás instalacións de MeteoGalicia no CIS, onde aqueles cidadáns que se sumen á iniciativas recibirán cumprida información sobre a estación, o seu funcionamento ou a calidade do aire.

Luns 21 de setembro. Coa colaboración de Monbús e Tranvías, as empresas de transporte de Ferrol, o Concello sorteará 1.000 viaxes gratuítas de autocar entre os usuarios das liñas de autocar de Ferrol que utilicen o servizo durante a semana anterior.

Martes 22 de setembro. Ferrol celebra o Día Sen Coche cunha iniciativa simbólica: a peatonalización completa da rúa Magdalena. Será un anticipo do futuro, xa que o proceso de peatonalización é un obxetivo irrenunciable para o Concello de Ferrol.

A maiores das medidas descritas, ao longo destes días, María López anunciou outras dúas accións importantes:

A posta en marcha dunha web para fomentar o uso compartido do coche. A concelleira explicou que dende o portal municipal (www.ferrol.es) se habilitará un enlace a unha web onde as persoas interesadas poderán inscribirse e entablar contacto para compartir os seus vehículos en traxectos habituais. Deste xeito, López asegurou que o obxetivo é evitar a práctica de “un turismo, un conductor”, de tal maneira que se reduza o impacto medioambiental do uso abusivo do vehículo a motor e tamén se alivie a falla de aparcamento. ¿Posibles destinatarios? A edil puxo algúns exemplos, como estudantes universitarios que se despracen a diario a A Coruña ou traballadores do Polígono de Río do Pozo.

A Concellería de Medio Ambiente tamén editará unha publicación dirixida aos máis pequenos da casa en torno ao uso do transporte colectivo, as súas vantaxes e a necesidade de recurrir a el como práctica habitual. Neste senso, María López avanzou a intención do seu departamento de fomentar lecturas colectivas na Aula de Ecoloxía Urbana no Parque Municipal Raíña Sofía.

Por último, os representantes do goberno municipal lembraron que a Semana da Mobilidade se celebra en toda Europa dende o ano 2000 co obxeto de favorecer a concienciación sobre a necesidade de preservar o medio e cambiar patróns de conducta que afectan moi perniciosamente á natureza. En Ferrol este será o terceiro ano que se celebre e, ao igual que nas edicións anteriores, o goberno municipal busca, sobre todo, a implicación activa da cidadanía.

Fonte: web do concello de Ferrol

_________________

Enlace de interese:

Mobilidade Urbana Sustentábel

Boletín de Traballo do Colectivo Ártabra 21 sobre a Mobilidade Urbana Sustentábel - Documentos, Enlaces, Noticiario - Estacionamentos Soterrados - O caso da Praza de Armas de Ferrol - Praza do Concello - Casco Histórico

____________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 12:44 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

Convocada unha xuntanza no Ateneo Ferrolán, o vindeiro 17 de Setembro, para a constitución, a nivel comarcal, da Plataforma "Queremos Galego"

20090914

O vindeiro xoves 17 de Setembro no local do Ateneo Ferrolán ás 8 da Tarde coa intención de conformar, a nivel da comarca de Ferrol, a plataforma social en defensa da lingua: "Queremos Galego".

O que segue é o manifesto de constitución a nivel nacional:

Queremos Galego
Ampla plataforma social en defensa da nosa lingua
14.07.2009

Por que?

Atopámonos nunha verdadeira situación de emerxencia no que á situación do galego se refire: o goberno do Partido Popular, co importante apoio de grandes poderes fácticos, está embarcado nunha auténtica guerra contra o noso principal elemento de cohesión como pobo; xa non só no discurso, mais tamén a través de iniciativas concretas: supresión do artigo 35 da Lei da Función Pública, consulta fraudulenta sobre o uso do galego no ensino ás familias, anuncio de derrogación do decreto 124/07…

O pasado 17 de maio máis de 50.000 persoas percorreron as rúas de Santiago de Compostela, na máis multitudinaria das manifestacións en favor do noso idioma propio que se recorde, pedíndolle a Alberto Núñez Feijóo que el e o seu goberno se apropien de vez do galego; que, mentres o Presidente da Xunta divide e dificulta a convivencia, o galego une e cohesiona a toda a sociedade. 

