Por Pablo Jofré Leal [*]
23.01.2010
O país que hoxe lle toca, o que deberá pagar os pratos rotos das disputas internas entre Falcóns e pombas na administración norteamericana é Iemen. Iso, coincidente con ataques selectivos en territorio paquistaní na fronteira con Afganistán contra obxectivos aparentemente vinculados a
Al Qaeda. En cada un destes países, así como en Iraq onde se mantén incólume a presenza militar estadounidense, o elemento común denominador é o petróleo e o control das rutas de oleodutos e xacemento de hidrocarburos. Desde Afganistán, pasando por Iraq, o Cáucaso e as rutas de saída pola canle de Suez, os Estados Unidos e os seus aliados na área: Israel e Arabia Saudita estanlle dando a cobertura política e permiten entender o por que da inclinación da hiperpotencia en mobilizar tropas, recursos xerando así un novo foco de conflito internacional.
O inicio do novo movemento da maquinaria de guerra estadounidense comezou a ser desenvolvido ao estilo do atentado de Saraievo que marcou o comezo da Primeira Guerra Mundial. No caso de Iemen, a partir dun atentado frustrado en chan estadounidense, que ao desentrañar os seus carreiros, relacións, orixe e historia, sinalou como xénese deste suposto atentado e o seu actor, o chan yemenita. A histeria política, social e comunicacional apoderouse de Estados Unidos, temeuse un novo 11 De setembro.
O gran diaño barbudo volveu aparecer no imaxinario norteamericano. A esconderse, a solicitar máis fondos para armarse ata os dentes, a atacar onde fose con tal de non vivir outra experiencia de terrorismo foron as primeiras reaccións da clase política norteamericana, transmitidas en horario prime a unha sociedade medrosa e disposta a dar un cheque en branco á máis dura da administración de Obama.
As pantasmas do terrorismo volveron asucar o ceo de hiperpotencia mundial. Unha das primeiras medidas foi determinar que todos os pasaxeiros provenientes de Nixeria, Iemen, Paquistán, Cuba, Irán, Sudán, Alxeria, Libia, Líbano, Arabia Saudita, Somalia e Siria que voen cara a Estados Unidos deberían enfrontar controis aleatorios, máis exhaustivos, con rexistro da súa equipaxe de man baixo os novos procedementos de seguridade que comezaron o 4 de xaneiro. O
Presidente Barack Obama sostivo que a seguridade do seu país fallou de "
forma potencialmente desastrosa". Tal aseveración foi dada nunha reunión que o mandatario sostivo con 20 altos funcionarios da súa Administración entre eles a secretaria de Estado,
Hillary Clinton, o secretario de Defensa
Robert Gates e a secretaria de Seguridade Nacional,
Janet Napolitano, para analizar os procedementos errados que permitiron, que un suposto terrorista cargado de explosivos abordase un avión con destino a Detroit.
[Umar Farouk. Suposto autor do atentado errado en avión norteamericano en Detroit, acusado de pertencer a Al Qaeda]
A partir dese presunto atentado, levado a cabo o día de Nadal polo mozo nixeriano de 23 anos
Umar Farouk Abdulmutallab no voo de
Northwest Airlines procedente de Ámsterdam, fomos testemuñas dunha escalada de declaracións e accións, ao máis puro estilo hollywoodense, por parte dos políticos e militares estadounidenses. Desde entón, todos os informes de intelixencia norteamericanos, reproducidos sen moito análise pola prensa mundial, situaron a Iemen como o lugar onde devandito atentado preparouse e onde células de
Al Qaeda, nun país considerado polos cientistas políticos occidentais como un "
Estado errado" opera sen freo, pondo en perigo ao mundo occidental. Esa é a versión de Estados Unidos, Gran Bretaña e os seus aliados pero, a análise máis fina indica que non todo é da cor con que o pintan.
Unha chiba expiatoria?
Chama profundamente a atención as particularidades que rodean a acción e detención de Farouk, de quen se dixo que o seu propio pai -
un ex ministro de Nixeria- informou ás autoridades estadounidenses das "
andanzas" como simpatizante de
Al Qaeda do seu fillo. Un mozo que estaba incluído nunha lista de sospeitosos, que obtén sen gran problema, autorización para viaxar a un país que esixe, con varios días de antelación, ás compañías aéreas as listas dos pasaxeiros, nas que figuran os datos persoais dos viaxeiros. Un mozo que burla os cordóns de seguridade dos aeroportos europeos e estadounidenses e que trata de voar un avión en chan norteamericano, non parece plausible crer niso, sen arriscar o nariz e dicir "
aquí hai gato encerrado" ou ao menos algo cheira mal. O analista
J.M Álvarez afirma que o atentado errado "
beneficia a Obama no debate aberto sobre a vixente Lei Patriótica, debate que a Cámara de Representantes decidiu aprazar para dentro de 60 días, antes de que expire a lei, ao considerar que non era o momento apropiado para tomar unha decisión sobre un tema que en absoluto é banal, pois afecta ás liberdades fundamentais en EEUU, limitadas desde fai máis de oito anos". Agora, parece ser os prazos poderán acurtarse.