A convocatoria de dita manifestación foi organizativamente asumida pola Mesa, como vén acontecendo desde hai xa anos, porén esta asociación é moi conscientes de que non estivo soa nas rúas baixo a chuvia: os máis de 680 apoios colectivos expresados, a través do Manifesto a prol da convivencia lingüística e a igualdade de dereitos para o galego, así o evidencian, ben como as máis de 26.000 sinaturas individuais xa recollidas. 

Lonxe de se deter, a necesidade de actuar socialmente a prol do galego continuou após o 17 de maio e, felizmente, continúa. Coa posición unitaria da amplísima maioría das entidades representativas da comunidade educativa galega contra os plans de demolición do goberno da Xunta e a consulta trampa ás familias promovida desde este para tentar xustificar a súa medida. Aínda recentemente, con novas iniciativas sociais, quer colectivas quer desde posicións individuais, sen dúbida moi interesantes e que fan ver que somos moitas e moitos os que queremos a nosa lingua propia.

Neste excepcional momento, ateigado de perigos, mais tamén con oportunidades, os tempos son chegados e faixe necesaria a creación dunha ampla plataforma cidadá, o máis ampla e representativa posíbel, que sexa quen de canalizar iniciativas de traballo concretas a prol da lingua e, ao tempo, converterse en referente de amplos sectores da cidadanía. Unha estrutura para a que se colle o nome Queremos Galego, que sirve como punto de encontro; como camiño común cara a un obxectivo que a todas e a todos nos afecta e implica: a lingua; como espazo colectivo no que poidan converxer as diferentes iniciativas sociais xa publicamente formuladas e mais todas aquelas que no sucesivo puideren surxir. 

Como?

Para facilitar a activación e viabilidade organizativa dunha plataforma social que sexa todo o ampla posíbel, e que mesmo fique aberta para que en calquera momento se poidan incorporar novas entidades e persoas a nivel individual, aqueles colectivos e persoas dispostos a adheriren a Queremos Galego pasan a facer parte dun Plenario que, por súa vez, escolle unha Comisión Xestora Nacional, encargada das tarefas de coordenación xeral da plataforma e do funcionamento executivo. É o Plenario quen acorda os criterios de funcionamento e composición de aquela, así como da plataforma en xeral. 

Seguindo o exemplo de Nunca Máis, articúlase a plataforma a nivel das diferentes comarcas do país, de xeito que nese chanzo poidan participar máis activamente entidades locais e comarcais de todo tipo. 

Queremos Galego contará cunha serie de portavoces públicas/os, persoas relevantes de diferentes ámbitos da vida social, encargadas/os de falaren en nome da plataforma e que poderían integrar a Comisión Xestora da maneira en que determinar o Plenario. Hai portavoces a nivel nacional e tamén a nivel comarcal. 

Para que?

Calquera iniciativa colectiva que se constituír debe ir directamente ligada a propostas concretas de traballo, viábeis organizativamente e socialmente útiles pola funcionalidade que poden ter á hora de transmitir á sociedade un discurso favorábel á nosa lingua propia. É por iso que se articula o traballo concreto da plataforma arredor do apoio e difusión dunha Iniciativa Lexislativa Popular (ILP) en defensa dos usos públicos do galego. Unha proposta lexislativa que blinda os dereitos lingüísticos das galegas e galegos e garante o uso público por parte das diferentes administracións. 

O impulso e difusión dunha ILP ten unha serie de implicacións, económicas e de traballo, que as entidades que conforman a plataforma Queremos Galego asumen, cada unha en función das súas posibilidades, para que a propia iniciativa vaia adiante. 

O dereito á Iniciativa Lexislativa Popular está recollido no art. 87 da Constitución española e regulado pola lei galega 1/1988, que estabelece as condicións para o exercer así como os mecanismos a seguir. 

Unha Comisión Promotora, composta por un mínimo de 15 persoas individuais, maiores de idade e censuadas nalgunha das catro circunscricións electorais de Galiza, faille chegar á Mesa do Parlamento unha proposta de texto legal articulado, o cal ten que cumprir unha serie de condicións para que esta admita a trámite a petición. Caso afirmativo, a dita Comisión Promotora ten un período de 4 meses (prorrogábeis por outros tres, se houber causa xustificada), a iniciar ao día seguinte da comunicación oficial, para recoller un mínimo de 15.000 sinaturas válidas, cifra imprescindíbel para a ILP ser considerada válida, entre cidadás e cidadáns maiores de idade, censuados nalgunha das catro provincias. As sinaturas, que deben conter datos persoais que coincidan literalmente cos do censo, terán que ir en pregos validados pola Xunta Electoral e serán logo autenticadas, unha a unha, diante deste mesmo organismo. 

A Comisión Promotora poderá nomear persoas fedatarias, responsabilizadas da custodia e xestión dun determinado número de pregos de sinaturas, as cales terán que responsabilizarse da autenticidade dos apoios achegados perante a Xunta Electoral. 

De concluír correctamente o proceso, o Parlamento publicará e aceptará a trámite a ILP, porén pode tomala en consideración ou non. Caso de acordo favorábel, a ILP seguiría o seu trámite parlamentar como unha lei común.

Enviado por:
André M. Ces
-andre.martinez.ces@gmail.com-
13 de setembro de 2009 17:08
_________________

Enlace relacionado:

___________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 01:22 2 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: ,

Radio Galega, a rádio roubada

20090913

Por Lupe Ces
13.09.2009

Roubárom-nos a rádio pública galega. Asaltárom-na e ferida de morte, dérom-lhe o tiro de graça coa nova grelha. Som @s de sempre. Os mentiráns e censuradores que ao longo dos governos presididos por Fraga Iribarne, ocultárom e restringírom informaçom, escorados ao lado do poder, esquecendo a vocaçom de serviço público e objectividade e pluralidade informativa e formativa que compete a umha rádio pública. Som os mesmos nomes, encabezados polo inesquecível Xusto López Carril, condutor durante a era Fraga dos informativos da manhá; María Xosé Rodríguez, , sempiterna protagonista dos magassines, ou Tino Santiago, malabarista da mentira e a subxectividade informativa ao serviço do poder. Som os mesmos nomes, as mesmas idéias, o mesmo provincianismo, a mesma radio de segunda que nom merecemos.

Nom poderiam ser outros nomes, porque as xefas volvem ser as mesmas. Rosa Vilas Nuñez, desde o ano 1989 na RTVG, já foi subdiretora de informativos cos governos do PP até o 2005, agora ascendida a diretora da TVG. E Rosa Martínez Rivada nova diretora da Radio Galega, ainda que velha servidora dos interesses do PP nos médios públicos. Leva na Radio Galega desde 1986, foi subdiretora cos anteriores governos do PP.

Como é que estas pessoas nom tenhem que responder pola censura coa que forom cúmplices durante tantos anos? Como é que estas pessoas volvem colher o espaço público como se os três anos e medio no que respiramos nas ondas um pouco de liberdade, fossem só um espelhismo, um sonho. A realidade volve a ser a sombra da caverna.

Doe como volvem a usurpar a Radio Galega, e como mendicantes buscamos aqueles dias e minutos contados onde aparece na programaçom algo que motive, solprenda, entretenha ou mova à reflexom. Sim, esses minutos existem. Ainda a nova direcçom nom se deu conta dessas bolsas de oxigeno que nos permitem respirar e seguir existindo como ouvintes da radio pública. Mas a mim pessoalmente, doe-me que eliminaram da parrilha o programa Extrarrádio, conduzido por Belén Regueira. Os sábados e domingos pola manhá, na casa ou viajando, escoitavamos a Belén e a sua equipa e sentiamo-nos a gosto. Nom porque as idéias, os comentários, a informaçom ou os temas tratados fossem os que eligiríamos no caso de poder participar na elaboraçom do guiom, incluídas, numha mostra de pluralidade inexistente até o 2006, muitíssimas entrevistas a dirigentes do PP. Mesmo levamos umha decepçom quando se eliminou a secçom dos comentários de Carlos Taibo. Senom porque era um espaço de respecto, posta em valor dos sinais de identidade galegos, um abraço entre as distintas realidades de Galiza, onde confluía o rural e o urbano, o moderno e o antigo, o tradicional co inovador. Todo isto desde umha rádio de calidade, onde a formaçom das profissionais que o conduzíam, marcava a diferença. Divertia, ensinava, movia à reflexom. Em fim, o que tem que ser a rádio. Agora lembro com morrinha o espaço dedicado ao concelho de A Veiga no último programa, foi excepcional.