As autoridades estadounidenses informaron que
Farouk figuraba como sospeitoso, pero non tiña prohibido voar a EEU e por iso puido entra a ese país. Tras o seu
hollywoodense detención, veu a rápida e espontánea autoinculpación do mozo nixeriano afirmando que fora adestrado en campos de adestramento de
Al Qaeda en Iemen. Todo iso desatou os demos da maquinaria bélica norteamericana, que comezou a tecer as súas redes camiño a unha nova intervención en terras estranxeiras.
O atentado errado en Detroit é a escusa perfecta para a política belicista que o premio Nobel da Paz, iniciou na fronteira entre Iemen e Arabia Saudita. Alí, os bombardeos de avións norteamericanos e indiscriminados contra todo obxectivo, sexa civil ou militar, son cada día máis frecuentes, debido á confusa situación que se vive alí entre milicianos irregulares chiitas, soldados de Iemen e de Arabia Saudita, que son os principais aliados de Estados Unidos na rexión.
A secretaria de Estado estadounidense,
Hillary Clinton, dixo que os enfrontamentos en Iemen son unha ameaza para a estabilidade rexional e global. "
O éxito das operacións de contraterrorismo levadas a cabo polas forzas de seguridade do Goberno de Iemen o 4 de xaneiro ao norte da capital estiveron dirixidas a un área específica de preocupación, e contribuíron á decisión da embaixada de renovar as súas operacións" isto pois Estados unidos e Gran Bretaña decidiron no seu momento pechar a súa embaixadas ante a posibilidade dun ataque terrorista.
Previo ao que se augura como unha intervención máis directa de forzas estadounidenses nesa parte do mundo, as
Forzas armadas iemenitas, que nos últimos meses recibiron axuda militar de
Obama, por 80 millóns de dólares, atacaron supostas bases de Al Qaeda en tres provincias situadas ao Sur e tamén na fronteira con Arabia Saudita, onde se supón, escolas coránicas -
financiadas, paradoxicamente pola monarquía saudita- albergaban a militantes da organización de
Bin Laden. A pugna xeoestratéxica dáse con intensidade nesta zona do mundo e iso significa un perigo para a provisión de hidrocarburos para as sociedades occidentais. Intereses estadounidenses, sauditas e iranianos conflúen nunha rica zona petrolífera.
Para o político estadounidense
Bill Van Auken "
a intervención militar estadounidense en Iemen estase levando a cabo en apoio do réxime ditatorial do mariscal de campo Ali Saleh, que foi xefe do Estado durante máis de trinta anos, primeiro como presidente de Iemen do Norte ata 1990 e despois, tras a unificación posterior á Guerra Fría, como presidente do país unificado. Ademais do movemento huzí no noroeste do país, o réxime de Saleh enfróntase a un movemento separatista no sur. Tratou de sufocar estes movementos de oposición con extrema brutalidade en que ademais de levar a cabo operacións militares de castigo colectivo que custaron as vidas de miles de civís e convertido a outras decenas de miles máis en refuxiados, suprimiu sistematicamente á disidencia política. Nese marco o apoio de Estados Unidos e Gran Bretaña fan sospeitar que novamente estes países apoian ao peor dos réximes de Oriente medio"
O Pentágono exuda aires dunha nova guerra. Avións estadounidenses xa executaron bombardeos contra obxectivos rebeldes en Iemen, xunto ao lanzamento de decenas de mísiles, principalmente os días 17 e 24 de decembro do 2009 con resultados de morte para 120 persoas, principalmente nenos e mulleres -
As autoridades militares estadounidenses informaron de certas coordinacións con militares de Iemen e Gran Bretaña e da creación e financiamiento dunha unidade antiterrorista que funcionará nese país os próximos meses. O vello conto tan propio das últimas administracións norteamericanas- principalmente do
ex-presidente Bush, respecto de que se debe atacar ao terrorismo alí onde funciona, circulou como pan quente e os medios de comunicación encargáronse de reproducilo. En menos de quince días converteuse a Iemen no novo santuario do "
diaño barbudo" a nova gorida da organización liderada por
Bin Laden. Parafraseando unha recente película norteamericana, en Iemen estamos asistindo á premiere de "
Bin Laden Return" pero agora máis preto dos seus aliados, máis preto de Arabia Saudita e de Israel e perigosamente preto de Irán.
Iemen é un país situado estratexicamente ao sur de Arabia Saudita -
cuxa monarquía é aliada incondicional de Estados Unidos- nunha das zonas máis explosivas do mundo. Con 23,8 millóns de habitantes, é o país máis pobre do mundo árabe. Máis da metade da poboación vive por baixo do limiar de pobreza. Máis do 40% dos iemenís non posúen un traballo remunerado e o 54% son analfabetos. Desde o punto de vista xeoestratéxico sitúase como porta de entrada ao mar Vermello e con iso á canle de Suez por onde circulan diariamente decenas de barcos con cargamento de petróleo que superan os 3 millóns de barrís, con destino aos países da Unión Europea, principalmente.