Caiu-nos a condena dumha longa singladura polo deserto. Quando ganhou as eleiçons o PP, Belén Regueira dizia num artigo n'A Nosa Terra que nom havia que cair no vitimismo, que o que havia que fazer era viver. Quitam-nos o ar para respirar, a terra debaixo dos pés e ademais de todo isto, andamos encerelhando entre nós botando-nos areia aos olhos, penso que só podemos centrar todos os esforços em sobreviver. Eu tampouco dou para moito, só se me ocorreu enviar um correio de protesta ao programa "somosquen@crtvg.es", outro à diretora da radio "dir.rg@crtvg.es" e outro à xefa de programas "radiogalega@crtvg.es".

Como garantir a independencia d@s profissionais da RTVG? Como evitar a sua privatizaçom? Como protege-la dos cambios politicos que a apartam do serviço a sociedade galega? Como garantir esse controlo social?

--
Lupe Ces Rioboo
http://lupeces.blogspot.com/

Enviado por:
lupe ces
-lupeces@gmail.com-
13 de setembro de 2009 16:02
_________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 23:50 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

A Exposición pública a Ordenanza municipal de Limpeza e recollida de residuos do Concello de Ferrol

O pasado 8 de Setembro, saíu publicado no BOP d'A Coruña a "Aprobación inicial da Ordenanza municipal de Limpeza e recollida de residuos do Concello de Ferrol" que foi aprobada en sesión plenaria o pasado 30 de xullo de 2009, polo que se  somete a información pública por un prazo de trinta días, a partir da súa publicación no BOP, para o obxecto de presentación de reclamacións e suxestións, segundo reza o propio acordo plenario.


O Concello anima a entidades e veciños a achegar as súas propostas sobre a Ordenanza de Limpeza
Venres, 11 de setembro de 2009

A concelleira María López explica que a norma pretende fomentar a reciclaxe e evitar conductas incívicas a pé de rúa. A norma permite sustituír as sancións económicas por traballos en beneficio da comunidade no campo ambiental. A edil remite de novo ás entidades do Consello de Medio Ambiente o documento, agora en fase de exposición pública

A concelleira de Servizos e Medio Ambiente, María López, informou esta semana de que a nova Ordenanza de Limpeza e Recollida de Residuos de Ferrol entrou na súa fase de exposición pública para a presentación de alegacións. Motivo polo cal a edil anunciou que o departamento que dirixe remitirá de novo ás entidades do Consello Municipal de Medio Ambiente o documento, aprobado inicialmente en pleno sen ningún voto en contra. Así mesmo e co fin de facilitar a consulta, López tamén sinalou que a ordenanza está colgada na web municipal www.ferrol.es (Normativa municipal). Neste contexto, María López animaba a particulares e asociacións a achegar as súas propostas, como fixeron no seu momento os grupos políticos, de tal maneira que se mellore o contido da mesma.

A edil explicaba que o regulamento vixente data de 1994, polo que o goberno local vía necesario elaborar unha nova normativa que se adaptase á realidade actual. A nova Ordenanza de Limpeza se adecúa así á Lei de Residuos de Galicia aprobada o ano pasado e incorpora conceptos e prácticas pouco coñecidas hai 15 anos como a valorización de residuos ou a reciclaxe. O obxetivo: mellorar o estado da cidade, o servizo ao cidadán e a preservación do medio. A ordenanza tamén contempla sancións económicas. En todo caso, como novidade, se establece a posibilidade de sustituír o pago económico por traballos en favor da comunidade e centrados no eido medio ambiental.

Máis polo miúdo, a ordenanza regulará comportamentos cidadáns pouco cívicos e prohibirá así, entre outras cuestións, arroxar calquer tipo de residuo á vía pública; cuspir e satisfacer necesidades fisiolóxicas na rúa; a reparación, limpeza e lavado dos vehículos en espazos públicos; baleirar, verter e depositar calquera clase de material residual tanto nas calzadas como nos solares; derramar auga sucia e verquer, mesmo na rede de saneamento, calquer tipo de residuo industrial líquido, sólido ou solidificable.

A ordenanza tamén establece un horario para regar as prantas ou ben sacudir as alfombras: de 6 a 8 da mañá. E, para a limpeza de escaparates, tendas e postos de venda deberá de facerse sempre de tal xeito que non moleste ao viandante e no horario comprendido entre as 24.00 e as 08.30 horas. Asemade e para os propietarios de animais de compañía, a norma indica que deberá de evitarse que fagan as súas deposicións nas vías públicas, dirixíndoos cara á rede de sumidoiros e recollendo os excrementos en bolsas axeitadas, integrándoas dentro dos circuitos habituais de recollida de residuos -sanecanes- ou en bolsas impermeables, perfectamente pechadas e depositadas nas papeleiras. Neste punto, a concelleira avanzou que o Concello habilitará a curto prazo áreas específicas na cidade para que as mascotas fagan as súas necesidades.

Respeto da colocación de carteis, pancartas, bandeirolas ou pegatinas na vía pública está prohibida a súa colocación fóra dos lugares expresamente habilitados. O mesmo sucede coas pintadas na vía pública, tanto sobre as rúas, beirarrúas e mobiliario urbano, como sobre os muros, paredes, estatuas e monumentos, agás as pinturas murais feitas sobre os valados dos solares, peches de obra, paredes medianeiras vistas e elementos con carácter provisorio ou aquelas feitas sobre elementos expresamente dispostos para este fin. Así mesmo, queda prohibido arroxar sobre a vía pública toda clase de panfletos, textos impresos ou similares.

A ordenanza tamén favorece e potencia a separación en orixe, así como as prácticas tendentes á reciclaxe. Un obxetivo no que a Administración local xoga un papel fundamental, xa que precisa pór a disposición do cidadán os medios necesarios para que este convirta en hábitos este tipo de prácticas coas que se contribúe, dende a esfera particular, á preservación do medio. Tamén con ese obxetivo se regulan os residuos de construcción e demolición. Preténdese con esta norma reducir en orixe a xeneración deste tipo de desfeitos e fomentar a utilización e a reciclaxe dos que se produzan, asegurando que os destinados a operacións de eliminación reciban previamente un tratamento adecuado.

Finalmente, a futura ordenanza de limpeza contempla sancións para aqueles que incumplan a norma que van desde os 750 euros para as infraccións catalogadas como leves; de 751 a 1.500 euros para as calificadas como graves, e dos 1.501 ata os 3.000 euros para as infraccións moi graves. Asemade e en función das circunstancias de cada caso e por medio dun procedemento adicional de execución se poderán conmutar as sancións económicas por traballos en beneficio da comunidade. Esta medida será especialmente aplicable ás accións ou omisións constitutivas de actos vandálicos como sustraer, incendiar, romper ou pintar o mobiliario ou equipamento urbano destinado á xestión dos residuos ou limpeza viaria, a realización de pintadas ou inscricións, así como a realización de necesidades fisiolóxicas na vía pública.
Fonte: ferrol.es
__________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 22:50 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores:

Denuncia por depósito de material asfáltico xunto ao río Baa na zona de Vilar do Colo, no concello de Fene

[Clicar acima da imaxe para ampiar]

Fene 11.9.2009
Denuncia de depósitos de material asfáltico xunto ao río Baa, no Vilar do Colo

As entidades  que formamos parte da Plataforma de afectados polo Polígono de Vilar de Colo-Fene (AETNA, a Plataforma para a Defensa dos Camiños,ADEGA, a Asociación Castro de Prismos, ...) manifestamos ante as diferentes administracións, organismos competentes e público en xeral o noso rexeitamento á actuación que se está a producir nas proximidades do Polígono Industrial de Vilar de Colo consistente en: Depósito e compactación en parcelas forestais do Concello de Cabanas, limítrofes con Fene, a carón do río Baa, de grandes cantidades de materiais bituminosos procedentes de Holanda e rexeitados en orixe polo seu poder contaminante.