A máis referencias máis forza
As continuas referencias á responsabilidade de
Bin Laden no atentado de Detroit cada vez parece máis unha escusa. E isto teñen que ver coa propia imaxe que se forxou de
Al Qaeda: unha especie de barbudos e fundamentalistas islámicos, que se esconden na montañas de Afganistán e que non unha sorte de sortilegio máxico-relixioso son capaces de burlarse do maior exército do mundo, da OTAN e manter en xaque a seguridade das potencias militares e industriais do mundo. E é esta abismal diferenza entre un puñado de militantes de
Al Qaeda -
mitologizados polo propio occidente- e as forzas militares occidentais, as que atraen a máis e máis novas dispostos a "
combater ao infiel".
A axencia
Associated Press quen citou as palabras de
Gregory Johnsen, un experto en Iemen da
universidade de Princeton, afirma que "
a crecente intervención militar estadounidense en Iemen é contraproducente. Os ataques aéreos e os subseguintes vídeos e fotografías de mulleres e nenos masacrados polos mísiles estadounidenses proporcionaban un campo de recrutamento á Al Qaeda".
Van Auken afirma que "
estas preocupacións parecen ter pouco peso en Wáshington ou nos medios de comunicación estadounidenses, xa que a administración Obama segue forxando unha terceira guerra de Estados Unidos nas rexións ricas en petróleo que se estenden desde Oriente Medio a Asia Central".
Para o intelectual arxentino
Juan Gelman, cabe preguntarse "
o porqué do interese de EE.UU. polo país máis pobre da rexión e isto é porque forma parte da estratexia destinada a estender o conflito de Afganistán a zonas concéntricas máis amplas de Asia central e do sur, o Cáucaso e o Golfo Pérsico, o sueste asiático e o golfo de Aden, o Corno de África e a península arábiga. A sedicente guerra mundial contra o terrorismo de W. Bush cambiou de nome con Obama: agora chámase '
operacións de continxencias en ultramar'.
Pero os dous produtos teñen o mesmo cheiro. A petróleo. E niso hai un aspecto converxente e nada despreciable: o papel que Arabia Saudita e as monarquías afíns do Golfo Pérsico desempeñan na 'nova estratexia' de Obama levaraos a investir na compra de equipos militares estadounidenses a friorenta de 20.000 millóns de dólares nos próximos dez anos Iemen non participa no gasto, pero si en conxúraa".
Unido a esta política antiterrorista que se comezou a aplicar en chan iemenita, os últimos informes sinalaron que recrudece o accionar militar na fronteira afgá-paquistaní. Principalmente con bombardeos de avións teledirigidos e o asasinato selectivo de sospeitosos de pertencer a
Al Qaeda, en operacións levadas a cabo por denunciados "
escuadrones da morte" das
Forzas Especiais estadounidenses. O
New York Times informou o pasado luns 4 de xaneiro que o exército estadounidense estaba facendo un uso reforzado das súas unidades de
Operacións Especiais clandestinas como elemento crave do "
incremento" de
Obama en Afganistán. Estas forzas "
entre elas a Fórza Delta do Exército e os Focas da Mariña" estanse dedicando a atopar e asasinar afgáns identificados como dirixentes ou simpatizantes da loita contra a ocupación do seu país que EEUU encabeza.
Sexa Iemen, Iraq, Afganistán, Paquistán ou calquera outro país onde comeza a actuar a maquinaria do complexo militar-industrial estadounidense, nada bo pódese esperar, así o presidente sexa o republicano
George W. Bush ou o actual
Premio Nobel da Paz,
Barack Obama. Este último baixo a sospeita de querer remontar a súa baixa popularidade co que máis adoita gustar ao electorado estadounidense: o papel de cowboy e defensor "
das súas liberdades" no mundo. E se para iso é necesario xerar unha lóxica belicista así se fará.
Fonte:
webislam.com
[*] Pablo Jofré Leal, escritor e xornalista chileno, correspondente de Adital.
______________________________
Enlaces relacionados:
- Iemen: un estado achicado, por Enrique Carballo Gende, en Tempos Dixital [05.01.2010] - O atentado frustrado de Detroit tróuxonos este Nadal a volta aos discursos da loita contra o terror por parte dos E.E.U.U. A atención mediática vírase, tras anos, de indiferencia, cara a un pequeno país do Sur da península arábiga. O autor deste artigo, publicado antes do atentado, avisaba xa das tensións que encerra e ameazan con convertelo nun Estado falido no medio prazo. -artigo publicado no nº 151 de TEMPOS NOVOS- [Ler máis]
________________________________
Cabaleiro sen espada (1939) – Martes 9 febreiro
Ninotchka (1939) – Martes 23 febreiro