Xa se trasladaron ao lugar máis dun millón de toneladas destes materiais cunha flota de camións que se encargan de achegalos desde o porto exterior de Ferrol. A maquinaria compactadora que opera no lugar amosa a intencionalidade de facer un cemiterio permanente, sen ningún tipo de medida medioambiental. De aí a nosa preocupación por un foco de contaminación dos acuíferos, de río Baa e finalmente da ría de Ferrol. É polo que DENUNCIAMOS ante todos os organismos competentes esta agresión, carente das mínimas garantias legais, para que exerzan as súas competencias, paralicen as obras, esixan responsabilidades a quen corresponda e establezan as medidas correctoras para recuperar a zona devolvéndolle o seu estado orixinal.

Maniños(Fene), 11 de Setembro de 2009

Información adicional: Xavier Riveiro: xriveiro@ya.com

Fonte: Adega Trasancos

Enviado por:
Antonio Gª
-angaji@yahoo.com-
ADEGA-TRASANCOS
-adegatrasancos@adega.info-
13 de setembro de 2009 01:22
_______________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 22:48 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: ,

Queremos Galego

20090912

Por Bieito Lobeira
03.09.2009

Castelo de Soutomaior, 29 de agosto. Acto, seica, de "apertura do curso político" do PP. Denominador común nas intervencións, a xenreira contra a lingua galega. Rafael Louzán –“Rafa”, no Casino de Pontevedra– esbardalla no seu mellor papel de paxe-bufón de Mariano Raxoi, e afirma que agora xa se pode falar en galego ou en español, libremente. Co anterior Goberno, non. Obrigábaselle á xente a falar en galego. Esta barballada recibiu aplausos dos cargos do PP asistentes ao evento.

O propio Raxoi, en entrevista concedida ao xornal La Voz de Galicia (grupo empresarial comprometido co combate contra o galego que acaba de ser beneficiado con máis de un millón de euros polo fomento do galego e a defensa da identidade de Galiza) asevera, en perfecto español, que “no me gusta hablar del gallego ni del castellano (…) a mi de lo que me gusta hablar es de libertad. Yo tengo dos hijos, y a mi me gustaría educarlos como yo quiero”. Aí temos o caso dun pai, analfabeto no idioma do país que o viu nacer –e do que renega–,  que pretende que os seus fillos sigan o mesmo camiño de ignorancia, incultura e alienación que o pai. O segregacionismo racista, a discriminación antigalega, transfigúrase en liberdade.

E aí temos a aposta pola liberdade do actual Goberno. Como se defende a liberdade? A resposta é doada. En apenas 100 días, substitución da imaxe corporativa das Galescolas polas xa denominadas “Galiñas Azuis”, derrogación do Decreto do ensino infantil, revogación do Decreto do galego no ensino non universitario incluíndo unha suposta “consulta” co correspondente suposto escrutinio e supostos resultados en prol do suposto bilingüismo amábel, supresión da proba en galego nas oposicións, supresión das axudas á tradución en galego, cursos en español para funcionarios e funcionarias na EGAP, anuncio de subsidio ás expresións culturais en español (tamén apoiadas polo goberno español), uso sistemático do español por membros do Goberno, definición do Plano Xeral de Normalización como “simple remuíño de ideas”, exclusión do galego nas comunicacións do SERGAS, silencio perante casos de discriminación laboral e vexacións polo uso do galego, máis de dous millóns de euros de subsidio a medios de comunicación que se rin do noso idioma e cultura, introdución do español nos informativos da TVG (de momento na G2), criminalización da Mesa pola Normalización Lingüística e ameazas de ilegalización... e así sucesivamente. En só 100 días. Este é o seu concepto de liberdade. A liberdade que nos nega e nos encadea. Como no franquismo.

Isto, e non outra cousa, é o que temos diante galegos e galegas. A besta. Por iso é indispensábel articular respostas populares masivas e coherentes, á altura da gravidade das circunstancias. Deixémonos de leas e de enguedellamentos. O que precisa o pobo galego é unidade, clareza, pedagoxía e mobilización social en defensa do que nos conformou historicamente como sociedade, como pobo diferenciado, como nación. A lingua. Non se trata de politizar o debate lingüístico. E que o galego é un problema político. E na saúde dun idioma, ou nos dereitos lingüísticos dos seus utentes, a política ten un papel determinante. Eles, os inimigos do galego, téñeno moi claro. E sería bon que nós actuásemos en consecuencia.

Queremos Galego é unha plataforma social de recente creación, participada tamén polo nacionalismo galego xunto a outros sectores sociais e ideolóxicos, empeñada en dinamizar e mobilizar o pobo galego nas próximas semanas en defensa do noso idioma. Naceu para iso. Todo esforzo social de concienciación, convencemento, clarificación e dinamización vai ser vital neste camiño. E nesa orientación temos que nos entregar. Eles, o PP (e non só), traballan para que as medidas que están a perpetrar teñan efectos devastadores e irreversíbeis no tempo. Daquela debemos ser conscientes do que nos xogamos colectivamente. Non é un problema meramente electoral, nin de primacía de liñas ideolóxicas no campo nacionalista. Vai alén. Trátase da nosa supervivencia nacional, e do futuro como pobo. E con iso non se xoga.

Fonte: bitaculas.as-pg.com/
__________________________
--> Ler máis [+]

Postado por Saúde e Liberdade ! às 11:51 0 comentários Links para esta postagem  

Marcadores: ,

Unha burbulla piscícola na costa galega

Por Manoel Santos [*]
11.09.2009  

Feijóo insiste en reproducir o mesmo modelo acuícola dos dous gobernos anteriores, confiando a cegas nun sistema de produción de alimentos radicalmente insustentábel, alleo á estrutura social e económica do noso litoral e que terá efectos devastadores –e irreversíbeis– no ambiente galego. Un modelo burbullante que confirma as teses daquel concepto de “colonialismo interior” que Xosé Manuel Beiras trouxo a Galiza na década de 1970 da man do recentemente finado Robert Lafont.

As burbullas económicas, financeiras, especulativas ou como queira que lles chamen, parecen inherentes a este sistema ultraliberal que se mantén grazas a que o 80 por cento da poboación do planeta vive baixo o limiar da pobreza. É un continuo chuchar no de embaixo para engordar o de enriba. O que caracteriza estas burbullas é un aumento anormal dos prezos dun produto –ou dun activo da perniciosa economía virtual– que se prolonga no tempo e que se vai afastando esaxeradamente do seu valor real. Até que a burbulla estoupa, producindo ‘cracks’ como o de 1929, o das ‘puntocom’ de 2001 ou o das hipotecas ‘suprime’ de 2007, orixe indubidábel da crise económico-financeira que se estendeu polo planeta todo.

Como “burbulla piscícola” habería que definir tamén a que constrúe a política acuícola que todos os gobernos galegos –Fraga, Touriño, Feijóo– teiman en desenvolver para este país, por canto dan un valor excesivo a un modelo de produción de alimentos totalmente irresponsábel. Todos teiman en ir engordando á mantenta a futura importancia da industria acuícola e obvian que os prezos dos peixes de plástico no fan máis que baixar, e máis que baixarán con esta edificación compulsiva de campos de concentración de rodaballos, como dicía Manuel Rivas, que todos pretenden. Chegará xa que logo un intre en que a única maneira de “sermos competitivos” e “líderes mundiais” –que ridículos obxectivos!– será seguir a aumentar as superficies ocupadas por estas fábricas de peixe, até que nin un só indicio de costa nos quede.

Así, insuflándolle aire a unha burbulla que só produce peixes planos para o mercado exterior –sufrindo nós o custe ambiental e o planeta as emisións de gases con efecto invernadoiro provocadas polo desprazamento de alimentos a milleiros de quilómetros–, só nos queda esperar o estoupido final, e con el asistir ao abandono –ou mellor, recalificación– de centos de hectáreas que, con cemento e formigón, soterraran irreversibelmente milenios de construción xeolóxica e biolóxica na costa exterior da Galiza.

O presidente do país noso vén de anunciar retoques no Plan de Acuicultura do bipartito –impulsado pola ex-conselleira Carmen Gallego–, que á súa vez non era máis que